Διανύουμε το δεύτερο κύμα της πανδημίας του κορονοϊού και η ανεπιθύμητη αλλαγή που επιβλήθηκε στη ζωή μας συνεχίζει να είναι παρούσα. Σε πολλά επαγγελματικά αντικείμενα η οικονομική δραστηριότητα έχει μειωθεί, ενώ γύρω μας υπάρχει κλίμα αβεβαιότητας. Σε αυτές τις συνθήκες παρατηρούμε πως η διάθεσή μας επηρεάζεται. Άλλοτε το αντιλαμβανόμαστε οι ίδιοι και άλλοτε το παρατηρούν οι γύρω μας, όμως συμβαίνει. Γιατί συμβαίνει και κυρίως, τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό;

Καταρχάς, είναι λογικό να βιώνουμε συναισθήματα άγχους, φόβου, κούρασης και αγανάκτησης παρατηρώντας τις συνέπειες στην καθημερινή και επαγγελματική μας ζωή. Άγχος και φόβος για την υγεία μας και την υγεία των γύρω μας, για την αβεβαιότητα στην οικονομική ζωή. Κούραση και αγανάκτηση επειδή δε θέλουμε τον περιορισμό που τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης επιβάλλουν και θλίψη για όσα στερούμαστε. 

Το κάθε ένα από αυτά τα συναισθήματα έχει το δικό του περιεχόμενο και η περιστάσεις που διανύουμε ερεθίζουν κάθε ένα από αυτά. 

• Αισθανόμαστε φόβο όταν αντιλαμβανόμαστε κίνδυνο, άγχος όταν εντοπίζουμε ένα απειλητικό ενδεχόμενο στο μέλλον (ακόμα και αν το μέλλον είναι σε ένα λεπτό από τώρα), συστατικά που σίγουρα υπάρχουν στις καταστάσεις που ζούμε. 
• Θυμό αισθανόμαστε όταν κάτι εμποδίζει την πραγματοποίηση των στόχων μας, όταν κάποιος παραβαίνει έναν προσωπικό μας κανόνα, ή όταν κάτι/κάποιος απειλεί την αυτοεκτίμησή μας. Αυτή την περίοδο κάθε άνθρωπος που έχει στόχους και όνειρα και δεν είναι απαθής στη ζωή του, βλέπει δυσκολίες και εμπόδια να στέκονται ανάμεσα σε αυτόν και τους στόχους του. 
• Θλίψη και κατάθλιψη αισθανόμαστε όταν αντιλαμβανόμαστε μία προσωπική αποτυχία μας ή μία απώλεια. Μία ανεπιθύμητη αλλαγή στον τρόπο ζωής μας, είτε αυτό σημαίνει το βιοτικό μας επίπεδο, είτε την ανεμελιά μας, συχνά βιώνεται ως μία απώλεια.

Και επειδή είναι λογικό να βιώνουμε αυτά τα συναισθήματα, αυτό σημαίνει πως καλά θα κάνουμε να τα δεχτούμε και να βυθιστούμε σε αυτά; Όχι, για δύο λόγους. Πρώτον, τα συναισθήματα αυτά αν μας δημιουργούν αναστάτωση, δεν είναι λειτουργικά. Μας φέρνουν φθορά ενώ δεν συμβάλλουν στο ελάχιστο στη βελτίωση της κατάστασης που αντικειμενικά μπορεί να είναι αρνητική. Αν δεν έχω αρκετή δουλειά, αυτό είναι ΕΝΑ αντικειμενικό πρόβλημα. Αν δεν έχω αρκετή δουλειά και έχω και άγχος ή κατάθλιψη, τότε έχω ΔΥΟ προβλήματα. Ένα αντικειμενικό και ένα που έχω δημιουργήσει εγώ μέσα μου. Και πολλές φορές το δεύτερο έχει μεγαλύτερες συνέπειες στη ζωή μου από το αντικειμενικό. Ο δεύτερος λόγος είναι επειδή μπορούμε να αλλάξουμε τα συναισθήματά αυτά που μας δυσκολεύουν. Απλώς χρειάζεται να μάθουμε τον τρόπο.

