Καθένας από μας είχε στο μυαλό του, μόλις επιτραπούν οι μετακινήσεις και αρθούν οι απαγορεύσεις για τον περιορισμό της επιδημίας, μια επίσκεψη σε ένα αγαπημένο ή ιδιαίτερο μέρος της πατρίδας μας και αυτά είναι πολλά. Άλλα γνωστά στον πολύ κόσμο, οι «προορισμοί» όπως έχουν καταλήξει να λέγονται και είναι εύκολα προσβάσιμοι στον πολύ κόσμο και με ότι συνέπειες έχει αυτό στο φυσικό περιβάλλον κι άλλοι λιγότερο καθώς η επίσκεψή τους απαιτεί άλλη ετοιμότητα, ψυχική περισσότερο για την απόλαυσή τους και βεβαίως μια αντίληψη που ελάχιστα απέχει από το προσκύνημα σε έναν Άγιο Τόπο. 

Ο καθένας λοιπόν έχει έναν Άγιο Τόπο για να προσκυνάει και φυσικά αυτό δεν αποκλείει και κάποιους άλλους να τον θεωρούν δικό τους και όλοι μαζί, με την προετοιμασία που απαιτεί η προσέγγιση αυτού του κοινού ιερού, συνθέτουν ένα ιδιαίτερο εκκλησίασμα. Αυτό ακολουθεί το τυπικό που υπαγορεύει η προσέγγιση του χώρου, την παραμονή ή την διαμονή που τις περισσότερες φορές απαιτείται για να χορτάσει η ψυχή ομορφιά και το σώμα να προσαρμοστεί στις ιδιαίτερες πάντα συνθήκες που επικρατούν σε αυτά τα μέρη.

Τον τρόπο αυτό του προσκυνήματος σε μνημεία και ιερά της φύσης τον παρατηρούμε τόσο και στον νησιωτικό χώρο, σε σημεία μακριά από τις τουριστικές περιοχές, σε απόμερες ακτές και νησίδες. Περισσότερο όμως τον βλέπουμε να αναπτύσεται στα βουνά από ορειβατικούς συλλόγους κυρίως αλλά και από πολλούς, έμπειρους πάντα ορειβάτες που γνωρίζουν καλά τα κατατόπια κάθε περιοχής και προσέχουν γιατί το βουνό δεν είναι εύκολη υπόθεση και θέλει προ πάντων σεβασμό στην προσέγγισή του. Εδώ η μαθητεία κοντά σε έμπειρους ορειβάτες είναι απαραίτητη όσο τίποτα ενώ ή εμπέδωση του ομαδικού πνεύματις και η καλλιέργεια του κοινού στόχου, επιβάλλετε αργά και συστηματικά. 

Τέτοιες σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό βλέποντας τις φωτογραφίες που είδα από την ανάβαση τριών καλών φίλων από τον Ορειβατικό Περιηγητικό Όμιλο Πύλης Τρικάλων, του Νίκου Μερτσιώτη, του Δημήτρη Μητρονάτσιου και του Σωτήρη Μπασδέκη που προχθές ανέβηκαν μέχρι την μοναδική δρακόλιμνη Βερλίγκα, στο ομώνυμο οροπέδιο του Λάκμου. Η διαδρομή που ακολούθησαν ήταν από το Χαλίκι, ένα από τα πιο ορεινά χωριά του Ασπροποτάμου και αυτή τη φορά ανέβηκαν στον Μέγα Τράπο. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που έφτασαν ως εκεί, είναι στη γειτονιά τους εξάλλου η Πίνδος, αλλά αυτή τη φορά η επίσκεψή τους στη Βερλίγκα ή Βρίγγα όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι ήταν συμβολική. Για τη νίκη η οποία οσονούπω ελπίζουμε ότι έρχεται κατά της πανδημίας αλλά και για τον πρώτο χαιρετισμό φέτος εκ μέρους όλων μας, στη Βερλίγκα και στην θεϊκή Πίνδο. 

