O Ρωμαίος σοφός Σενέκας, σημειώνει ότι "ο καθρέφτης εφευρέθηκε για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον εαυτό του" και η ψυχολογία υπογραμμίζει την πολυεπίπεδη σπουδαιότητα του κατόπτρου, του ειδώλου μας, στην ψυχοσύνθεση και την κατοπινή πορεία μας εν γένει.

Πόσες φορές, δεν έχει τύχει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, στη διάρκεια μιας ημέρας; Τί βλέπει άραγε κάποιος στο είδωλό του και κυρίως τί διακρίνει πίσω από τα φαινόμενα, για τη ζωή του; Μήπως υπερισχύει το προφίλ του επαγγελματία που τείνει να εκμηδενίσει τον "άνθρωπο της διπλανής πόρτας", την καθημερινότητα και την κοινωνικότητά του; Έχει, ειδικότερα, ο ασφαλιστής δικαίωμα στην κοινωνική ζωή ή αποτιμώνται και θυσιάζονται όλα γύρω του στο βωμό του πελατολογίου

Εφόσον ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον, κατά τον Αριστοτέλη, η ολοκλήρωσή του επιτυγχάνεται μέσω της συμμετοχής στον κοινό βίο. Αισθάνεται δηλαδή την ανάγκη, να συμβιώνει, να συναναστρέφεται και να επικοινωνεί με άλλους ανθρώπους. Τα παιδικά βιώματα, οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις και εμπειρίες καθενός, οι πρωτογενείς και δευτερογενείς φορείς και παράγοντες κοινωνικοποίησης (οικογένεια, σχολείο, Εκκλησία, επαγγελματικό περιβάλλον, κ.ά.), είναι εκείνα που διαμορφώνουν την αξιακή κλίμακα του προσώπου και το κοινωνικό προφίλ του.

Η περίοδος των διακοπών, τότε δηλαδή που είμαστε χαλαροί, αισθανόμαστε ευδιάθετοι, τότε που έχουμε περισσότερες ευκαιρίες για να γνωρίσουμε και να συναναστραφούμε με κόσμο, μας δίνουν τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε πραγματικά, όπως επίσης και το βαθμό της κοινωνικής μας ζωής. Γιατί το επισημαίνουμε αυτό; Διότι συχνά στον επαγγελματικό μας χώρο συγχέουμε, από άγνοια ή σκοπίμως, την κοινωνική ζωή με τις δημόσιες σχέσεις.

Είναι αλήθεια ότι τόσο η κοινωνική ζωή όσο και οι δημόσιες σχέσεις εδράζονται στη συνύπαρξη με τους άλλους, στη συναναστροφή με αυτούς, όμως δεν συνιστούν εφαπτόμενους κύκλους, δεν πηγάζουν από τα ίδια κίνητρα και δεν έχουν κοινό στόχο.

Τί είναι λοιπόν κοινωνική ζωή;

Ο όρος κοινωνική ζωή περιγράφει την αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων, φιλική και μη, η οποία δεν εδράζεται σε ωφελιμιστικά κίνητρα, δεν γίνεται εκ προμελέτης, ούτε στοχεύει να εκμεταλλευτεί, με οποιοδήποτε τρόπο, το συνομιλητή μας. Μέσα από την κοινωνική ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις, ανταλλάσσουμε αυθόρμητα σκέψεις και εικόνες με τον άλλο, ενισχύεται η αυτοπεποίθησή μας, βελτιώνεται η συναισθηματική μας υγεία και μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε αρμονικά με τους γύρω μας. Κάτω από το πνεύμα αυτό, ο συνομιλητής γίνεται καθρέπτης του εαυτού μας, και συμβάλλει στην αυτογνωσία μας, εφόσον, κατά τον Πλάτωνα: "Όμοιος ομοίω αεί πελάζει", δηλαδή, ο όμοιος τον όμοιο πάντα πλησιάζει (Πλάτων, Συμπόσιο). Επιπροσθέτως, ο "κοινωνικός χρόνος", ο χρόνος που περνάμε μαζί με τον άλλο -έστω κι αν αυτό συντελείται, εν πολλοίς σήμερα, μέσω του διαδικτύου ή των άλλων ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας- αναβαθμίζει ποιοτικά τη ζωή, και μας κάνει καλύτερους.

Οι δημόσιες σχέσεις από την άλλη, έχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά: την προβολή και τη δημιουργία θετικής εικόνας για το πρόσωπο ή το φορέα στον οποίο υπηρετούμε και εργαζόμαστε. Όπως αντιλαμβανόμαστε, στο πεδίο των δημοσίων σχέσεων, η όποια επαφή και συναναστροφή με τον άλλο, έχει κάποιο ωφελιμιστικό κίνητρο, συγκεκριμένη στοχοθεσία και είναι προσχεδιασμένη.

