του Λάμπρου Καραγεώργου*
Γράφαμε στο προηγούμενο φύλο του nextdeal για τους διαμεσολαβούντες που ξαφνικά τώρα όλοι τους αγαπάνε. Σήμερα θα συνεχίσουμε σε λίγο διαφορετικό κλίμα. Θα μιλήσουμε για το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» και τους ασφαλιστές. Τι είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης;
Το 1973, τέσσερις Σουηδοί που κρατήθηκαν ως όμηροι για έξι ημέρες σε θησαυροφυλάκιο τράπεζας, κατά τη διάρκεια της ληστείας, «δέθηκαν» συναισθηματικά με τους εγκληματίες που τους κρατούσαν. Το φαινόμενο αυτό ονομάστηκε από τους ψυχολόγους ως «Σύνδρομο της Στοκχόλμης».
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους ο δεσμός αυτός με τους κακοποιούς ήταν ένα μέσο που ανέπτυξαν οι όμηροι προκειμένου να αντέξουν τη βία.
Ένα ανάλογο σύνδρομο νομίζω ότι έχει καταλάβει σήμερα μία μερίδα διαμεσολαβούντων, οι οποίοι συνεχώς διαμαρτύρονται επωνύμως ή ανωνύμως για την συμπεριφορά των εταιρειών με τις οποίες συνεργάζονται αλλά την ίδια στιγμή επιμένουν σε αυτή την συνεργασία, με «παιδαριώδη τρόπο» όπως ακριβώς και ο όμηρος της ιστορίας μας προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια του κακοποιού λες και αυτός ήξερε από «ευαισθησίες» και θα τον άφηνε ελεύθερο πριν ολοκληρώσει τη δουλειά του.
Αν ήταν τόσο ευαίσθητος δεν θα προχωρούσε στη ληστεία της Τράπεζας ούτε θα κρατούσε ομήρους.
Αν οι εταιρείες ήταν τόσο «ευαίσθητες» όσο ελπίζετε εσείς οι «όμηροι» θα προχωρούσαν σε όσα καταγγέλλετε;
* Αναδημοσίευση από το φύλο 294 της εφημερίδας Nextdeal.
