Τον ‘κώδωνα του κινδύνου’ κρούει μερίδα οικονομολόγων για τα υπερβολικά και συντονισμένα σκληρά μέτρα λιτότητας που παίρνει η μία μετά την άλλη χώρα, επιδεικνύοντας ένα άνευ προηγουμένου ζήλο για την λήψη και την εφαρμογή τους, προκειμένου να αποκατασταθεί η ανάπτυξη και η αξιοπιστία των αγορών.

Ωστόσο, όπως επισημαίνουν ο αντίκτυπος στην οικονομία αντί για θετικός, θα είναι αρνητικός και η παγκόσμια ανάκαμψη κινδυνεύει να πατήσει ‘φρένο’, υπογραμμίζοντας ότι τα δημόσια λογιστικά έχουν εκτροχιαστεί πολλές φορές, ενώ δεν χρειάζεται να δίνεται τόση βαρύτητα στο στόχο του ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ.  

Κατά των συντονισμένων μέτρων και των σχεδίων λιτότητας τάσσεται ο οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς, προειδοποιώντας ότι, εάν η  Ευρώπη εφαρμόσει ένα συντονισμένο σχέδιο λιτότητας ‘διατρέχει τον κίνδυνο μίας καταστροφής’, με την ανάπτυξή της να τελματώνεται και την ανεργία να εκτινάσσεται.

Παρόμοιες θέσεις έχει αναπτύξει και ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ολιβιέ Μπλανσάρ, για τον οποίο ‘ο κίνδυνος ελλοχεύει στην περίπτωση, που κάτω από την πίεση των αγορών, ορισμένες χώρες δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο για λιτότητα’.

Ενώ, ο διευθυντής του ΔΝΤ, Ν. Σ. Καν σημειώνει ότι δεν θα αλλάξει και κάτι αν το δημόσιο έλλειμμα των χωρών μειωθεί στο 3% μέχρι το 2012 ή το 2013

Από την πλευρά του Λοράνς Μπουν της Barclays Capital, αναφέρει ότι τα προγράμματα λιτότητας είναι τόσο αυστηρά, που εάν εφαρμοσθούν και μάλιστα ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη, ‘τότε ο αντίκτυπος στην ανάπτυξη όχι μόνον την ευρωπαϊκή, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, μπορεί να δημιουργήσει μία τροχοπέδη στην ανάκαμψη’.

Ενώ, σύμφωνα με τον Ελί Κοέν του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών, CNRS τα μόνα δικαιολογημένα μέτρα που έπρεπε να ανακοινωθούν είναι της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Οι άλλες χώρες ωστόσο χώρες, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, ή η Αυστρία δεν έχουν κανένα λόγο να λάβουν μέτρα λιτότητας, και δεν ‘πρέπει να υπάρχει κανένας λόγος για νοσηρή διάδοση που θα τις ωθήσει να το κάνουν’, προειδοποιεί .

Ζητείται στόχος για την Ευρώπη

Που βαδίζει άραγε η Ευρώπη, από εδώ πέρα, όταν η ίδια διακήρυττε ευημερία για όλους τους πολίτες, περισσότερα δικαιώματα και περισσότερες κοινωνικές παροχές για όλους τους πολίτες, μειωμένο εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, ανάπτυξη των τεχνών, των γραμμάτων και της έρευνας,  και η ίδια αποφασίζει να καταστρέψει το μοντέλο που την οδήγησε στην οικονομική επιτυχία, στην ευημερία και την ανάπτυξη;

Άραγε ποιο μοντέλο προσπαθεί να μιμηθεί όταν η ίδια ξέρει ότι το  μοντέλο ανάπτυξης του ‘Νέου Κόσμου’ που τόσο προωθείται ως παράδειγμα έχει αποδεδειγμένα αποτύχει. Τουλάχιστον εκεί δεν καταστράφηκε κάτι που με επιτυχία εφαρμόστηκε.

Φτάσαμε να μιλάμε για το τέλος της Ευρώπης; Η  καλύτερα θα ήταν πιο παρήγορο να πούμε, ‘ζητείται στόχος για την Ευρώπη’.