Ίλσε Άιγκνερ: Η γυναίκα της διπλανής πόρτας εν δυνάμει ομοσπονδιακή Πρόεδρος της Γερμανίας

Του Σπύρου Καπράλου

Η Γερμανία αποτελεί μία από τις χώρες-πυλώνες της ενωμένης Ευρώπης. Τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Η άνοδος των άκρων συνιστά μια σοβαρή απειλή για ένα κράτος που θέλησε να βάλει το παρελθόν του στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ωστόσο, οι μεγάλες αναταραξεις και οι διαρκείς κρίσεις, καθώς επίσης και η ανικανότητα των βασικών πολιτικων δυνάμεων να απαντήσουν με πειστικότητα και να δώσουν λύσεις στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία της κοινωνίας άφησαν έδαφος για την ανάπτυξη ακραίων θέσεων και κατ επέκταση για την αναρρίχηση του AfD στο πολιτικό status quo. Ο αείμνηστος Μάνος Χατζηδάκης έλεγε ότι «ο ελιτισμός είναι εχθρός της πολιτικής», άποψη που φαίνεται ότι δικαιώνεται από τα αποτελέσματα της διαχείρισης σοβαρών θεμάτων τόσο από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όσο και από εθνικές κυβερνήσεις. Μέσα σε αυτό το δυσμενές κλίμα και με τις δημοσκοπήσεις να φέρνουν πρώτο κόμμα, την «Εναλλακτική για τη Γερμανία», έγινε τα τελευταία εικοσιτετράωρα μία στοχευμένη κίνηση από την πλευρά του Καγκελάριου Μερτς για το πρόσωπο που διαδεχθεί τον Στάινμαϊερ στην Ομοσπονδιακή Προεδρία. Η επιλογή της 61χρονης Ίλσε Άιγκνερ, μιας συντηρητικής πολιτικού από τη Βαυαρία,με ταπεινή καταγωγή, χωρίς βαρύγδουπους πανεπιστημιακούς τίτλους, αλλά με ένα βαρύ πολιτικό βιογραφικό άμεσα συνδεδεμένο με τους Χριστιανοκοινωνιστές αποτελεί για πολλούς μια ρηξικέλευθη πρόταση που έρχεται να ενώσει, παρά να διχάσει. Στέλνει δε ένα σαφές μήνυμα κυρίως στους νέους για την bottom up ανέλιξη μιας πολιτικού, που όπως αναφέρουν όσοι την γνωρίζουν, έχει αφιερωθεί στην υπεράσπιση των αρχών και των αξιών του μέσου Γερμανού και της μέσης Γερμανίδας πολίτη.  Η Ίλσε Άιγκνερ  ζει στη γενέτειρά της, το Feldkirchen-Westerham. Είναι Ρωμαιοκαθολική, άγαμη και δεν έχει παιδιά.               

Η πολιτική της διαδρομή

Η Ίλσε Άιγκνερ (γεννημένη στις 7 Δεκεμβρίου 1964, στο Φελντκίρχεν) είναι Γερμανίδα πολιτικός και, από τον Νοέμβριο του 2018, πρόεδρος του Κοινοβουλίου του κρατιδίου της Βαυαρίας, του οποίου είναι μέλος από το 2013. Επίσης, προεδρεύει της μεγαλύτερης περιφερειακής ένωσης του CSU, της Άνω Βαυαρίας, από το 2011.

Αφού υπηρέτησε στο Κοινοβούλιο του κρατιδίου της Βαυαρίας από το 1994 έως το 1998, η Άιγκνερ εξελέγη στη γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1998, όπου παρέμεινε μέχρι το 2013. Από τον Οκτώβριο του 2008 έως τον Σεπτέμβριο του 2013, η Άιγκνερ διετέλεσε Ομοσπονδιακή υπουργός Τροφίμων, Γεωργίας και Προστασίας των Καταναλωτών (κυβερνητικά συμβούλια Μέρκελ Α' και Μέρκελ Β'). Μετά τις εκλογές του κρατιδίου της Βαυαρίας το 2013, επέστρεψε στο Μόναχο από το Βερολίνο, τόσο ως μέλος του κοινοβουλίου όσο και ως μέλος της κυβέρνησης του κρατιδίου. Από το 2013 έως το 2018, η Άιγκνερ διετέλεσε υπουργός Οικονομικών, Μέσων Ενημέρωσης, Ενέργειας και Τεχνολογίας και αναπληρώτρια Πρόεδρος της Βαυαρίας στο υπουργικό συμβούλιο Seehofer II. Από τις 14 έως τις 16 Μαρτίου 2018, διετέλεσε αναπληρώτρια υπουργός Προέδρου της Βαυαρίας. Από τον Μάρτιο του 2018 έως τον Νοέμβριο του 2018, συνέχισε να υπηρετεί ως Αναπληρώτρια Πρόεδρος και ως υπουργός Στέγασης, Κατασκευών και Μεταφορών στο υπουργικό συμβούλιο Söder I.

Μόλις χθες ορίστηκε επίσημα από τον Καγκελάριο ως υποψήφια για το αξίωμα του Ομοσπονδιακού Προέδρου. 