Οι φωτογραφίες της Βερλίγκας που μας έστειλαν οι τρεις φίλοι από την Πύλη, είναι εκπληκτικές και δείχνουν την υποχώρηση του χειμώνα και την ανάβαση και της άνοιξης στο οροπέδιο όπου βρίσκεται η δρακολίμνη, μια από τις τρεις που κοσμούν την Πίνδο. Στην κορυφή του Σμόλικα, Λύγγος ή μια και άλλη στην Γκαμήλα (Τύμφη). Η Βερλίγκα είναι η μικρότερη και σχεδόν κυκλική και η μόνη που χωνεύει τα νερά της σχηματίζοντας χοάνη και για τούτο οι Βλάχοι της περιοχής την ονόμασαν Βρίγγα (κύκλος). Το γεωλογικό φαινόμενο της λίμνης έχει όμως και το παραμύθι του που λέει για έναν δράκο που ζούσε στα νερά της λίμνης και είχε την μορφή φιδιού. Αυτός πετάχτηκε κάποια στιγμή μέσα από το βράχο, και έρποντας βρήκε μια τρύπα και βυθίστηκε πάλι στη γη, στο σημείο που χάνονται τα νερά. Από το σημείο που βγήκε ο δράκος ξεπήδησε νερό το οποίο ακολούθησε το σύρσιμό του και είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα στην οφιοειδή πορεία τους. Το σημείο που είναι η Δρακόλιμνη ονομάζεται σήμερα Φαρμακόλακκα, μια ονομασία που πήρε από τους κτηνοτρόφους, καθώς όταν τα ζώα βοσκάγανε εκεί, πεθαίναν. Η Βερλίγκα δεν διατηρεί νερό πέρα από τον Αύγουστο, ξεραίνεται και ανασταίνεται πάλι από τα χιόνια τον χειμώνα. Τα νερά της είναι τα πρώτα που αρχίζουν να σχηματίζουν τον Αχελώο ο οποίος συγκεντρώνοντας κι άλλα απ’ όλη την Πίνδο, θεριεύει και γίνεται δυνατός σας θεός!

Η Βερλίγκα είναι το διαμάντι του φυσικού περιβάλλοντος αυτής της περιοχής της Πίνδου η οποία με λίγα λόγια είναι ένας μοναδικός τόπος ο οποίος ενώ σε όλη την ιστορία της ποτέ δεν απειλήθηκε από τίποτα, στις μέρες μας κάποιοι την οραματίζονται σαν βιομηχανική περιοχή παραγωγής «πράσινης» λεγόμενης ενέργειας με όλα τα συνεπακόλουθα που έχει ένα τέτοιο επιχείρημα. Η ίδια η Πίνδος δεν μπορεί να προστατευτεί από μόνη της, αυτή ξέρει μόνο να προστατεύει τους ανθρώπους όπως έκανε σε πολλές φάσεις της ιστορίας, αποτελώντας, σε όλο το μήκος και το πλάτος της, την Κιβωτό των Ελλήνων, υποστηρίζοντάς τους και παρέχοντάς τους ασφάλεια και χώρο για τις κοινωνίες τους και την οικονομία τους.

Η διατήρησή της ως Κιβωτού της Ελλάδας είναι στο χέρι όλων μας και τα προσκυνήματα όπως αυτά των φίλων μας ορειβατών από την Πύλη, είναι οι προκλήσεις που πρέπει να συνταχθούμε όλοι. Για την διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της Πίνδου όπως έφτασε μέχρι τις ημέρες μας και την παράδοσή του ακέραιου και λειτουργικού στις επόμενες γενιές που δεν έχουν να αντιμετωπίσουν τον δράκο που άνοιξε τη γη και βγήκαν τα νερά της Βερλίγκας και δημιούργησαν τον Αχελώο, αλλά άλλους πιο ιδιότροπους και απαιτητικούς.    

Το Χαλίκι σκαρφαλωμένο στα 1.150 μέτρα είναι το βορειότερο χωριό της περιοχής του Ασπροποτάμου και μπορείτε να φτάσετε είτε μέσω Πύλης, είτε από την Καλαμπάκα, είτε από το Ανήλιο Μετσόβου. Από εκεί η Βερλίγκα είναι 10 χιλιόμετρα χωματόδρομος με τα χαρακτηριστικά που έχουν όλοι αυτοί οι ορεινοί δρόμοι αλλά αξίζει κάποιος να περπατήσει μέχρι εκεί και θα αποζημιωθεί για τον κόπο με τα υπέροχα τοπία που θα έχει το χρόνο να δει και να απολαύσει. 

ΥΓ. Οι φωτογραφίες της Βερλίγκας είναι του Νίκου Μερτσιώτη και τον οποίο ευχαριστούμε πολύ για την απόλαυση του μοναδικού τόπου που μας προσφέρει.

^{Στη Βερλίγκα, το λιώσιμο των χιονιών δυναμώνουν την λίμνη την άνοιξη.}

^{Οι κορυφές της Πίνδου, μια πρόκληση ανάβασης για όσους το αντέχουν.}

^{Η Βερλίγκα κάτω από τον πάγο, στο τέλος του χειμώνα.}
 

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω