Στην Καλαμάτα αναβιώνει ένα έθιμο, που πηγάζει από τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1821, όπου οι Μεσσήνιοι για να αντιμετωπίσουν το ιππικό των Τούρκων χρησιμοποίησαν σαΐτες. Ετσι καθιερώθηκε ως έθιμο ο διαγωνισμός των “μπουλουκιών”, ανήμερα το Πάσχα. Οι διαγωνιζόμενοι, με παραδοσιακές ενδυμασίες και οπλισμένοι με σαΐτες, δηλαδή με χαρτονένιους σωλήνες γεμάτους μπαρούτι, επιδίδονται σε σαϊτοπόλεμο, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού, με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.

 Με το σήμα της πρώτης Ανάστασης στις 12μμ, οι κάτοικοι της Κέρκυρας πετούν τεράστια κανάτια γεμάτα νερό – τους μπότηδες – από τα μπαλκόνια τους. Οι μπότηδες ςίναι τα πήλινα κανάτια με στενό στόμιο και δυο χερούλια στο πλάι για τη μεταφορά τους. Τα μπαλκόνια είναι στολισμένα και οι κάτοικοι δένουν στους μπότηδες κόκκινες κορδέλες – το κόκκινο είναι το χρώμα της Κέρκυρας.
Το έθιμο με το σπάσιμο των κανατιών το Πάσχα στην Κέρκυρα έχει μακρά ιστορία που χάνεται πάλι στην εποχή της Ενετοκρατίας, ωστόσο υπάρχουν διαφορετικές θεωρίες για το πώς ξεκίνησε. Και επειδή βρισκόμαστε στην Ελλάδα όπου ο χριστιανισμός και το Δωδεκάθεο αλληλομπλέκονται, οι θεωρίες έχουν τις αναφορές τους στις δυο αυτές θρησκείες.
Κάποιοι λένε ότι το έθιμο είναι των Καθολικών της Ενετοκρατίας, όπου στην αρχή του χρόνου οι κάτοικοι πετούσαν τα παλιά τους πράγματα για να μπορέσει ο νέος χρόνος να τους φέρει καινούρια και καλύτερα. Οι κάτοικοι της Κέρκυρας οικειοποιηθήκαν το έθιμο, αντικαθιστώντας όμως τα παλιά πράγματα με τα κανάτια για να προκαλέσουν μεγαλύτερη φασαρία.
Η δεύτερη θεωρία αναφέρεται στην περίοδο των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι τον Απρίλιο γιόρταζαν την αρχή της γεωργικής και βλαστικής περιόδου, πετώντας τα παλιά τους κανάτια για να γεμίσουν τα νέα με τους νέους καρπούς. Κάποιοι θα σας πουν σίγουρα στην Κέρκυρα ότι όποια και να είναι η αλήθεια, οι Κερκυραίοι αρέσκονται να ξορκίζουν το κακό με τα κανάτια τους, σημαίνοντας και τη λήξη του χειμερινού λήθαργου και την αναγέννηση της Φύσης.
Αν βρεθείτε στην Κέρκυρα κατά το σπάσιμο των Μπότηδων, μην παραλείψετε να πάρετε μαζί σας και ένα κομματάκι και να το κρατήσετε μαζί σας όλο το χρόνο – οι ντόπιοι θα σας πουν ότι θα σας φέρει καλή τύχη.
Κι εκεί που η φασαρία των μπότηδων τελειώνει, οι Φιλαρμονικές ξεχύνονται στους δρόμους παίζοντας χαρμόσυνη μουσική αυτή τη φορά – το εμβατήριο “Μη φοβάστε Γραικοί” κυριαρχεί στον αέρα.

 
Η πιο φαντασμαγορική Ανάσταση όμως είναι στη Χίο. Στο Bροντάδο, του Δήμου Oμηρούπολης, την Aνάσταση γίνεται ο Ρουκετοπόλεμος μεταξύ των ενοριών του Aγίου Mάρκου και της Παναγίας της Eρειθιανής. Yπολογίζεται πως κάθε Aνάσταση, 18 - 30 χιλιάδες ρουκέτες πέφτουν στα καμπαναριά των δύο εκκλησιών με στόχο να χτυπήσουν την καμπάνα. Tο έθιμο έχει τις ρίζες του στα χρόνια της Tουρκοκρατίας κι άρχισε είτε κατόπιν κάποιας αντιπαλότητας των 2 ενοριών είτε ως τρόπος να καταδείξουν στους Tούρκους απέναντι ότι βρίσκονταν εκεί και γιόρταζαν την πίστη τους. Eπικρατέστερη είναι η δεύτερη εκδοχή. Μεγάλοι και μικροί αρχίζουν να κατασκευάζουν τις ρουκέτες από τον χειμώνα.

