7 Οκτωβρίου — Παγκόσμια Ημέρα Αξιοπρεπούς Εργασίας
Κάθε πρωί, πριν ακόμη ξημερώσει, άνθρωποι ξεκινούν για τη δουλειά. Άλλοι περιμένουν στη στάση, άλλοι βάζουν μπροστά το μηχανάκι, άλλοι παίρνουν τον δρόμο για το χωράφι, την οικοδομή, το εργοστάσιο. Κι εκείνη την ώρα κάποιοι τελειώνουν τη νυχτερινή βάρδια και μετρούν τις ώρες που τους απομένουν για ύπνο.
Σήμερα, 7 Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Αξιοπρεπούς Εργασίας, αξίζει να σταθούμε σε αυτή τη λέξη: αξιοπρεπής. Να τη φέρουμε στα μέτρα της καθημερινής ζωής. Στο μεροκάματο που πρέπει να φτάνει για τις ανάγκες του σπιτιού. Στον μισθό που πρέπει να καταβάλλεται στην ώρα του. Στην ασφάλιση, στην ανάπαυση, στον σεβασμό. Στο δικαίωμα να μιλήσεις για όσα σε δυσκολεύουν ή σε απειλούν, χωρίς να φοβάσαι ότι αύριο θα βρεθείς στον δρόμο.
Και, πάνω απ’ όλα, στην επιστροφή. Να γυρίζεις στο σπίτι σου υγιής. Να υπάρχει προστασία στη σκαλωσιά, συντήρηση στο μηχάνημα, χρόνος για να γίνει η δουλειά σωστά. Να μπορείς να σταματήσεις όταν κινδυνεύεις. Να μη χρειάζεται να βάζεις σε ζυγαριά το μεροκάματο και τη ζωή σου.
Στην Ελλάδα, τα στοιχεία δίνουν συγκεκριμένο βάρος σε αυτά τα λόγια. Σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2026 και αφορά τους μισθωτούς, το 2024 καταγράφηκαν 5.496 εργατικά ατυχήματα, αυξημένα κατά 12,9% σε σχέση με το 2023. Τα 66 ήταν θανατηφόρα, έναντι 74 την προηγούμενη χρονιά. Στις κατασκευές καταγράφηκαν τα περισσότερα θανατηφόρα περιστατικά: 17 μέσα σε έναν χρόνο.
Για το 2025, η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας (ΟΣΕΤΕΕ), στα πρώτα στοιχεία της ανεξάρτητης έρευνάς της, ανέφερε τουλάχιστον 201 νεκρούς και 332 πολύ σοβαρά τραυματίες. Η καταγραφή της έχει διαφορετική κάλυψη και μεθοδολογία από τις επίσημες στατιστικές, επομένως οι αριθμοί δεν είναι άμεσα συγκρίσιμοι. Η απόκλιση αναδεικνύει και την ανάγκη να γνωρίζουμε πληρέστερα τι συμβαίνει στον κόσμο της εργασίας.
Πίσω από κάθε θανατηφόρο εργατικό ατύχημα υπάρχει ένας άνθρωπος που έφυγε για δουλειά και κάποιοι που περίμεναν να γυρίσει. Υπάρχει μια θέση στο τραπέζι που έμεινε άδεια. Και μαζί με το πένθος μένει το ερώτημα τι θα μπορούσε και τι έπρεπε να είχε γίνει για να αποτραπεί.
Η φροντίδα για τον εργαζόμενο φαίνεται στις καθημερινές αποφάσεις: στον εξοπλισμό, στην εκπαίδευση, στη στελέχωση, στα ωράρια, στους ελέγχους. Εκεί δοκιμάζονται οι διακηρύξεις και οι καλές προθέσεις.
Να μπορεί ο άνθρωπος να ζει από τη δουλειά του και να του μένουν χρόνος και δυνάμεις για τη ζωή του. Να βλέπει τα παιδιά του, να συναντά τους φίλους του, να ξεκουράζεται, να μεγαλώνει χωρίς να έχει εξαντληθεί πριν την ώρα του.
Αυτό το απλό και τόσο μεγάλο αίτημα ας θυμηθούμε σήμερα. Με τη σκέψη και σε εκείνους που δεν γύρισαν.
