Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν θα πουλήσει τα ασημικά του, οι αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται εντός των ελληνικών συνόρων,  δήλωσε, ο διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας Απόστολος Ταμβακάκης, μιλώντας σε εκδήλωση του ΙΣΤΑΜΕ. «Η ουσία είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες οφείλουν να παρουσιάσουν αναλυτικές εκθέσεις και να δεσμευτούν έναντι της ΕΚΤ με ποιους τρόπους θα αρχίσουν να αποπληρώνουν τη ρευστότητα που τους έχει παρασχεθεί. Με ποιον τρόπο θα απεξαρτηθούν από τη βοήθειά της και από τις κρατικές εγγυήσεις. Αυτό είναι το νέο πλαίσιο. Είναι υπαρκτό, είναι εδώ, είναι μπροστά μας» πρόσθεσε. Αναφερόμενος στην πρόταση συγχώνευσης την οποία υπέβαλε η ΕΤΕ στην Alpha Bank  έκανε λόγο για «πρόταση βιώσιμη αλλά και ελπιδοφόρα, λόγω του μεγάλου οφέλους από τις συνέργειες που θα δημιουργούσε». «Κάναμε μία πρόταση φιλική, γιατί είμαστε πεισμένοι ότι μόνο ένας φιλικός συνδυασμός δυνάμεων επιτρέπει την επίτευξη της μεγιστοποίησης του οφέλους που προκύπτει από τις συνέργειες μιας τέτοιας συμφωνίας, που είναι και το κύριο ζητούμενο», σημείωσε χαρακτηριστικά. Οι επιθετικές ενέργειες ούτε μας ταιριάζουν ούτε αποδίδουν, γι’ αυτό τις απορρίπτουμε», δήλωσε χαρακτηριστικά  ο διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας.

Η ομιλία του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΤΕ Απόστολου Ταμβακάκη:

"Κύριε Υπουργέ, Κύριε Πρόεδρε του ΙΣΤΑΜΕ, κυρίες και κύριοι

Με ιδιαίτερη χαρά ανταποκριθήκαμε ως Εθνική Τράπεζα στην πρόσκληση του ΙΣΤΑΜΕ για το πολύ επίκαιρο θέμα της ανάπτυξης και των επενδυτικών ευκαιριών στην χώρα μας, και είμαι βέβαιος ότι εκδηλώσεις όπως η σημερινή συνεισφέρουν σημαντικά στο δημόσιο διάλογο για τη νέα πορεία που απαιτείται ώστε η χώρα μας να εισέλθει και πάλι σε αναπτυξιακή τροχιά.

Η Πρόκληση της Ανάπτυξης

Ξεκινάω με τα δύσκολα: η οικονομική ανάκαμψη θα πρέπει να συντελεστεί σε περιβάλλον πολύ λιγότερο φιλικό και ευνοϊκό συγκριτικά με την προηγούμενη δεκαετία, ακόμα και 20ετία θα έλεγα, κατά την οποία γνωρίσαμε πρωτόγνωρους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Οι εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες τόσο σε μακροοικονομικό όσο και σε χρηματοπιστωτικό επίπεδο, και το ιδιαίτερα ευνοϊκό διεθνές οικονομικό περιβάλλον έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Η ελληνική οικονομία τα τελευταία 15- 16 χρόνια και πριν ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση, γνώριζε μέσους ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 4%. Κατά την γνώμη μου η ανάπτυξη αυτή στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στα μεγάλα έργα υποδομών της τελευταίας δεκαετίας, στην απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών, στην επέκταση της ελληνικής επιχειρηματικότητας στα Βαλκάνια, στην άνθηση της ναυτιλίας καθώς και στην ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Οι δραστηριότητες αυτές εξασφάλισαν μεν ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, στηρίχθηκαν όμως αποκλειστικά στην εγχώρια ζήτηση και όχι στις εξαγωγές.

