Εδω και πολλές δεκαετίες η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής παραπέμπει σε μία μεγάλη μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί. Από το 2023 και την απρόκλητη επίθεση των δυνάμεων της Χαμάς εναντίον πολιτων του Ισραήλ, η οποία προκάλεσε το θάνατο εκατοντάδων αθώων, έως τις μέρες μας, όπου το Ισραήλ σε συνεργασία με τις ΗΠΑ αποφάσισαν να κηρύξουν τον πόλεμο στο Ιράν, η κατάσταση βρίσκεται σε οριακό σημείο. Η σταθερότητα και η διασφάλιση της ειρηνης σε μια πολύπαθη γωνιά του πλανήτη αποτελεί το μεγάλο ζητούμενο για την παγκόσμια κοινότητα που παρακολουθεί τα ανοιχτά γεωπολιτικά μέτωπα να ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο. Σε διπλωματικό επίπεδο, γίνονται εκτεταμένες προσπάθειες για την εξεύρεση του κοινού τόπου ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές, προκειμένου να επιτευχθεί η κατάπαυση του πυρός. Ακόμη και στην περίπτωση που οι συγκεκριμένες διαβουλεύσεις προκαλέσουν ένα θετικό αποτέλεσμα, η συνθετότητα και η πολυπλοκότητα, αλλά και οι ιδιαιτερότητες της ευρύτερης περιοχής δεν αφήνουν περιθώρια για μεγάλη αισιοδοξία την επόμενη μέρα. Οι λόγοι είναι πολλοί. Για παράδειγμα, η αλληλοτροφοδότηση των ακραίων ομάδων ένθεν κακείθεν, η διατήρηση της επιρροής των ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων στο Λίβανο, οι μαξιμαλιστικές θέσεις του καθεστώτος των Μουλάδων για εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ από το χάρτη, αλλά και ενίοτε οι θέσεις υπερσυντηρητικών κύκλων στο Τελ Αβιβ συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που αφαιρεί επιχειρήματα από όλους, όσοι στο διπλωματικό πεδίο θέλουν να επενδύσουν σε ένα βιώσιμο και καλύτερο μέλλον για τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνικότητας, αλλά και καταγωγής. Ολες οι πλευρές που διαχειρίζονται πολιτικά και διπλωματικά αυτό το ομολογουμένως δύσκολο πρότζεκτ οφείλουν να σταθούν απέναντι στην ιστορία μ ευθύνη και ρεαλισμό. Ευθύνη σημαίνει ότι θα αποφεύγονται θέσεις και απόψεις που παροτρύνουν τις εντάσεις και τις σκληρές αντιπαραθέσεις. Ρεαλισμός σημαίνει σωστή αποτύπωση του εξωτερικού περιβάλλοντος. Οι Χεζμπολάχ συνεχίζει να κάνει κουμάντο στο Λίβανο, οι πρώην τζιχαντιστές στη Συρία συνεχίζουν τις διώξεις των Χριστιανών, το απάνθρωπο καθεστώς του Ιράν οδηγεί τους αντιφρονούντες στις κρεμάλες. Στην αντίπερα όχθη, οι ακροδεξιοί στο Ισραήλ πανηγυρίζουν με ακραίες νομοθετικές πρωτοβουλίες και απορρίπτουν διαρρήδην το ενδεχόμενο ίδρυσης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με ότι αυτό θα σημαίνει για το επέκεινα στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα Γάζας. Αν ευελπιστεί η αμερικανική διπλωματία ότι υπό αυτές τις συνθήκες θα μπορέσει να σταθεροποιήσει την κατάσταση στη Μέση ανατολή, μάλλον κάνει ένα μεγάλο λάθος. Η χάραξη μιας νέας πορείας προυποθέτει συγκεκριμένα βήματα, αλλά και τη βούληση όλων των stakeholders να διαχειριστούν τη μεγάλη αυτή πρόκληση με αίσθημα ιστορικής ευθύνης, με διάθεση υποχωρητικότητας εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο, αλλά και με τη σκέψη στο κοινό παρονομαστή που είναι η αναγκαία αλλαγή σελίδας στην περιοχή. Σε διαφορετική περίπτωση, η αβεβαιότητα, η αστάθεια, αλλά και οι πολεμικές συγκρούσεις θα συνεχιστούν για ακόμη μεγάλο χρονικό διάστημα με ότι συνέπειες θα επιφέρει τόσο για το ντόπιο πληθυσμό, όσο και για τη διεθνή κοινότητα.