Την ώρα που η Κυβέρνηση επιχειρεί εν μέσω καλοκαιρινής ραστώνης να κάνει την απαραίτητη επανεκκίνηση μετά από την τεράστια απώλεια ψήφων στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου, στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μια αναγκαία συζήτηση για την πολιτική φυσιογνωμία, τις προτεραιότητες και την επόμενη μέρα μιας ιστορικής παράταξης που συνιστά σήμερα το βασικό πυλώνα της ελληνικής αστικής δημοκρατίας. Είναι απολύτως φυσιολογικό τα φώτα να είναι στραμμένα στην αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου, όπου στο πλαίσιο της παρουσίασης του βιβλίου του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη «οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή», θα μιλήσουν δύο πρώην πρωθυπουργοί και πρώην Πρόεδροι της παράταξης, οι Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής. Οι παρεμβάσεις αυτές έρχονται σε μία κρίσιμη χρονική συγκυρία που ένα μεγάλο κομμάτι της γαλάζιας βάσης, αλλά και της ελληνικής κοινωνίας στέκονται επικριτικά απέναντι σε κεντρικές επιλογές, ενώ εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από τις επιδόσεις της Κυβέρνησης Μητσοτάκη σε ευαίσθητους τομείς εφαρμοσμένης πολιτικής, όπως είναι η ακρίβεια, η υγεία, η ασφάλεια, η παιδεία, τα ελληνοτουρκικά και αλλού. Είναι γεγονός πως η επιμονή των υψηλόβαθμων στελεχών της Κυβέρνησης σε επιλογές που παραπέμπουν περισσότερο σε σοσιαλδημοκρατία, όπως είναι η συνεχής επιδοματική πολιτική και εσχάτως η επιπλέον φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών, αλλά και η υιοθέτηση μιας ακραίας «σοσιαλφιλελεύθερης» ατζέντας που δεν είναι ανεκτή από την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, έχει αλλάξει τα δεδομένα στο γαλάζιο στρατόπεδο, αφού δεν είναι μόνο οι πολίτες που αντιδρούν, αλλά και πολλοί βουλευτές, όπως έγινε αντιληπτό και στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κ.Ο της Νέας Δημοκρατίας την περασμένη εβδομάδα. Το ζητούμενο στην παρούσα φάση είναι πως θα απαντήσει η κεντροδεξιά στις μεγάλες προκλήσεις της νέας εποχής, ειδικά σήμερα που τα άκρα ενισχύονται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να αναλύσει σε βάθος το ηχηρό μήνυμα που της έστειλαν οι πολίτες μόλις πριν από λίγες εβδομάδες. Να καταλάβει τους πραγματικούς λόγους που οδήγησαν ένα περίπου εκατομμύρια ψηφοφόρους της είτε στην αγκαλιά μικρότερων πολιτικών σχηματισμών στα δεξιά της, είτε στην αποχή. Η ανάλυση αυτή προϋποθέτει θάρρος, ειλικρίνεια και τόλμη, όχι εγωισμούς και αλαζονεία, αλλά σε καμία περίπτωση περιχαράκωση σε προσεγγίσεις και επιλογές που όχι μόνο προκαλούν, αλλά διώχνουν ένα κομμάτι της κοινωνίας ακόμα και προς τα άκρα. Κι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που σε ολόκληρη την Ευρώπη η συζήτηση για την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων φουντώνει διαρκώς και επικίνδυνα. Εν κατακλείδι, η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται επειγόντως ένα νέο πολιτικό αφήγημα που θα συνδέει τις παραδοσιακές αρχές και αξίες του κοινωνικού φιλελευθερισμού με τις νέες τάσεις, θα απαντά στις πραγματικές ανάγκες του σύγχρονου μέσου Έλληνα, που θα βάζει το συμφέρον όλων των Ελλήνων και των Ελληνίδων πάνω απ΄όλα, που θα έχει εθνικό και όχι ταξικό πρόσημο. Διότι είναι άλλο πράγμα η διεύρυνση και άλλο πράγμα η μετατόπιση του πολιτικού κέντρου βάρους σε ξένες, ως προς το DNA της κεντροδεξιάς, κατευθύνσεις ή σε αχαρτογράφητα νερά. Αυτή είναι μια καλή ευκαιρία, αν η Νέα Δημοκρατία επιθυμεί πραγματικά να παραμείνει η κυρίαρχη δύναμη στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα.