Οι διακοπές έφτασαν στο τέλος τους και είναι διάχυτη σε πολλούς η αίσθηση ότι το διάστημα αυτό πέρασε ευχάριστα και γρήγορα, πριν το καταλάβουμε. Με την επιστροφή την κανονικότητα μετά το Δωδεκαήμερο. έχω ακόμα στο μυαλό εικόνες από ευχάριστες στιγμές των ημερών.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς κάνω μια βόλτα στην Πλάκα με την οικογένεια, συνοδεύοντας τις κόρες μου που ήθελαν να πουν τα κάλαντα  και γίνομαι παρατηρητής τους σε κάθε βήμα. Η αγωνιά τους κατά τις προηγούμενες ημέρες ήταν να μάθουν τους στίχους για τα κάλαντα. Ανάλογα συμπεριφέρθηκαν και ως προς το dresscode, τα συνοδευτικά όργανα, τα τρίγωνα ανά χείρας, καθώς επίσης την επιλογή του τόπου και το πλάνο κινήσεων. Ο τρόπος αντίδρασης των παιδιών μου, οι εκφράσεις στο πρόσωπο σε κάθε θετική ή αρνητική απάντηση που λάμβαναν ως προς το αίτημά τους για τα κάλαντα, μού θύμισαν τα πρώτα μου βήματα στον ασφαλιστικό χώρο, κυρίως τα βήματα της πώλησης.

Προετοιμασία ,μελέτη, εξεύρεση υποψήφιων πελατών, επικοινωνία, πολλά ραντεβού, πολλές αρνήσεις, μέχρι που η στατιστική σε δικαιώνει και φθάνεις στο επιθυμητόαποτέλεσμα, δηλαδή την πώληση.

Η αφετηρία λοιπόν  και το ξεκίνημα για τα κάλαντα  με δυσκολίες. 

- «Να τα πούμε;» 

- «ΌΧΙ!»  και  ξανά στο επόμενο κατάστημα η ίδια στιχομυθία. 

Σε κάθε αρνητική απάντηση στο  παραπάνω ερώτημα, ενθαρρύνω τις κόρες μου να συνεχίσουν. Να μην απογοητεύονται, καθώς το επιθυμητό αποτέλεσμα θα έλθει. Εάν δεν έλθει, αρκεί η προσπάθεια. Όπως άλλωστε σημειώνεται και στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν.»

Είχαν περπατήσει οι κόρες μου πάνω από 100 μέτρα λαμβάνοντας αρνητικές απαντήσεις, όμως η θέληση και το πείσμα τις ωθούσε να συνεχίσουν. Κάπου εκεί ανάμεσα  στα 30 «όχι!», αρχίζουν να αλλάζουν τα πράγματα και στο ερώτημα για να πουν τα κάλαντα, ακούγεται το πρώτο «Ναι!» Εκεί ξεπροβάλει  το πρώτο χαμόγελο στα χείλη τους και αρχίζουν με χαρά να ψέλνουν τα κάλαντα που με τόση επιμέλεια και προσπάθεια είχαν μάθει.(δικαίωση-η πρώτη “πώληση”).

Σε κάθε πόρτα και ερώτημά τους, γίνομαι παρατηρητής και, ως πατέρας αλλά και ως άνθρωπος των πωλήσεων, αρχίζω να παραλληλίζω το βίωμα και τη διαδικασία των καλάντων με τις πωλήσεις. Τα πρώτα βήματα, τα πρώτα τηλέφωνα από απρόσωπες λίστες, την πρώτη φορά που έκανα door to door, που χιλιάδες προβληματισμοί με πλημύριζαν και που, στην πρώτη πώληση μετά από άπειρες αρνήσεις, ήλθε το πρώτο success story, όπως συνήθιζε να λέει ο manager μου, η πρώτη πώληση, μετά η δεύτερη οπότε πήρα θάρρος και συνέχισα, αποκτώντας «καλές συνήθειες» δηλαδή να μελετώ να μην απογοητεύομαι και να συνεχίζω απρόσκοπτα να έχω συστηματική δραστηριότητα.

Το κλείσιμο της ημέρας με βρήκε ιδιαίτερα χαρούμενο καθώς οι κόρες μου είχαν μυηθεί, με έμμεσο τρόπο, στον κόσμο των πωλήσεων χωρίς να έχουν εκπαιδευτεί  στα βήματα της πώλησης  και το σημαντικότερο ήταν ότι δε σταμάτησαν να προσπαθούν, δεν απογοητεύτηκαν,αλλά με  χαρά και με θάρρος ολοκλήρωσαν τη διαδικασία, υλοποίησαν το πλάνο τους, έφεραν σε πέρας επιτυχώς την αποστολή τους, έβαλαν ακόμα μια εμπειρία στη φαρέτρα της ζωής τους.

Αν λοιπόν οι κόρες μου  τα κατάφεραν τόσο περίφημα ,μάλιστα  χωρίς εκπαίδευση να ακολουθήσουν , ασυναίσθητα και βιωματικά  τα βήματα της πώλησης φέρνοντας το επιθυμητό  για αυτές αποτέλεσμα , εμείς οι άνθρωποι των πωλήσεων με χρόνια εμπειρία και εκατοντάδες εξειδικευμένα  σεμινάρια έχουμε κάποια δικαιολογία ως προς το να προσπαθούμε καθημερινά χωρίς οκνηρία και  συστηματική δραστηριότητα  να επιτύχουμε τους στόχους μας;;;;;

Τη στιγμή αυτή ανακαλώ στη μνήμη μου τα λόγια του αρχαίου Έλληνα ιστορικού Πλούταρχου, ο όποιος εύστοχα σημειώνει:«Οι πολλά βάλλοντες επιτυγχάνουσι πολλάκις!»

Καλή χρονιά με υγεία , οικογενειακή ευημερία και καλές πωλήσεις!