Του Σπύρου Καπράλου

Αφορμή για να γράψω δύο-τρεις σκέψεις σχετικά με το τί συμβαίνει τα τελευταία εικοσιτετράωρα στη Σύνοδο της Tιαντζίν στη μακρινή Κίνα, υπήρξε το πολύ εύστοχο σχόλιο του καλού φίλου Φίλιππου Ταυρή στο Instagram, ενός προσώπου με μακρά εμπειρία στο συνδικαλιστικό κίνημα και την πολιτική, με βαθιές δημοκρατικές πεποιθήσεις και απεριόριστο σεβασμό στη διαφορετική άποψη.

Έγραψε λοιπόν ο κ. Ταυρής, ανάμεσα σε άλλα, ότι η διεθνής του αυταρχισμού της Σαγκάης απειλεί ευθέως τη Δύση και τις αξίες της, την ελευθερία, τη δημοκρατία και τον ανθρωπισμό και πρόσθεσε ότι παρά τα κουσούρια της και τα λάθη της, η Ευρώπη παραμένει η μόνη λύση.

Προσυπογράφω απόλυτα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο οικοδεσπότης Κινέζος Πρόεδρος τόνισε κατά τη συνάντηση του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν πως στόχος είναι η εμβάθυνση της συνεργασίας για ένα πιο δίκαιο και πιο λογικό παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης!!

Εξαρτάται βέβαια πως το εννοεί αυτό το πιο δίκαιο σύστημα, διότι πολλοί από τους ομοτράπεζους του έχουν αποδείξει με τις πράξεις τους στο παρελθόν πως βασικές έννοιες όπως είναι η δικαιοσύνη, η ελευθερία του λόγου, η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων ή ο σεβασμός στη διαφορετικότητα είναι ασύμβατες με το πολιτικό τους DNA.

Έχουν δώσει εξετάσεις τα προηγούμενα χρόνια και σε αυτά τα πεδία έχουν καταγράψει επιδόσεις πολύ κάτω από τη βάση. Η εικόνα της Κίνας, να πρωταγωνιστεί σε μια προσπάθεια επιβολής μιας νέας πραγματικότητας στο διεθνές status quo μαζί με άλλες δυνάμεις που χαρακτηρίζονται από αντιδημοκρατικές και αυταρχικές πρακτικές, αναμφίβολα δεν θα έπρεπε να αρέσει στον Ντόναλντ Τραμπ και την αμερικανική ηγεσία. Το αντίθετο μάλιστα.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν παρουσία του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος από τη μία πλευρά προσπαθεί με την ανοχή της Ουάσιγκτον να επιβάλλει στο 100% τους δικούς του όρους στο μέτωπο της Ουκρανίας, ενώ από την άλλη, κρατά ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και εμβαθύνει συνεργασίες όχι μόνο με την Κίνα, αλλά και με σκληρούς και αυταρχικούς δορυφόρους, όπως είναι η περίπτωση της Βόρειας Κορέας, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, έστειλε ακόμα και στρατεύματα στην ανατολική Ουκρανία.

Η εικόνα που έφτασε από την πολυδιαφημισμένη σύνοδο της Σαγκάης προβληματίζει και πρέπει να προβληματίσει πολύ περισσότερο τις ΗΠΑ. Σε μία κρίσιμη περίοδο μεγάλων αναταράξεων και γεωπολιτικών προκλήσεων η Δύση θα πρέπει να παραμείνει ενωμένη.

Η δε Ευρώπη, η οποία χαρακτηρίζεται από διαρκή λάθη και άλλες αδυναμίες και στην απόπειρα άσκησης επιρροής, οφείλει να επενδύσει στις δικές της δυνάμεις, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στις συνεργασίες της με άλλες συμμαχικές χώρες, όπως είναι η Μεγάλη Βρετανία και ο Καναδάς.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση με τα καλά της και τα στραβά της, μπορεί και οφείλει να αποτελέσει ένα ισχυρό ανάχωμα απέναντι στο λαϊκισμό και τα άκρα, απέναντι στους αναθεωρητές που θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία «κατά το δοκούν», απέναντι σε κάθε απόπειρα καταπάτησης του διεθνούς δικαίου, μία συνθήκη που τείνει πλέον να πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, συμπαρασύροντας πολλές ευαίσθητες γωνιές του πλανήτη.

Συνεπώς, ενώνουμε τη φωνή μας με εκείνη του Φίλιππου και άλλων χιλιάδων που μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις και διατηρούν αντίστοιχες αγωνίες, αφού τα δύσκολα βρίσκονται ακόμη μπροστά.

Κοντολογίς, there is no alternative (δεν υπάρχει εναλλακτική), όπως είχε πει κάποτε η αείμνηστη Μάργκαρετ Θάτσερ.