Τι μπορώ να κάνω λοιπόν για να αντιμετωπίσω το φόβο και τα άλλα συναισθήματα που δε με βοηθούν αυτή την περίοδο;

1. Αποδέχομαι πως είναι λογικό να έχω κάποια ανησυχία ή άλλα αρνητικά συναισθήματα.
2. Ας ελέγξω τα δεδομένα. Ζούμε την πρώτη πανδημία στην ιστορία της ανθρωπότητας στην οποία η επιστημονική έρευνα προχωράει πιο γρήγορα από ποτέ και μας δίνει ελπίδες αντιμετώπισης είτε με ένα αποτελεσματικό εμβόλιο είτε με μία αποτελεσματική θεραπεία. Εμείς απλώς χρειάζεται να προσέχουμε την υγεία μας και των συνανθρώπων μας και να δώσουμε στην επιστήμη το χρόνο που χρειάζεται.
3. Βεβαίως χρειάζεται να προσέχουμε και για τον εαυτό μας και για τους συνανθρώπους μας, όμως οι αριθμοί μας δείχνουν πως οι πιθανότητες – εφόσον προσέχουμε και ακολουθούμε τις οδηγίες των επιστημόνων και όχι του κάθε συνωμοσιόλογου – είναι συντριπτικά με το μέρος μας. Έχουμε τρόπους προφύλαξης. Δεν είμαστε ανυπεράσπιστοι.
4. Δεν τσακώνομαι με την πραγματικότητα που είναι έξω από τον έλεγχό μου. Την αποδέχομαι και αφιερώνω την ενέργειά μου σε λύσεις ή τρόπους διαχείρισης αντί να αναλύω ξανά και ξανά το πρόβλημα.
5. Αποδέχομαι την αβεβαιότητα. Είναι το μόνο βέβαιο πράγμα στη ζωή και δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να την αποδεχτούμε. Εστιάζω πάντα στο εδώ και τώρα και στο τι μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή αντί να καταστροφολογώ για κάτι που σκέφτομαι πως ίσως συμβεί αύριο. Αν η δουλειά μου έχει μειωθεί, εξετάζω εναλλακτικούς τρόπους και κανάλια μέσα από τα οποία μπορώ να την ενισχύσω, ή ακόμα και εναλλακτικούς τρόπους εισοδήματος. Το κλάμα πάνω από το χυμένο γάλα ποτέ δε γέμισε την καρδάρα. 
6. Μοιράζομαι τους φόβους μου. Μιλάω με ένα φίλο (αλλά δεν αφήνω το φόβο να κατακλύσει την κουβέντα).
7. Φροντίζω τη διατροφή, την ξεκούρασή μου, τη δημιουργικότητα, την κοινωνικότητα ακόμα και αν αυτό το κάνω διαδικτυακά και φροντίζω να ασκούμαι καθημερινά.
8. Αν δυσκολεύομαι να λειτουργήσω με αυτό τον τρόπο, μπορώ πάντα να ζητήσω τη βοήθεια ενός ειδικού.

Τα περισσότερα γεγονότα στη ζωή μας είναι έξω από τον έλεγχό μας. Μάλιστα αν αυτή την περίοδο δυσκολευόμαστε μέσα μας, αυτό σε ένα βαθμό ίσως να οφείλεται στο ότι η ζωή μας καλόμαθε στο πρόσφατο παρελθόν στο να θεωρούμε πως δεν μας επιφυλάσσει αναπάντεχες εκπλήξεις. Τώρα μας το θυμίζει και εμείς καλό είναι να το αποδεχτούμε. Είναι σημαντικό όμως να θυμόμαστε πως ακόμα και όταν οι περιστάσεις δε βοηθούν, ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει, οι άνθρωποι να χαμογελούν, να σχεδιάζουν και να αναλαμβάνουν δράση. Και είναι προς το συμφέρον μας να κάνουμε και εμείς το ίδιο.

Διαβάστε παρακάτω το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Βερτόπουλου που δημοσιεύθηκε στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 186, Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2020 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):