Τον τελευταίο καιρό, κυρίως λόγω ελέγχων της Εποπτικής Αρχής, έχει δοθεί μεγάλη έμφαση από τους Ασφαλιστικούς Διαμεσολαβητές στην ευθυγράμμιση με την κανονιστική συμμόρφωση.

Δικαίως και πολύ σωστά. Ωστόσο πέρα από το τυπικό κομμάτι της τήρησης και αποστολής εντύπων, υπάρχει και η ουσία του θέματος, που ονομάζεται Δεοντολογία.

Η Δεοντολογία του Ασφαλιστικού Διαμεσολαβητή στηρίζεται στα χρηστά ήθη και τις αντιλήψεις περί ηθικής και ευπρέπειας σε μια δεδομένη στιγμή.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Για παράδειγμα η διάδοση ψευδών πληροφοριών για ένα «ανταγωνιστικό» προϊόν, ή η δημοσίευση δυσφημιστικών πληροφοριών για έναν συνάδελφο, που πλήττουν άμεσα την τιμή και την υπόληψη του, θεωρείται συμπεριφορά αντίθετη στα χρηστά ήθη.

Αν και η έννοια των χρηστών ηθών είναι κάπως αόριστη, στην ελληνική νομολογία υπάρχουν περιπτώσεις όπου η αντίθετη ως προς αυτά συμπεριφορά, επέφερε αδικοπρακτική ευθύνη.

Βέβαια για να υπάρξει ευθύνη θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά και παράνομη συμπεριφορά και υπαιτιότητα και ζημιά (υλική ή ηθική) και αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράνομης ενέργειας και του ζημιογόνου αποτελέσματος.

Η υλική ζημιά αφορά τη μείωση του εισοδήματος, την απώλεια περιουσιακών στοιχείων ή και πρόσθετα έξοδα λόγω της παράνομης ενέργειας.

Η ηθική ζημιά συνδέεται με την προσβολή της προσωπικότητας, τη βλάβη της ψυχικής υγείας και τη μείωση της επαγγελματικής αξιοπιστίας.

Έτσι η δυσφήμιση ενός επαγγελματία (… κύριε πελάτη ο πρώην ασφαλιστής σας, δεν έφυγε από την εταιρία του κατήγγειλαν τη σύμβαση γιατί έκανε υπεξαίρεση…), μπορεί να επηρεάσ ει και την οικογένεια του και όχι μόνο τον ίδιο και να οδηγήσει σε υψηλές αποζημιώσεις.

Κρατάμε λοιπόν κατά νου, πως η κανονιστική συμμόρφωση σε έντυπα και ενημερώσεις είναι ένα μέρος από την πραγματική συμμόρφωση.

Το δεύτερο είναι η δεοντολογική συμπεριφορά προς συναδέλφους και προς εταιρίες με τις οποίες δεν συνεργαζόμαστε, ώστε να μην κατηγορούμε προϊόντα ή πολιτικές, αυτών των εταιριών.