Η γυναίκα της διπλανής πόρτας

Οι γονείς της Aigner διατηρούσαν μια μεσαίου μεγέθους επιχείρηση ηλεκτρολογικών έργων. Ο πατέρας της ήταν ηλεκτρολόγος και υπηρέτησε για πολλά χρόνια στο τοπικό συμβούλιο του Feldkirchen-Westerham. Μεγάλωσε με τρεις μεγαλύτερες αδελφές. Μεταγράφηκε από το Γυμνάσιο Bad Aibling, το οποίο θεωρούσε «πολύ θεωρητικό», στο Wilhelm-Leibl-Realschule στο Bad Aibling, όπου απέκτησε το απολυτήριο του γυμνασίου το 1981. Στη συνέχεια, η Άιγκνερ ολοκλήρωσε την επαγγελματική της εκπαίδευση ως τεχνικός ραδιοφώνου και τηλεόρασης στην επιχείρηση των γονιών της μέχρι το 1985, με αποκορύφωμα τις εξετάσεις ηλεκτρολόγου μηχανικού. Συνέχισε να εργάζεται ως τεχνίτης στην επιχείρηση των γονιών της μέχρι το 1988. Από το 1988 έως το 1990, φοίτησε σε τεχνικό κολέγιο για ανώτερη εκπαίδευση για να γίνει πιστοποιημένη τεχνικός με εξειδίκευση στην ηλεκτρολογία. Στη συνέχεια εργάστηκε στην Eurocopter Germany στο Ottobrunn μέχρι το 1994, αναπτύσσοντας ηλεκτρικά συστήματα για ελικόπτερα.

Τι συμβολίζει η υποψηφιότητα της

Η επιλογή της Ίλσε Άιγκνερ ως υποψήφιας για την Προεδρία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας αποτελεί μια πολιτική και κοινωνική επιλογή με ιδιαίτερο συμβολισμό. Δεν αφορά απλώς την ανάδειξη μιας γυναίκας στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας, αλλά αποτυπώνει συγκεκριμένες πολιτικές ισορροπίες, κοινωνικές προτεραιότητες και την προσπάθεια διατήρησης της θεσμικής συνοχής σε μια περίοδο έντονης πολιτικής πόλωσης.

Εχει μεγάλη πολιτική και κοινωνική σημασία ότι η Άιγκνερ δεν προέρχεται από την παραδοσιακή διαδρομή ενός επαγγελματία πολιτικού που ξεκινά από τις νομικές ή πολιτικές επιστήμες και ακολουθεί αποκλειστικά κομματική σταδιοδρομία. Η επαγγελματική της εμπειρία της προσφέρει ένα διαφορετικό κοινωνικό υπόβαθρο, συνδεδεμένο με την τεχνική εκπαίδευση, την παραγωγή, τη βιομηχανία και την πρακτική εργασία. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει συμβολικά ως μήνυμα προς κοινωνικές ομάδες που συχνά αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται επαρκώς από την πολιτική ελίτ.

Η σημαντικότερη ίσως πολιτική διάσταση της υποψηφιότητάς της βρίσκεται στη σημερινή κατάσταση της γερμανικής κοινωνίας.

Η Γερμανία αντιμετωπίζει:

• Αυξανόμενη πολιτική πόλωση.

• Ενίσχυση της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD).

• Έντονες αντιπαραθέσεις γύρω από τη μετανάστευση.

• Κοινωνικές ανησυχίες για την οικονομία, το κόστος ζωής και την ασφάλεια.

• Μειωμένη εμπιστοσύνη ενός μέρους των πολιτών προς τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα.

Η Άιγκνερ έχει αναπτύξει στο βαυαρικό κοινοβούλιο μια προσέγγιση που χαρακτηρίζεται από θεσμική αυστηρότητα απέναντι σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, αλλά και τήρηση των κανόνων κοινοβουλευτικού διαλόγου. Στις δημόσιες τοποθετήσεις της έχει αναφερθεί στην ανάγκη υπεράσπισης της δημοκρατίας απέναντι στον εξτρεμισμό και στην αποτροπή περαιτέρω κοινωνικού διχασμού. Η υποψηφιότητά της, συνεπώς, μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια ανάδειξης μιας προσωπικότητας που θα εκπροσωπεί τη δημοκρατική θεσμική συνέχεια και την κοινωνική συνεννόηση.

Ένα ακόμη αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι η υποψηφιότητά της δεν στηρίζεται αποκλειστικά στη CSU και στο CDU. Έχει εκφραστεί θετική στάση και από στελέχη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), ενώ υπάρχουν θετικές τοποθετήσεις και από τους Πράσινους. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία το γερμανικό πολιτικό σύστημα εμφανίζει έντονες αντιπαραθέσεις.

Η ευρύτερη αποδοχή της μπορεί να εξυπηρετήσει τους εξής στόχους:

1. Να διαμορφώσει ένα πρόσωπο ευρύτερης πολιτικής αποδοχής.

2. Να ενισχύσει την εικόνα θεσμικής σταθερότητας.

3. Να περιορίσει τον συμβολικό χώρο που καταλαμβάνουν οι δυνάμεις της πολιτικής πόλωσης.

Η 30^η Ιανουαρίου του 2027, ημέρα διεξαγωγής της εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη της νέας ομοσπονδιακής Προέδρου της Γερμανίας, αποτελεί ορόσημο για ένα νέο πολιτικό κεφάλαιο που θα αποτελέσει ανάχωμα στα άκρα, αλλά και θα σηματοδοτήσει την ιστορική ανανέωση της θεσμικής εκπροσώπησης των γυναικών, τη διατήρηση της συντηρητικής πολιτικής παράδοσης και την αναζήτηση κοινωνικής συνοχής απέναντι στην αυξανόμενη πόλωση.