Εμβάθυνση της συνεργασίας και επιβεβαίωση της διαρκούς στήριξης της Ελλάδας θα ζητήσει ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατά τη αιφνίδια επίσκεψη που πραγματοποιεί την Κυριακή στη χώρα μας.       

Σε μία κρίσιμη χρονική συγκυρία με τις ουκρανικές δυνάμεις να μάχονται να κρατήσουν όρθιες τις στρατιωτικές γραμμές τους στο Ντονμπάς, στη Ζαπορίζια και τη Χερσώνα, ο κ. Ζελένσκι συνεχίζει τις επαφές του με Ευρωπαίους και άλλους ηγέτες, σε μια ευρύτερη προσπάθεια να εξασφαλίσει περαιτέρω στήριξη κατά κύριο λόγο σε στρατιωτικό επίπεδο. Ο κ. Ζελένσκι αναμένεται να συζητήσει με τον Πρωθυπουργό όχι μόνο για την αμυντική συνεργασία, αλλά και για τον κάθετο ενεργειακό διάδρομο που ξεκινά από την Αλεξανδρούπολη και φτάνει μέχρι το Κίεβο. Μέσω αυτού του διαδρόμου το αμερικανικό LNG θα διοχετεύεται σε κρατικούς φορείς της Ρουμανίας και της Ουκρανίας, αλλάζοντας ουσιαστικά τα δεδομένα στον ενεργειακό χάρτη της ανατολικής Ευρώπης. Εξάλλου, η απεξάρτηση της Ε.Ε από το ρωσικό φυσικό αέριο είναι ένας διακηρυγμένος στόχος που αφορά σε κάθε περίπτωση και τα αμερικανικά συμφέροντα.

Οι αμυνόμενοι έχουν κουραστεί στο πέρασμα του χρόνου και από την επίπονη προσπάθεια που κάνουν απέναντι σε έναν ομολογουμένως πιο ισχυρό εχθρό, την ώρα που η Δύση αδυνατεί να προσφέρει από κοινού λύσεις στο μεγάλο πρόβλημα που εντοπίζεται κατά κύριο λόγο στα όπλα πρώτης γραμμής. Ταυτόχρονα, η Ουκρανία καλείται να διαχειριστεί τις μεγάλες απώλειες σε έμψυχο δυναμικό, αλλά και την απροθυμία ενός ποσοστού του ανδρικού πληθυσμού που είναι σε μάχιμη ηλικία να συνδράμει στην προσπάθεια για την άμυνα, την ασφάλεια και κατ’ επέκταση την ανεξαρτησία της χώρας.

Μέσα σ’ αυτό κλίμα και στη σκιά ακόμη και σκανδάλων που ταλανίζουν τα ανώτερα κυβερνητικά κλιμάκια στην Ουκρανία, ο Πρόεδρος Ζελένσκι δοκιμάζει τις αντοχές του και επιμένει στη στρατηγική συνεχούς διεθνοποίησης του προβλήματος, προσδοκώντας περαιτέρω βοήθεια, πριν να είναι πολύ αργά. Η μάχη στις ανατολικές περιφέρειες είναι ούτως η άλλως άνιση και χωρίς την υποστήριξη των συμμάχων ενδέχεται να καταγραφεί μεταβολή των δεδομένων προς το χειρότερο.

Η ελληνική πλευρά στάθηκε από το ξεκίνημα της ρωσικής εισβολής το 2022 στο πλευρό της Ουκρανίας, αν και η στάση της αυτή επιδείνωσε ραγδαία τις σχέσεις της με ένα παραδοσιακό σύμμαχο, όπως η Ρωσία.

Η Ευρώπη εξακολουθεί να στέκεται στο πλευρό του Κιέβου, σε πολιτικό και αμυντικό επίπεδο. Ωστόσο, είναι σαφές πως μόνο οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν τη μεγάλη διαφορά στη διαχείριση ενός ούτως ή άλλως σύνθετου προβλήματος και να αλλάξουν τα δεδομένα. Στην παρούσα φάση, η Ουάσιγκτον ισορροπεί μεταξύ των στρατηγικών της συμφερόντων στην περιοχή και της βούλησης της να διατηρήσει στην μια γέφυρα επικοινωνίας με το ρωσικό παράγοντα, λαμβάνοντας υπόψη και άλλες περιφερειακές συμμαχίες, όπως εκείνες που διαμορφώθηκαν προ μηνών στη γνωστή διάσκεψη της Σαγκάης.

Οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ Αθήνας και Κιέβου έχουν και μια άλλη διάσταση. Από τη στιγμή που η Τουρκία συνεχίζει να διαδραματίζει το μεσάζοντα μεταξύ Δύσης, Ρωσίας και Ουκρανίας, η Ελλάδα μπαίνει με τις δικές της πλέον κινήσεις στο πεδίο, διεκδικώντας το δικό της ρόλο σε ένα σημαντικό διπλωματικό μπρα-ντε-φερ που επηρεάζει τις εξελίξεις.

Οι αμυνόμενοι έχουν κουραστεί στο πέρασμα του χρόνου και από την επίπονη προσπάθεια που κάνουν απέναντι σε έναν ομολογουμένως πιο ισχυρό εχθρό, την ώρα που η Δύση αδυνατεί να προσφέρει από κοινού λύσεις στο μεγάλο πρόβλημα που εντοπίζεται κατά κύριο λόγο στα όπλα πρώτης γραμμής. Ταυτόχρονα, η Ουκρανία καλείται να διαχειριστεί τις μεγάλες απώλειες σε έμψυχο δυναμικό, αλλά και την απροθυμία ενός ποσοστού του ανδρικού πληθυσμού που είναι σε μάχιμη ηλικία να συνδράμει στην προσπάθεια για την άμυνα, την ασφάλεια και κατ’ επέκταση την ανεξαρτησία της χώρας.

Μέσα σ’ αυτό κλίμα και στη σκιά ακόμη και σκανδάλων που ταλανίζουν τα ανώτερα κυβερνητικά κλιμάκια στην Ουκρανία, ο Πρόεδρος Ζελένσκι δοκιμάζει τις αντοχές του και επιμένει στη στρατηγική συνεχούς διεθνοποίησης του προβλήματος, προσδοκώντας περαιτέρω βοήθεια, πριν να είναι πολύ αργά. Η μάχη στις ανατολικές περιφέρειες είναι ούτως η άλλως άνιση και χωρίς την υποστήριξη των συμμάχων ενδέχεται να καταγραφεί μεταβολή των δεδομένων προς το χειρότερο.

Η ελληνική πλευρά στάθηκε από το ξεκίνημα της ρωσικής εισβολής το 2022 στο πλευρό της Ουκρανίας, αν και η στάση της αυτή επιδείνωσε ραγδαία τις σχέσεις της με ένα παραδοσιακό σύμμαχο, όπως η Ρωσία.

Η Ευρώπη εξακολουθεί να στέκεται στο πλευρό του Κιέβου, σε πολιτικό και αμυντικό επίπεδο. Ωστόσο, είναι σαφές πως μόνο οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν τη μεγάλη διαφορά στη διαχείριση ενός ούτως ή άλλως σύνθετου προβλήματος και να αλλάξουν τα δεδομένα. Στην παρούσα φάση, η Ουάσιγκτον ισορροπεί μεταξύ των στρατηγικών της συμφερόντων στην περιοχή και της βούλησης της να διατηρήσει στην μια γέφυρα επικοινωνίας με το ρωσικό παράγοντα, λαμβάνοντας υπόψη και άλλες περιφερειακές συμμαχίες, όπως εκείνες που διαμορφώθηκαν προ μηνών στη γνωστή διάσκεψη της Σαγκάης.

Σε ένα ρευστό γεωπολιτικό τοπίο και με διαφορετικές παραμέτρους να το επηρεάζουν διαρκώς, η Ουκρανία μάχεται για την επιβίωση της. Θα τα καταφέρει άραγε; Οι επόμενες κινήσεις του κ. Τραμπ θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις.

Φωτογραφία: Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κυριάκος Μητσοτάκης (EUROKINISSI)