Τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στην τουρκική εσωτερική πολιτική σκηνή, αλλά και οι δικαστικές εξελίξεις γύρω από την υπόθεση Ιμάμογλου καταδεικνύουν ένα βαθύ πρόβλημα αυταρχισμού και κατάχρησης εξουσίας στη χώρα.

Θα ήμουν ο τελευταίος που θα υπερασπιζόταν τους Κεμαλιστές, αλλά το κόμμα που επικαλείται τον Ατατούρκ βρίσκεται υπό ένα συνεχή διωγμό. Στην Τουρκία καταγράφεται ένα δομικό πρόβλημα που συνδέεται με το βαθύ κράτος και πλήττει την ελευθερία της έκφρασης και την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας.

Πόσο ανεξάρτητη μπορεί κανείς να αξιολογήσει τη δικαιοσύνη στη γείτονα, όταν για τον βασικό πολιτικό αντίπαλο του Ερντογάν ο εισαγγελέας πρότεινε ποινή δυόμισι χιλιάδων τριακοσίων πενήντα δύο  ετών για κατηγορίες που δεν αρμόζουν σε ένα πολιτικό πρόσωπο, αλλά σε κάποιο αδίστακτο εγκληματία!

Σε μία σύγχρονη ευρωπαϊκού τύπου κοινοβουλευτική δημοκρατία τέτοιες απαράδεκτες πρακτικές δεν γίνονται δεκτές. Η Τουρκία δείχνει να απέχει πολύ από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Γι’ αυτό το λόγο καταγράφονται πολλές φωνές στο εσωτερικό της Ε.Ε που απορρίπτουν διαρρήδην κάθε ευρωπαϊκή της προοπτική.

Ωστόσο, στη σημερινή και γεμάτη προκλήσεις διεθνή πραγματικότητα, τα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της δεν συγκινούν κανέναν, ενώ περιορισμένες είναι και οι αντιδράσεις της Δύσης απέναντι στον αναθεωρητισμό και στις συνεχείς προκλήσεις της Άγκυρας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου.

Αν και η Δύση είπε πρόσφατα «όχι» στην εμπλοκή τουρκικών στρατευμάτων στη Γάζα, διακρίνοντας τον πιθανό κίνδυνο περαιτέρω ανάφλεξης με το Ισραήλ, εντούτοις σε άλλες περιπτώσεις κάνει τα στραβά μάτια.

Εδώ και χρόνια η Τουρκία έχει υιοθετήσει μια συγκεκριμένη αντίληψη άσκηση πολιτικής στο εσωτερικό της, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Αυτό οφείλουν να το θυμούνται πάντα οι ηγεσίες της Ελλάδας και της Κύπρου. Γιατί εσύ μπορείς να έχεις τις καλύτερες των προθέσεων για την εξασφάλιση των ήρεμων νερών στο Αιγαίο, το ζητούμενο είναι τί ακριβώς κάνει και η απέναντι πλευρά.

Ας μην γελιόμαστε. Όσο είναι ενεργό το αφήγημα της γαλάζιας πατρίδας, όσο ο νεοοθωμανικός επεκτατισμός επικρατεί ως δόγμα στα υψηλότερα κλιμάκια της τουρκικής ηγεσίας, τόσο η Ελλάδα οφείλει να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση, να ενισχύει ακόμη περισσότερο τη θέση της στο διεθνές status quo και να θωρακίζεται αμυντικά.

Όπως και αν το κάνουμε δεν είμαστε Λουξεμβούργο και δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε ως τέτοιοι, όταν η άλλη πλευρά προτάσσει παράλογες αξιώσεις που απειλούν την εθνική σου κυριαρχία.

Το κεντρικό αφήγημα της Τουρκίας είναι προβληματικό και εύλογα προκαλεί ανησυχία σε όσους έχουν την πολυτέλεια να αντιλαμβάνονται τα αυτονόητα. Ας προσέχουμε λοιπόν για να μην βρεθούμε στο τέλος προ δυσάρεστων εκπλήξεων.