Τι συμβαίνει όμως με τον ασφαλιστή; Έχει κοινωνική ζωή ή προκρίνει τις δημόσιες σχέσεις έναντι αυτής;

Ο ασφαλιστής, επηρεασμένος πολλές φορές από τη φύση του επαγγέλματος, τις προσωπικές φιλοδοξίες, τις αυξημένες απαιτήσεις και τον ανταγωνισμό του εργασιακού του περιβάλλοντος, δείχνει, ηθελημένα ή μη, να παραβλέπει ή να θυσιάζει την κοινωνική ζωή στο βωμό των δημοσίων σχέσεων. Η επιθυμία αύξησης του πελατολογίου, η διαρκής αναζήτηση νέων πελατών , ο αθέμιτος ανταγωνισμός στον εργασιακό του περίγυρο, δεν αφήνουν περιθώρια στον ασφαλιστή να αναζητήσει ή να δει τον άλλο ως κοινωνικό συνομιλητή, αλλά ως υποψήφιο πελάτη του. Κάτω από το πλαίσιο αυτό χάνεται ο όποιος αυθορμητισμός του ατόμου, η φυσικότητα στη διάθεση και τη συνομιλία και η μεταξύ των ανθρώπων επικοινωνία εγκλωβίζεται σε οπορτουνιστικά κίνητρα και σε επαγγελματικά προσωπεία με επίπλαστη γλώσσα και επιχειρηματολογία. Συχνά δηλαδή ο ασφαλιστής που κάνει δημόσιες σχέσεις προβάλλει μονό τη δουλειά του, χρησιμοποιεί όρους ασφαλιστικούς και προσεγγίζει τους γύρω του ξεκάθαρα για να καρπωθεί κάτι από την προσέγγιση αυτή.

Η αναμέτρηση του επαγγελματικά θεμιτού στις δημόσιες σχέσεις του ασφαλιστή, με την απώλεια του κοινωνικού του βίου δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Οι δημόσιες σχέσεις είναι δυνατόν να συμβάλλουν στην εδραίωση ή στην προαγωγή του ασφαλιστή στο εργασιακό του περιβάλλον, όμως η όποια μονομέρεια ή εμμονή προς την κατεύθυνση αυτή, θα έχει επιπτώσεις σε βάθος χρόνου, σε επίπεδο συνειδησιακό, φιλικό, ερωτικό, κοινωνικότητας, αφού εν τέλει τον αποξενώνει από τους γύρω του. Δεν πρέπει επίσης να παραβλέπουμε ότι ο ασφαλιστής των "δημοσίων σχέσεων" και όχι του "κοινωνικού βίου", ωθεί τους άλλους να τον αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα, να είναι διαρκώς καχύποπτοι σε κάθε βήμα, σε κάθε ενέργειά του, αναλογιζόμενοι ότι ίσως αποτελούν πιόνια στη σκακιέρα του, που επιζητά το ίδιον όφελος και όχι ισότιμοι συνομιλητές και άνθρωποι για τους οποίους ενδιαφέρεται πραγματικά.

Καταλήγοντας, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι πέρα από την επαγγελματική μας ιδιότητα και πάνω από τις όποιες, θεμιτές ή αθέμιτες, φιλοδοξίες μας, είμαστε άνθρωποι, και κοινωνικά όντα που καλούμαστε να συνδιαλλαγούμε με τους άλλους με ειλικρίνεια και αυθεντικότητα. Ο επαγγελματικός μανδύας δεν είναι δυνατόν να υπερκαλύπτει το σύνολο βίο μας, ούτε ο ξύλινος λόγος τις ανθρώπινες επαφές μας, χωρίς πολυεπίπεδες συνέπειες. Βέβαια, ο καθένας από εμάς έχει την ελευθερία των επιλογών ως προς τον "κοινωνικό βίο" και τις "δημόσιες σχέσεις", στην καθημερινότητά του, εκτός των επαγγελματικών δραστηριοτήτων. Κάτω από το πλαίσιο αυτό βρίσκει την εφαρμογή της μια Κινέζικη παροιμία, στην οποία σημειώνεται: "Τον άνεμο δεν μπορείς να τον αλλάξεις. Μπορείς όμως ν' αλλάξεις την κατεύθυνση στα πανιά σου." 

Βιογραφικό σημείωμα

O Δουνδουλάκης Αντώνιος γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 15 Ιανουαρίου του 1977.

Αποφοίτησε από τη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και σπούδασε Κοινωνική Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Από το 2003 ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως Ασφαλιστικός Διαμεσολαβητής στην Interamerican στο Ηράκλειο Κρήτης έως το Δεκέμβριο του 2010 και από το 2011 έως το Φεβρουάριο του 2014 σε Πρακτορείο Ασφαλειών.

Το Μάρτιο του 2014 μετακόμισε στην Αθήνα όπου συνέχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία σε μεγάλο Πρακτορείο στον Πειραιά, ως Ασφαλιστικός διαμεσολαβητής με κύριο πεδίο εξειδίκευσης και δραστηριοποίησης στον κλάδο ζωής, υγείας, συνταξιοδοτικών και ομαδικών Ασφαλίσεων.

Το Σεπτέμβριο του 2019 λόγω της εμπειρίας και της ενδελεχούς ενασχόλησής του με τον κλάδο των ομαδικών ασφαλίσεων ανέλαβε τη θέση του προϊσταμένου εξυπηρέτησης μεγάλων Πελατών με παράλληλη δραστηριοποίηση στις πωλήσεις και την ανάπτυξη του Πελατολογίου του Πρακτορέιου.

Από το Μάρτιο του 2021 ανέλαβε τα καθήκοντα του Διευθυντή πωλήσεων.

Ο κ. Δουνδουλάκης είναι έγγαμος και πατέρας τριών παιδιών.