του Κώστα Παπαϊωάννου

Επανειλημμένως έχουμε όλοι μας προβληματιστεί πάνω σε θέματα που αφορούν την εξορθολογικοποίηση και καλύτερη οργάνωση της ασφαλιστικής αγοράς, σε σχέση με ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον περιορισμό του λειτουργικού κόστους των εταιριών, τις ευκαιρίες και τα προβλήματα που προκαλεί το Solvency II, τα μνημόνια, τα capital controls και τις επιπτώσεις τους στην ασφαλιστική αγορά, τις επερχόμενες κοινωνικοασφαλιστικές αλλαγές και τις αντίστοιχες ευκαιρίες που δημιουργούν στην αγορά κ.α. 

Τώρα όμως άλλο ένα φλέγον ζήτημα, το οποίο θα πρέπει να μας απασχολεί, είναι και αυτό των υποχρεωτικών επαναπιστοποιήσεων, για τις οποίες έφτασε η ώρα, λόγω του ότι έκλεισε η πρώτη 5ετία από το ξεκίνημα των πιστοποιήσεων υπό την εποπτεία της ΤτΕ.

Σύμφωνα με το ΦΕΚ 3350/12.12.14, που έχει δημοσιευτεί από πέρυσι, ξεκαθαρίζεται ότι είναι ευθύνη των διαμεσολαβούντων, καθώς και των εταιριών με τις οποίες αυτοί συνεργάζονται, να επαναπιστοποιούνται ανά 5ετία και να αναβαθμίζουν αντιστοίχως τις γνώσεις τους, στους παρακάτω βασικούς τομείς και γνωστικά αντικείμενα (περιληπτικά):

1. τα προϊόντα που διαχειρίζονται και προωθούν στους πελάτες τους,

2. το θεσμικό πλαίσιο και τις επελθούσες και επερχόμενες αλλαγές σε αυτό, καθώς και τις υποχρεώσεις ενημέρωσης των πελατών και της κανονιστικής συμμόρφωσης, καθώς και άλλων παρεμφερών θεμάτων που απορρέουν από την ισχύουσα νομοθεσία και νομολογία (π.χ. Solvency II) και

3. την ανάπτυξη ατομικών δεξιοτήτων και ικανοτήτων του διαμεσολαβούντα, που αφορούν θέματα μεγάλου φάσματος γνώσεων, από την εξυπηρέτηση του πελάτη, μέχρι τις διαδικασίες της αναγνώρισης του προφίλ κινδύνου του πελάτη και των ειδικών γνώσεων περί χρηματοοικονομικών θεμάτων.

Αυτή η αναβάθμιση των γνώσεών τους θα πρέπει να γίνεται μέσω σεμιναρίων, διάρκειας (τουλάχιστον) 75 ωρών, μέσα σε μια 5ετία. Τα σεμινάρια αυτά μπορούν να διενεργούνται είτε απ’ ευθείας από τις εταιρίες, είτε μέσω ειδικών εκπαιδευτικών φορέων, που καθορίζονται σαφώς στο ΦΕΚ.

Πόσο προετοιμασμένες είναι οι ασφαλιστικές εταιρίες γι’ αυτές τις επαναπιστοποιήσεις και ιδιαίτερα εκείνες που συντηρούν τα δικά τους δίκτυα πωλήσεων;

Έχουν ήδη «τρέξει» εκπαιδευτικά προγράμματα που πληρούν τις προδιαγραφές του προαναφερόμενου ΦΕΚ; Και εφόσον ναι, από ποιους διεξήχθησαν;

Μπορούν να πιστοποιήσουν ότι τα δίκτυά τους έλαβαν την απαιτούμενη εκπαίδευση;

Τι θα συμβεί σε περιπτώσεις ελέγχου της επαναπιστοποίησης των διαμεσολαβούντων από την Εποπτεύουσα Αρχή;

Τι συμβαίνει με τα δίκτυα διαμεσολαβούντων που δεν είναι άμεσα συνδεδεμένα με μια ασφαλιστική εταιρία, αλλά συνεργάζονται με πράκτορες, μεσίτες ή είναι υπάλληλοι τραπεζών ή άλλου τύπου επιχειρήσεων που εμπλέκονται στη διαμεσολάβηση;

Αυτά είναι μόνο μερικά, από τα πολλά, ερωτήματα που μπορούν να τεθούν γι’ αυτό το ζήτημα, όμως υπάρχουν και άλλα, πάρα πολύ σημαντικά, που αφορούν θέματα που άπτονται αντικειμένων που ξεκινάνε από το στρατηγικό σχεδιασμό της εκπαίδευσης (από ποιόν φορέα πρέπει να διενεργούνται αυτές οι εκπαιδεύσεις και ποιες προδιαγραφές πρέπει να πληρούν αυτά τα προγράμματα, όχι μόνο ως προς τις νομοθετικές υποχρεώσεις της επαναπιστοποίησης, αλλά και ως προς την εξυπηρέτηση των στρατηγικών στόχων της επιχείρησης), και φτάνουν μέχρι το πως θα μπορούν οι διαμεσολαβούντες, που δεν ανήκουν στο δυναμικό πωλήσεων κάποιας ασφαλιστικής εταιρίας, να καλύψουν αυτές τις ανάγκες επαναπιστοποίησης;

Ας ελπίσουμε, για το καλό της αγοράς, αλλά και των ασφαλιστών, να απαντηθούν από τους εμπλεκόμενους γρήγορα και αποτελεσματικά, αυτά τα ερωτήματα.