Κατά την τελευταία δεκαετία, η Ε.Ε κλήθηκε επανειλημμένα να διαχειριστεί δύσκολες κρίσεις με ισχυρές παρενέργειες για το εσωτερικό της και την παγκόσμια σταθερότητα. Σε μία ακόμη Σύνοδο Κορυφής χτύπησε κόκκινος συναγερμός. Ο βασικός λόγος αφορά στις δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στο Ιράν και στην κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων με ότι αυτή προκαλεί σε διαφορετικά επίπεδα.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν ότι χρειάζεται εκ νέου η υιοθέτηση μιας δέσμης στοχευμένων μέτρων που θα απαντούν στις αναταράξεις στην οικονομία, το εμπόριο, την ενέργεια, την άμυνα, τον τουρισμό, την ναυτιλία. Στη σκιά των εξελίξεων στο πολεμικό μέτωπο, η Σύνοδος αποφάσισε την ενεργοποίηση της ευρωπαϊκής εργαλειοθήκης ως απάντηση σε όσα ήδη συμβαίνουν και όσα πρόκειται να συμβούν μεσοπρόθεσμα, στην περίπτωση δε που ο πόλεμος συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η επανάληψη του σεναρίου της Ουκρανίας τρομάζει τα ανώτερα κλιμάκια των Βρυξελλών, αλλά και πολιτικούς κύκλους στις ΗΠΑ που βλέπουν τους υπολογισμούς της αμερικανικής ηγεσίας να αποκλίνουν σημαντικά από την ίδια την πραγματικότητα.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που στην Ε.Ε καταγράφονται διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς τη διαχείριση της κρίσης. Ωστόσο, άπαντες (ή σχεδόν άπαντες) συμφωνούν πως η αντίδραση της Ενωμένης Ευρώπης πρέπει να είναι άμεση και αποφασιστική. Δεν είναι μόνο οι ισχυρές αναταράξεις στην ενεργειακή ισορροπία που φέρνουν τα ισχυρά πλήγματα σε αντίστοιχες εγκαταστάσεις στο Ιράν και σε άλλες χώρες του κόλπου, αλλά και το ενδεχόμενο επέκτασης της αρρυθμίας και σε άλλους τομείς, όπως στο μεταναστευτικό, την άμυνα, αλλά και την τρομοκρατία από βραχίονες εξτρεμιστικών ομάδων που υπάρχουν και δρουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Πρόκειται για φαινόμενα που η Ευρώπη έχει αντιμετωπίσει στο παρελθόν, σε πόλεις με ισχυρό συμβολισμό όπως το Παρίσι, οι Βρυξέλλες και σε άλλες περιοχές στη Γερμανία. Οι Ευρωπαίοι πολίτες βιώνουν μια ακόμη σύνθετη πραγματικότητα, όπου η θωράκιση της ασφάλειας και της ανθεκτικότητας των τοπικών κοινωνιών είναι ή πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα. Κανείς δεν πρέπει να αγνοεί τα αποτελέσματα που προκάλεσαν οι αλλεπάλληλες κρίσεις σε πολιτικό επίπεδο, όταν ακραίες και λαϊκίστικες δυνάμεις επένδυσαν στο φόβο και την ανασφάλεια του μέσου πολίτη για να ενισχύσουν την επιρροή τους και να υφαρπάξουν την ψήφο των ανησυχούντων.

Εξάλλου η αριθμητική εικόνα στα κράτη-μέλη τα λέει όλα. Στη Γερμανία το ακροδεξιό AfD πέρασε μπροστά στις μετρήσεις, στην Αυστρία το FPÖ φλερτάρει με την αυτοδυναμία στις επόμενες εθνικές εκλογές, στη δε Γαλλία το RN προελαύνει προς τα Ηλύσια Πεδία. Αλλά και στην Ουγγαρία, ο Βίκτορ Όρμπαν θα δώσει μάχη μέχρι τέλους για να κερδίσει στις 12 Απριλίου μία πέμπτη τετραετία στην ηγεσία της χώρας, με λίγες ωστόσο πιθανότητες να το πετύχει.    

Κατά συνέπεια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες οφείλουν να κινηθούν με κινηματογραφική ταχύτητα για να προστατέψουν όχι μόνο την οικονομία της Ευρώπης, αλλά και να στερήσουν από τα άκρα επιχειρήματα που δηλητηριάζουν το εκλογικό ακροατήριο μέσα από θέσεις και προσεγγίσεις ακόμη και deepfakes που απέχουν πολύ από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Η Ε.Ε διανύει ίσως την δυσκολότερη δεκαετία από την ίδρυση της. Γι 'αυτό χρειάζεται να αποδείξει εκ νέου ότι είναι παρούσα και αποτελεσματική στα δύσκολα και θέτει σε πρώτο πλάνο το πραγματικό συμφέρον των πολιτών.