Όπου να’ ναι το καλοκαίρι τελειώνει και από το χωριό θα φύγουν και οι τελευταίοι παραθεριστές και οι θερινοί κηπουροί καθώς σε λίγες ημέρες τελειώνει και το μάζεμα των καρυδιών και των καστάνων που τους καθυστερούσε. Το πολύ ως τα τέλη του Οκτώβρη στο χωριό θα μείνουν αυτοί που δεν το εγκατέλειψαν ποτέ και κάθε χρόνο λιγοστεύουν καθώς ορισμένοι πάνε να αναπαυτούν αιωνίως κάτω από της βελανιδιές του κοιμητηρίου μας. 

Πρόπερσι, στον χειμώνα της επιδημίας μετρηθήκαμε καμμιά τριανταριά οι μόνιμοι χωριανοί και περί τους είκοσι αυτοί που το θεώρησαν πιο ασφαλές από τις πόλεις που κατοικούν. Το επόμενο διάστημα ο αριθμός παρουσίασε διάφορες αυξομειώσεις αλλά φέτος που υποτίθεται περιορίστηκε ο κίνδυνος του κορωνοϊού, βαίνει συνεχώς μειούμενος και όπως δείχνουν τα πράγματα, οι γάτες θα είναι περισσότερες από τους ανθρώπους.

Ήξερα πως κάθε σπίτι έχει ένα κοπαδάκι γάτες, αστείρωτες όλες αλλά δεν έκατσα να τις μετρήσω να έχω μια σαφή εικόνα για την παρουσία τους στο χωριό. Η μάνα μου για παράδειγμα είχε πρόπερσι 3 θηλυκές οι οποίες κάπου γεννοβόλησαν αλλά έφεραν στο σπίτι μόνο δύο γατάκια, το ένα μάλιστα αρσενικό κι έτσι έγιναν πέντε. Η φετινή παραγωγή σε γατάκια ασφαλώς ήταν πλούσια, αλλά στο σπίτι έφεραν μόνο τρία, όλα θηλυκά. Σε αυτό σίγουρα έχει βάλει το χέρι του ο γάτος μας, Ψουψούρης το όνομα που δεν θέλει αντίζηλους στο χαρέμι του με επτά πια γάτες. Στο σπίτι των γειτόνων, Νίκου και Ελευθερίας Σαρόγλου, το κοπαδάκι τους ξεπερνάει τις 12, με τρείς αρσενικούς μάλιστα που συνέχεια μαλώνουν και ο ένας καταφεύγει στη δική μας αυλή. Από τρεις - τέσσερις έχουν και τα άλλα διπλανά σπίτια, πέντε – έξι η Θωμαή ενώ το ρεκόρ το κατέχει το σπίτι του Γούπιου με περισσότερες από 15. Συνολικά υπολογίζω πως στην κάτω γειτονιά η οποία είναι και η πιο ζωντανή του χωριού υπάρχουν σαράντα γάτες και αν προσθέσουμε κι αυτές που είναι στο μαντρί του Δημητρόπουλου, μπορεί να ξεπερνούν τις 50! Στην πάνω γειτονιά που ελάχιστα άτομα μένουν τον χειμώνα δεν υπάρχει σχεδόν καμία γάτα γιατί κάποιος αχαρακτήριστος τις ξεκλήρισε και αυτό φαίνεται πως το γνωρίζουν οι άλλες και ούτε καν περνάνε τον δρόμο που χωρίζει το πάνω χωριό με το κάτω. 

Όλες αυτές οι γάτες τρέφονται μέτρια όλο το χρόνο από τους χωριανούς αλλά περνούν καλά το καλοκαίρι που έρχονται οι παραθεριστές και τις ταΐζουν συστηματικά πιστεύοντας πως έτσι προφυλάσσονται από τα φίδια και τα τρωκτικά. Φυσικά αυτό βολεύει πολύ τις γάτες, είναι σαν να κάνουν διακοπές αλλά μόλις φθινοπωριάσει ως την άνοιξη, αρχίζουν πάλι να χτενίζουν τα χωράφια και τις αχυρώνες και τρώνε ότι βρίσκουν, από φίδια, σαύρες και ποντίκια μέχρι πουλιά. Τελευταία κάποιοι τους δίνουν ξηρά τροφή αλλά αυτό δεν φτάνει και έτσι συνεχίζουν να είναι θηρευτές και μπορώ με την πείρα που απόκτησα τρία χρόνια ασχολούμενος με το χωράφι πως μαζί με τις αλεπούδες και τα κουνάβια, ξεκλήρισαν κυριολεκτικά την ερπετοπανίδα και τα τρωκτικά του χωριού. 

Έτσι η καθημερινότητα των γατών στο χωριό μπορεί να χωριστεί σε δυο περιόδους. Την δύσκολη χειμωνιάτικη και την άνετη του καλοκαιριού. Όλο το χρόνο όμως γι’ αυτές μια μέρα κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει και είναι η Τετάρτη που έρχεται, εκτός και έχουν πέσει χιόνια, ο ψαράς στο χωριό και καθώς αυτός για να τον παίρνουν είδηση οι χωριανοί και να βγαίνουν στο δρόμο χρησιμοποιεί μια σειρήνα, τον ακούνε και τον περιμένουν!

Έτσι έγινε και σήμερα, όταν άκουσαν να έρχεται ο ψαράς τρέχουν αμέσως στα σημεία που συνήθως τον περιμένουν οι χωριανοί. Εκεί πήγαμε τρεις πελάτες για ψάρια και επειδή τις σκεφτόμαστε κι αυτές πήραμε λίγα και τους ρίξαμε να φάνε κι έτσι μέτρησα ένα κύμα γιατί η κάθε μια που άρπαζε το ψάρι έφευγε αμέσως μην την το πάρει άλλη από το στόμα. Είκοσι τέσσερις μόνο από τη γειτονιά μας γεύτηκαν σαρδέλες Μαλιακού. Βλέποντας τα κοπαδάκια από τις γάτες, από κάθε σπίτι ξεχωριστό να πλησιάζουν με θάρρος το ψαράδικο τότε κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η Τετάρτη γι’ αυτές στο χωριό και φυσικά, πόσο περισσότερες είναι από τους χωριανούς. 

Ο ιχθυοπώλης Χρήστος Τσίγκας που φέρνει από την Λαμία σε όλα τα χωριά της Δυτικής Φθιώτιδας ψάρια με τον γείτονα Νίκο Σαρόγλου και ένα κοπαδάκι γάτες που έπεσε στις σαρδέλες που τους προσφέραμε...