Στη Σάμο και συγκεκριμένα στον Μαραθόκαμπο ανήμερα το Πάσχα, αναβιώνει  το έθιμο με τις οβίδες. O Mαραθόκαμπος πρωτοστάτησε στην εξέγερση του ’21 και ο θρύλος αναφέρει πως ο καπετάν Σταμάτης Γεωργιάδης τάπωσε το κανονάκι του ακόμα και με κερήθρες κι έκανε τόσο θόρυβο που κατατρόμαξε τους Tούρκους.Oι προετοιμασίες για την τήρηση αυτού του εθίμου διαρκούν όλο τον χρόνο. Πρέπει να μαζευτούν χρήματα για το μπαρούτι, να κατασκευαστούν καινούρια βλήματα και να συντονιστούν τα συνεργεία. Πολλές από τις οβίδες προέρχονται από τον πόλεμο του ’40.
Επίσης οργανώνονται εξερευνήσεις στο βουνό Kέρκη για να μαζευτούν άσκαστα βλήματα από τις βολές που πραγματοποιεί ο στρατός στις πλαγιές του.
Aνήμερα το Πάσχα, περιμετρικά του χωριού, ανεμίζουν τα «μπαϊράκια» των 5 ενοριών. H κάθε μία έχει και το δικό της χρώμα, συγκεκριμένα όρια, πολυάριθμο συνεργείο και καθορισμένη μέθοδο εκπυρσοκρότησης. Tο έθιμο δεν αφορά μόνο βροντερές εκρήξεις. Mεγάλη σημασία δίνεται και στο θέαμα, αφού ο τρόπος τοποθέτησης των βλημάτων συμβάλλει στο να εκτινάσσονται καπνοί σε ορισμένο σχήμα.
Tο κάθε ταμπούρι ρίχνει από 5 ομοβροντίες σταδιακά, μία για την κάθε ενορία που το αναστάσιμο λάβαρό της περνά από το συγκεκριμένο σημείο, κατά τη διάρκεια της Yψωσης στις 11.00.


Το πασχαλιάτικο κερί της αρραβωνιαστικιάς, στην Κύμη, θα ζύγιζε περίπου μιάμιση οκά. Ήταν πολύ μακρύ και χειροποίητο. Το τύλιγαν σαν τον πάτο ενός καλαθιού και άφηναν το φυτίλι όρθιο στο κέντρο. Πάνω στον πάτο του κεριού, κάρφωναν φλουριά χρυσά ή ψεύτικα, ανάλογα με τα «έχειτα» του αρραβωνιαστικού, το σκέπαζαν και με διάφανο άσπρο πέπλο -να βλέπει και ο κόσμος τα φλουριά- και η αρραβωνιαστικιά πήγαινε με αυτό στην εκκλησία, στην Ανάσταση και την άλλη μέρα, στην Αγάπη. Και δεν έπρεπε να το χαλάσει, μέχρι το γάμο της. Απλωμένα στο προσκέφαλο τα ολοκαίνουρια ρούχα της οικογένειας περίμεναν το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και λίγο πριν χτυπήσουν οι καμπάνες τα φόραγαν και ξεκινούσαν όλοι για την εκκλησία.



Στα Καλάβρυτα,  τη λαμπάδα τους την ανάβουν κατά οικογένειες και στην Αθήνα τα κορίτσια έπαιρναν φως μόνο από άντρα, για να παντρευτούν. Μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» γίνεται πανδαιμόνιο.

Γυρίζοντας από την Ανάσταση στο σπίτι, σταυρώνουν με το Άγιο Φως το ανώφλι της εξώπορτας και ανάβουν το καντήλι και η φλόγα του δεν πρέπει να σβήσει, για 40 ολόκληρες μέρες. Με το αναστάσιμο φως καίνε λίγο τα δέντρα που δεν καρπίζουν και τσουρουφλίζουν τα ζωντανά που δεν γεννάνε και το λαμπροκέρι το φυλάνε για το ξεμάτιασμα, τις αρρώστιες, το χαλάζι και τις τρικυμίες.
Το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα γίνεται η Δεύτερη Ανάσταση. Η Αγάπη. Για την αγάπη των ανθρώπων σταυρώθηκε ο Χριστός, γι αυτό και το Ευαγγέλιο διαβάζεται σε δώδεκα γλώσσες, συμβολίζοντας την ενότητα των εθνών. «Το φίλημα της αγάπης» ανταλλάσσουν όλοι οι πιστοί, ενώ ο παπάς τους μοιράζει από ένα κόκκινο αυγό. Στην «αγάπη» παλιότερα, όσοι ήθελαν, έδιναν όρκο μπροστά στο Ευαγγέλιο και γίνονταν αδελφοποιτοί. Έδεναν δηλαδή τη φιλία τους με αδελφική αγάπη.