Ο εύκολος τρόπος με τον οποίο επιτεύχθηκε η ανάπτυξη αυτή καλλιέργησε αυταπάτες ότι όλα είναι εύκολα, ότι δεν απαιτούνται μεταρρυθμίσεις. Έτσι, δεν έγιναν οι διαρθρωτικές αλλαγές που έπρεπε να γίνουν ώστε η ανάπτυξη να είναι υγιής και μακροχρόνια διατηρήσιμη. Δεν είδαμε και δεν αντιμετωπίσαμε τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, με αποτέλεσμα η οικονομία μας να αποδειχθεί εξαιρετικά ευάλωτη στην κρίση.  Δεν έγινε η αναγκαία αναδιάρθρωση και η σμίκρυνση του μεγάλου κράτους, δεν έγιναν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και στο εργασιακό, δεν προχώρησαν οι αποκρατικοποιήσεις, δεν πατάχθηκε η φοροδιαφυγή -για να αναφέρω μερικά μόνο παραδείγματα.

Η διεθνής οικονομική κρίση ανέδειξε την σκληρή πραγματικότητα και τις παθογένειες του συστήματος. Έτσι η ελληνική οικονομία αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευάλωτη στην, ούτως ή άλλως, πρωτοφανή κρίση.

Υιοθέτηση Διαρθρωτικών Αλλαγών
Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής: Είναι αυτή η κατάσταση αναστρέψιμη; Η απάντηση είναι ναι. Είναι.

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας που ζούμε, αν και ακούγεται οξύμωρο, επιταχύνει τη διαδικασία μετασχηματισμού της και επιβάλει να καταβληθεί προσπάθεια ώστε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να πάρουμε αποφάσεις και πρωτοβουλίες για να λύσουμε προβλήματα δεκαετιών, με απώτερο στόχο να σμικρύνουμε τις κοινωνικές αδικίες και ταυτόχρονα να οικοδομήσουμε μια οικονομία η οποία θα έχει όλα τα εχέγγυα για μακρόχρονη και σταθερή ανάπτυξη.

Ποιες είναι όμως οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές που θα στηρίξουν το νέο οικονομικό μοντέλο;

Πρώτον, και βασική προτεραιότητα κατά τη γνώμη μου, είναι η αποκατάσταση της δημοσιονομικής σταθερότητας και η δραστική βελτίωση της αποδοτικότητας του δημοσίου τομέα. Η μείωση της φοροδιαφυγής, η βέλτιστη διαχείριση των κρατικών δαπανών και η εξασφάλιση ενός ρυθμιστικού και όχι παρεμβατικού ρόλου για το κράτος, θα στηρίξουν σημαντικά την αναπτυξιακή προοπτική.

Δεύτερο, πρέπει να μετασχηματιστεί το ευρύτερο οικονομικό πλαίσιο, σε ένα εξωστρεφές και ανταγωνιστικό μοντέλο, όπου θα ενθαρρύνεται η υγιής, η καινοτόμα επιχειρηματική δραστηριότητα και θα διευκολύνεται η βέλτιστη κατανομή των παραγωγικών πόρων προς τις πλέον αποδοτικές και όχι τις πλέον «βολικές» χρήσεις τους.

Τρίτο, πρέπει να απελευθερωθούν οι αγορές. Το άνοιγμα των αγορών έπρεπε να είναι ήδη, εδώ και πολλά χρόνια, πραγματικότητα. Είναι απαράδεκτο σε μία διεθνοποιημένη οικονομία, να υπάρχουν ακόμα κλειστές αγορές - είτε πρόκειται για την ενέργεια, τα λιμάνια, τα απορρίμματα, είτε πρόκειται για τα κλειστά, δηλαδή κρατικά προστατευόμενα, επαγγέλματα.

Όμως για να αρχίσουν να αποδίδουν οι μεταρρυθμίσεις χρειάζεται χρόνος. Για αυτό, παράλληλα με την προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών και  μεταρρυθμίσεων, πρέπει να επιτευχθούν και γρήγορες νίκες. Γρήγορες νίκες που θα μας επιτρέψουν να επανακτήσουμε την αξιοπιστία μας, να αποκαταστήσουμε τη διεθνή εμπιστοσύνη στην χώρα.

