Του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου σήμερα, μιας μορφής που μοιάζει να έρχεται από έναν κόσμο σιωπής και φωτός. Όχι μόνο ως Ευαγγελιστής, αλλά ως άνθρωπος που στάθηκε πολύ κοντά στο μυστήριο της αγάπης και της ανθρώπινης αγωνίας.

Στην εικόνα τον βλέπουμε γέροντα, ασκητικό, καθισμένο ανάμεσα σε βράχους. Το βλέμμα του δεν κοιτά τη γη· ανεβαίνει προς τα πάνω, σαν να αφουγκράζεται μια φωνή που δεν ακούγεται με ανθρώπινα αυτιά. Το χέρι του ακουμπά το ανοιχτό βιβλίο, ενώ γύρω του το τοπίο θυμίζει έρημο και καταφύγιο μαζί. Είναι ο άνθρωπος της εξορίας στην Πάτμο, της Αποκάλυψης, αλλά και της εσωτερικής γαλήνης.

Ο Ιωάννης δεν ήταν εξαρχής ο ήρεμος γέροντας των εικόνων. Τα Ευαγγέλια τον δείχνουν νέο, παρορμητικό, με φωτιά μέσα του. Μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο ζητούσαν δύναμη και πρωτεία. Κάποτε θέλησαν ακόμη και να πέσει φωτιά πάνω σε ένα χωριό που δεν τους δέχθηκε. Κι όμως, αυτός ο ίδιος άνθρωπος έγινε αργότερα ο Ευαγγελιστής της αγάπης. Εκείνος που έγραψε πως «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί». Ίσως γι’ αυτό ο Ιωάννης συγκινεί τόσο βαθιά. Γιατί η ζωή του θυμίζει ότι ο άνθρωπος μπορεί να μεταμορφωθεί. Ότι η ορμή μπορεί να γίνει σοφία, η φιλοδοξία ταπείνωση, η φωνή ψίθυρος προσευχής.

Το Ευαγγέλιό του δεν μοιάζει με αφήγηση μόνο γεγονότων· μοιάζει με νυχτερινό στοχασμό δίπλα σε μια μικρή φλόγα. Έχει μέσα του φως, νερό, άνεμο, ψωμί, αμπέλια, φίλους που φοβούνται, ανθρώπους που αναζητούν νόημα. Και πάνω απ’ όλα, έχει την επιμονή πως το φως δεν σβήνει εύκολα μέσα στον κόσμο.

Και ίσως δεν είναι τυχαίο πως η παράδοση τον ονόμασε προστάτη της καρδιάς.
Όχι μόνο των καρδιοπαθών, αλλά όλων όσοι κουβαλούν μέσα τους μια πληγωμένη ή κουρασμένη καρδιά.

Ο Ιωάννης δεν έγινε «Θεολόγος» επειδή μίλησε περισσότερο από τους άλλους.
Έγινε γιατί αγάπησε περισσότερο. Γιατί στάθηκε κάτω από τον Σταυρό όταν πολλοί είχαν φύγει. Γιατί έσκυψε στο στήθος του Χριστού στον Μυστικό Δείπνο σαν παιδί που ζητά να ακούσει τον παλμό του κόσμου. Και γιατί μέχρι τα βαθιά του γεράματα επέμενε να επαναλαμβάνει μία μόνο φράση στους μαθητές του: «Παιδιά μου, αγαπάτε ο ένας τον άλλον». Λένε πως όταν τον ρωτούσαν γιατί λέει πάντοτε τα ίδια λόγια, απαντούσε:«Αυτό μόνο αρκεί».

Η μνήμη του εορτάζεται στις 8 Μαΐου και η Μετάστασή του στις 26 Σεπτεμβρίου. Μα ίσως η αληθινή παρουσία του να βρίσκεται κάθε φορά που ένας άνθρωπος διαλέγει την αγάπη αντί της σκληρότητας, τη γαλήνη αντί της οργής και το φως αντί του φόβου.

Εικόνα του Αγίου Ιωάννη σε εκκλησία της Κρήτης