Πως με πιο ισορροπημένα συμβόλαια θα έχουμε λιγότερες προστριβές με πελάτες;

Υπάρχει μεγάλη αναταραχή στην ασφαλιστική αγορά με το κόστος των προγραμμάτων υγείας αλλά και με τις αποζημιώσεις που «κοκκινίζουν» τους δείκτες.

Η επιλογή όμως του να δίνει μια οικογένεια τόσα χρήματα αναλογικά με το μηνιαίο εισόδημα της είναι αυτή που όντως θα την καλύψει στον κίνδυνο;

Μια μέση νοσηλεία διαρκεί 5 μέρες και ένα μέσο κόστος είναι 12.000€.

Τι γίνεται όμως μετά; Πολλές είναι οι περιπτώσεις που χρήζουν αποκατάστασης.

Ας δούμε κάποια νούμερα που μπορεί να μας βάλουν σε σκέψεις:

• Κάθε χρόνο πάνω από 40.000 άτομα χρειάζονται ειδική φροντίδα σε κέντρα αποκατάστασης.
• Οι δημόσιες κλίνες σε όλη τη χώρα υπολογίζονται μεταξύ 250-270 οπότε ένας μεγάλος αριθμός ασθενών χρησιμοποιεί τον ιδιωτικό τομέα.
• 25.000-30.000 άτομα παθαίνουν αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο κάθε χρόνο, μια ασθένεια που είναι η πρώτη αιτία αναπηρίας στη χώρα.
• Η ετήσια δαπάνη των ιδιωτών προσεγγίζει τα 120 εκατ.€.
• Η αποζημίωση του ΕΟΠΥΥ φτάνει τα 150 €/μέρα.
• Ο ασθενής καταβάλει επιπλέον περίπου 1.500-2.000 € τον μήνα με τη μέση παραμονή να είναι δίμηνη αλλά σε δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει και το έτος.
• Αν ο ΕΟΠΥΥ δεν δικαιολογήσει την παραμονή του ασθενούς στο κέντρο, το μηνιαίο ποσό ξεπερνάει τις  5.000€ / μήνα.

Στα παραπάνω ποσά δεν έχουμε υπολογίσει τις απαραίτητες ιατρικές επισκέψεις, μετά την έξοδο από το Κέντρο Αποκατάστασης, φυσικοθεραπείες, έξοδα για φάρμακα, αναλώσιμα και πολλά ακόμα.

Το κόστος λοιπόν για μια οικογένεια που έχει έναν ασθενή που χρειάζεται αποκατάσταση, ξεκινάει από 3.000€ και μπορεί να ξεπεράσει τις 50.000€.

Πόσα συμβόλαια σήμερα έχουν την πρόβλεψη της Μόνιμης Μερικής Ανικανότητας -ΜΟΑ, της Μόνιμης Ολικής Ανικανότητας – ΜΜΑ, την Ασφάλεια Σοβαρών Ασθενειών -ΑΣΑ, την κάλυψη εισοδήματος, ή ακόμα και την Προσωρινή Ολική Ανικανότητα προς εργασία -ΠΟΑ;

Μήπως θα πρέπει να δημιουργήσουμε καλύτερες ισορροπίες μέσα στα συμβόλαια, με συμμετοχές και απαλλαγές ώστε να προσθέσουμε αυτές τις τόσο σημαντικές καλύψεις;