Ο χρόνος για την ανάληψη των καθηκόντων από τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ μετρά αντίστροφα, την ώρα που η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με μεγάλες προκλήσεις. Στην αυγή της νέας χρονιάς, σε πολλά σημεία του πλανήτη έννοιες όπως η σταθερότητα, η ομαλότητα, η ειρήνη, η συνεννόηση μόνο δεδομένες δεν είναι, ενώ τα ανοιχτά γεωπολιτικά μέτωπα προκαλούν έντονη πίεση στις ηγεσίες της Δύσης, αλλά και ειδικά στα ανώτερα κλιμάκια της Ε.Ε. Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και η τριετής πλέον σύγκρουση δεν αφήνουν περιθώρια για εφησυχασμό, αφού πρόκειται για μια βραδυφλεγή βόμβα στα ανατολικά σύνορα της της Ε.Ε που αν εκραγεί και πάρει νέες διαστάσεις, θα αποτελούσε το ξεκίνημα ακόμα και για ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Δεν πρόκειται για ένα ουτοπικό σενάριο, αλλά για ένα ισχυρό ενδεχόμενο από τη στιγμή που η κόντρα έχει πάει σε άλλο επίπεδο (πυρηνικά κλπ) και ξένες στρατιωτικές δυνάμεις (λ.χ Βόρεια Κορέα) έχουν εμπλακεί στο πεδίο της μάχης. Διπλωματικοί παράγοντες προσδοκούν στην έναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών στο άμεσο μέλλον, αν και το κεντρικό αφήγημα της Μόσχας, δηλαδή του αναθεωρητισμού, αναμένεται να συντηρήσει την ένταση στην ευρύτερη περιοχή, αφήνοντας εκκρεμότητες με τις γειτονικές χώρες για τις επόμενες δεκαετίες. Η προσέγγιση αυτή των πραγμάτων που συνδέεται άμεσα με την αλλαγή συνόρων, δεν αφορά μόνο τη Ρωσία, αλλά και άλλους περιφερειακούς παίκτες, όπως για παράδειγμα η Τουρκία, που συνεχίζει να προκαλεί και να απειλεί τόσο την Ελλάδα, όσο και την Κύπρο μέσα από τον νεοοθωμανικό παραλογισμό της γαλάζιας πατρίδας. Παρά την προσπάθεια και από την ελληνική πλευρά να διατηρηθούν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας με τη γείτονα, η εμμονή του καθεστώτος της Άγκυρας σε εκτός τόπου και χρόνου αξιώσεις και διεκδικήσεις αποτρέπουν μία θετική των πραγμάτων εξέλιξη στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τα σχέδια δε της Άγκυρας να προχωρήσουν σε κήρυξη ΑΟΖ με το νέο καθεστώς της Συρίας, ακολουθώντας το μοντέλο του παράνομου τουρκολυβικού μνημονίου, αναμένεται να πυροδοτήσουν εκ νέου την ένταση με την Αθήνα και τη Λευκωσία. Ταυτόχρονα, τα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στη Μέση Ανατολή και πιο συγκεκριμένα στη Συρία μετά την ανατροπή του καθεστώτος Άσσαντ προκαλούν μεγαλύτερη ανησυχία. Οι σκληροί ισλαμιστές κρατούν πλέον τα ηνία στη Δαμασκό, η πολυάριθμη χριστιανική κοινότητα στη χώρα δοκιμάζει τις αντοχές της, το Ισραήλ συνεχίζει τις επιχειρήσεις στη Γάζα και στην μπάφερ ζώνη στα σύνορα με τη Συρία, ενώ η Τουρκία έχει αυξήσει την επιρροή της στην περιοχή, έχοντας βάλει στο στόχαστρο της τους Κούρδους. Ποια θα είναι η στάση της νέας αμερικανικής ηγεσίας απέναντι τους; Η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση πρόκειται να επηρεάσει σε ένα μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Την ίδια ώρα, αναστάτωση έχουν ήδη επιφέρει οι δηλώσεις Τραμπ σχετικά με το καθεστώς της διώρυγας του Παναμά και τη στρατηγικής σημασίας για τα αμερικανικά συμφέροντα  Γροιλανδία, ενώ η απειλή της Ουάσιγκτον για την επιβολή δασμών στα ευρωπαϊκά προϊόντα αιωρείται πάνω από τις Βρυξέλλες. Εκτός των άλλων, γεωπολιτικό εκνευρισμό συνεχίζει να προκαλεί και η ένταση μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν, ένα μέτωπο που ενδέχεται να αλλάξει άρδην την εικόνα στην Άπω Ανατολή στο εγγύς μέλλον.  Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα, η Ε.Ε αναζητά έναν πιο ουσιαστικό ρόλο να διαδραματίσει για να αφήσει το δικό της ισχυρό αποτύπωμα σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Για να το πετύχει, ωστόσο, χρειάζεται να αλλάξει στρατηγική, να δώσει απόλυτη έμφαση στη δική της αυτονομία, να κάνει τολμηρά βήματα προς την ολοκλήρωση και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το βασικό της πολιτικό πρόβλημα που είναι το έλλειμμα στιβαρής και σοβαρής ηγεσίας. Τα δύσκολα είναι ακόμη μπροστά.