Από τις παρελάσεις μού αρέσουν περισσότερο αυτές των μαθητών, της νεολαίας, προς τιμήν της μεγάλης ημέρας της 28ης Οκτωβρίου. Και μου αρέσουν γιατί, απλά, μπροστά μας παρελαύνουν οι ελπίδες της κοινωνίας μας, οι αυριανοί πολίτες. Η εικόνα που μοιραζόμαστε μαζί τους αποτελεί ένα θεμέλιο που όλοι ευχόμαστε να είναι γερό.
Θυμάμαι παρελάσεις στα χωριά, τότε που τα σχολεία ήταν γεμάτα. Στον κεντρικό δρόμο, με ρούχα καθημερινά, μας καμάρωνε όλο το χωριό. Άλλες, μετά, στο Γυμνάσιο, με υποτυπωδώς ομοιόμορφη αμφίεση, την ταραχή για το σωστό βάδισμα, τους γονείς να μας εμψυχώνουν με τα μάτια και τις κινήσεις τους. Και, τέλος, τις φωτογραφίες που πιστοποιούσαν τη συμμετοχή μας και τεκμηρίωναν έναν σταθμό της ζωής μας.
Ήταν και είναι η μαθητική παρέλαση η μεγάλη ημέρα που όλη η πόλη στρέφει τα μάτια της και δίνει χώρο στους νέους. Και στην Αθήνα, συμβολικά σχεδόν, η διαδρομή τους καταλήγει μπροστά στο Πανεπιστήμιο. Έτσι έγινε και χθες, όταν ο χώρος μπροστά από το ιστορικό κτίριο του Πανεπιστημίου και την Εθνική Βιβλιοθήκη γέμισε μαθητές από τα Δημοτικά, τα Γυμνάσια, τα Λύκεια και άλλα σχολεία της Αθήνας, καθώς και προσκόπους.
Είναι μια από τις λίγες ημέρες μέσα σε ολόκληρο τον χρόνο που η πόλη μοιάζει να υποδέχεται τους νέους της. Και αυτή, δυστυχώς, μισή, γιατί πρέπει να αποκατασταθεί η κυκλοφορία και να λειτουργήσει η συγκοινωνία. Θα ήθελα αυτή η υποδοχή να κρατούσε ολόκληρη την ημέρα. Να ήταν ανοιχτά τα Προπύλαια, η Ακαδημία, το ιστορικό κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης, ώστε τα παιδιά από όλες τις γειτονιές της Αθήνας να γνωρίσουν αυτά τα βασικά εθνικά ιδρύματα.
Τίποτα απ’ αυτά. Αντιθέτως, όλα έπρεπε να γίνουν σύντομα, όπως προέβλεπε το πρόγραμμα. Καθώς οι σχηματισμοί των μαθητών διαλύονταν, ο δάσκαλος ή η δασκάλα τύλιγε τη σημαία και οι γονείς αναλάμβαναν την αποχώρηση των παιδιών. Με την περίφραξη στην πλευρά της Ακαδημίας, λόγω των έργων του Μετρό, η αποχώρηση χρειαζόταν περισσότερη προσοχή και έγινε ομαλά από την οδό Πανεπιστημίου.
Εξαιτίας των ίδιων έργων, χθες έλειψε και ο γνωστός συνωστισμός μπροστά στα Προπύλαια, όπου μαθητές και καθηγητές συγκεντρώνονταν για την κλασική φωτογράφιση. Μια φωτογράφιση που μπορεί να θεμελιώσει την επιθυμία των παιδιών να βρεθούν κάποτε εκεί ως φοιτητές και, αργότερα, να ξεκινήσουν τη ζωή τους με τα εφόδια που θα τους έχουν προσφέρει οι σπουδές τους.
Αυτό δεν έγινε κατορθωτό χθες στα Προπύλαια. Μια άλλη, όμως, επίσης συμβολική γωνιά της αθηναϊκής Τριλογίας, η Εθνική Βιβλιοθήκη, με το άγαλμα του εθνικού ευεργέτη Βαλλιάνου, πρόσφερε το σκηνικό για μια φωτογραφία που θα συντροφεύει και θα ενισχύει τα όνειρά τους. Εκεί στριμώχθηκαν πολλά σχολεία για την επετειακή φωτογραφία. Και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
Και του χρόνου, σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες της πόλης.
Παιδιά του 65ου Δημοτικού Σχολείου «Αντώνης Σαμαράκης», με τη σημαία τους μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Μια αναμνηστική φωτογραφία, ένας μικρός σταθμός της σχολικής ζωής.
Στα σκαλιά της Εθνικής Βιβλιοθήκης, τα παιδιά παίρνουν θέση και οι μεγάλοι ετοιμάζονται να κρατήσουν τη στιγμή. Η παρέλαση τελείωσε· η φωτογραφία θα μείνει.
Μετά την παρέλαση, ο χώρος μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη γεμίζει μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς. Για λίγες ώρες, η καρδιά της πόλης χτυπά στον ρυθμό των παιδιών της.
Μαθητές του 46ου Γυμνασίου μπροστά στο άγαλμα του εθνικού ευεργέτη Βαλλιάνου. Στο ίδιο κάδρο, τα παιδιά και ένα από τα ιστορικά κτίρια της γνώσης· μια εικόνα ανοιχτή στο μέλλον.
Με φόντο το Πανεπιστήμιο, μαθητές με τη σημαία τους διασχίζουν την Πανεπιστημίου μετά την παρέλαση. Η πόλη τούς δίνει χώρο, πριν επιστρέψει στους καθημερινούς της ρυθμούς.
Μια διαφορετική νότα, ο χώρος μπροστά από τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, γεμάτο προσκόπους με χαρούμενη διάθεση μετά την παρέλαση.