Γιατί, καλά είναι τα πλάνα και οι επενδύσεις και όλα, αλλά αν δεν επανακτήσουμε την αξιοπιστία μας, τίποτα από όλα αυτά δεν θα πιάσει τόπο. Και αυτό πιστεύω είναι το μεγάλο στοίχημα για τη χώρα μας σήμερα, άμεσα, στην κρίσιμη αυτή περίοδο.

Η πραγματικότητα δείχνει ότι κλάδοι οι οποίοι στήριξαν την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας τα προηγούμενα έτη, όπως το λιανικό και χονδρικό εμπόριο, οι κατασκευές και οι βασικές υπηρεσίες προς νοικοκυριά και επιχειρήσεις συρρικνώνονται σημαντικά στο νέο περιβάλλον.

Από την άλλη, υπάρχουν συγκεκριμένοι κλάδοι που θα μπορούσαν να αναδειχθούν σε βασικούς μοχλούς ενός εξωστρεφούς, ανταγωνιστικού και, άρα,  βιώσιμου αναπτυξιακού μοντέλου. Στους κλάδους αυτούς έχουμε ξεκάθαρο συγκριτικό πλεονέκτημα, το οποίο όμως έχει μείνει ανεκμετάλλευτο.

Γρήγορες νίκες – βάση για το νέο αναπτυξιακό μοντέλο

Ποιες είναι αυτές οι γρήγορες νίκες οι οποίες μπορούν να τρέξουν παράλληλα με τις μεταρρυθμίσεις και θα μας δώσουν πίσω τη χαμένη αξιοπιστία μας;

1. Η αποτελεσματική απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας
2. Ένα ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης υδάτινων πόρων
3. Η διαχείριση των απορριμμάτων και η ανακύκλωση-όχι μόνο ως κοινωνική ευθύνη αλλά ως επιχειρηματικό μοντέλο- και οι επενδύσεις σε ένα ολοκληρωμένο αποχετευτικό σύστημα για τις πόλεις μας.
4. Το χωροταξικό -ξεκινώντας από την Αττική και έπειτα να επεκταθεί και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
5. Οι πράσινες επενδύσεις
6. Η αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής και η στροφή της προς προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας
7. Οι μεταφορές μέσω της ορθολογικότερης διαχείρισης των λιμένων, καθώς και η ανάδειξη της Ελλάδας σε διαμετακομιστικό κόμβο εμπορευμάτων της ΝΑ Ευρώπης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
8. Τουριστικές δραστηριότητες υψηλής προστιθέμενης αξίας π.χ. συνεδριακός τουρισμός, μαρίνες, παραθεριστική κατοικία
9. Η προώθηση των συμπράξεων Δημοσίου – Ιδιωτικού Τομέα σε όλους τους τομείς και δημόσια έργα.

Οι παραπάνω ενέργειες θα μπορούσαν να αποδώσουν άμεσα αποτελέσματα και ταυτόχρονα να αποτελέσουν τους κλάδους στους οποίους θα στηριχθεί το νέο αναπτυξιακό μοντέλο. Υπολογίζεται ότι αυτοί οι κλάδοι δυνητικά θα μπορούσαν να αυξήσουν το ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης κατά τουλάχιστον 2% ετησίως.

Αναγκαία Προϋπόθεση – Υγιές Τραπεζικό σύστημα

Κυρίες και κύριοι,

Ανάπτυξη χωρίς χρηματοδότηση, δεν γίνεται.
Η χώρα χρειάζεται ισχυρές τράπεζες, που θα μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν τις προσπάθειες αναχαίτισης της κρίσης σήμερα και, πολύ περισσότερο, να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη αύριο, όταν με τις συνδυασμένες προσπάθειες όλων - κυβέρνησης, επιχειρηματικότητας και εργαζομένων- αρχίσουμε να βγαίνουμε από την κρίση και να οικοδομούμε το παραγωγικό και ανταγωνιστικό, νέο πρότυπο ανάπτυξης. Το τραπεζικό σύστημα είναι εδώ και είναι ισχυρό.

Τι πρόκειται να συμβεί  στους επόμενους μήνες;

Η ουσία είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες οφείλουν να παρουσιάσουν αναλυτικές εκθέσεις και να δεσμευτούν έναντι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με ποιους τρόπους θα αρχίσουν να αποπληρώνουν τη ρευστότητα που τους έχει παρασχεθεί. Με ποιον τρόπο θα απεξαρτηθούν από τη βοήθειά της και από τις κρατικές εγγυήσεις.

Αυτό είναι το νέο πλαίσιο. Είναι υπαρκτό, είναι εδώ, είναι μπροστά μας.

Στην Εθνική πιστεύουμε ότι το ελληνικό πιστωτικό σύστημα οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες και να διαμορφώσει το ίδιο την τύχη του.

Να λάβει αυτό τις αποφάσεις για το μέλλον του, να μην αφεθεί και να μην αφήσει να τις λάβουν άλλοι γι αυτό, χωρίς αυτό, ώστε να διατηρήσει τον χαρακτήρα του ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, να διατηρήσει το ευρύ δίκτυο που επί μια 12ετία έχει οικοδομήσει στην ευρύτερη περιοχή –να μην πουλήσει τα «ασημικά» του.

Για να προστατεύσει την αξία των μετόχων του, τους εργαζόμενους σε αυτό και, ταυτόχρονα, την ελληνική επιχειρηματικότητα, οφείλει να διατηρήσει την ελληνικότητά του.

Τα κέντρα λήψης των αποφάσεων να παραμείνουν εντός των ελληνικών συνόρων. 
Πιστεύουμε βαθιά ότι αυτό είναι μια υπόθεση εθνικής σημασίας.

Γι αυτό η Εθνική Τράπεζα, ως όφειλε όχι μόνο λόγω του μεγέθους και του κύρους της αλλά και λόγω του θεσμικού ρόλου που εκ των πραγμάτων έχει, παίρνει πρωτοβουλίες ήδη από το περασμένο φθινόπωρο.

Καταρχήν με το γιγάντιο πρόγραμμα κεφαλαιακής ενίσχυσής της, ύψους άνω των 3 δισ. ευρώ και, εν συνεχεία, με την γνωστή φιλική πρότασή της, συμμετέχει με τρόπο συγκεκριμένο, μελετημένο και πρακτικό -όχι θεωρητικό- στους σχετικούς προβληματισμούς.

Κάναμε μία πρόταση βιώσιμη αλλά και ελπιδοφόρα, λόγω του  μεγάλου οφέλους από τις συνέργειες που θα δημιουργούσε  η συγκεκριμένη πρόταση.

Κάναμε μία πρόταση φιλική, γιατί είμαστε πεισμένοι ότι μόνο ένας φιλικός συνδυασμός δυνάμεων επιτρέπει την επίτευξη της μεγιστοποίησης του οφέλους που προκύπτει από τις συνέργειες μιας τέτοιας συμφωνίας,  που είναι και το κύριο ζητούμενο –οι επιθετικές ενέργειες ούτε μας ταιριάζουν ούτε αποδίδουν, γι αυτό τις απορρίπτουμε.

Κυρίες και κύριοι,
Οι Έλληνες μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Αρκεί να το πιστέψουμε πρώτα απ΄ όλα εμείς οι ίδιοι,  να γίνουμε φορείς μιας νέας εθνικής αυτοπεποίθησης και μιας ισχυρής αλληλεγγύης –όλοι για έναν και ένας για όλους- και έτσι να βρούμε τη δύναμη να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και των καθηκόντων που οι δύσκολες για τη χώρα ώρες επιβάλλουν.
Το οφείλουμε στους εαυτούς μας και στις νέες γενιές".