Ποια θα είναι άραγε η επόμενη μέρα στο Ιράν; Το ερώτημα αυτό είναι κυρίαρχο ανάμεσα σε πολιτικούς αναλυτές, δημοσιογράφους, αλλά και την κοινή γνώμη που όλοι μαζί παρακολουθούν εμβρόντητοι τις τελευταίες εξελίξεις, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα για ασφαλείς προβλέψεις σχετικά με το τί μέλλει γενέσθαι. ΗΠΑ και Ισραήλ συνεχίζουν ακάθεκτοι τις επιθέσεις στο Ιράν, με κύριο στόχο την εξουδετέρωση της τωρινής πολιτικής ηγεσίας των Μουλάδων, αλλά και των υψηλόβαθμων των Φρουρών της Επανάστασης. Ωστόσο, η βασική επιδίωξη των συμμάχων είναι η αλλαγή του πολιτικού παραδείγματος και η ανάληψη της εξουσίας από ένα νέο σχήμα που θα είχε διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό και θα ήταν έτοιμο να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις της χώρας με το δυτικό κόσμο και το Τελ Αβίβ. Η επικράτηση αυτού του σεναρίου θα άλλαζε σημαντικά τα δεδομένα στη Μέση Ανατολή, ενώ θα επέφερε ένα βαρύ πλήγμα στα άκρα και τα φαινόμενα ριζοσπαστικοποίησης, αφού το θεοκρατικό κράτος δεν θα μπορούσε πλέον να συνεχίσει την τροφοδότηση της Χεζμπολάχ, των Χούθι ή ακόμη και της Χαμάς ή ότι έχει απομείνει από αυτήν. Αν και τα σκληρά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη Λωρίδα της Γάζας κατά την περσινή χρονιά αναμένεται να επηρεάσουν ένα μεγάλο κομμάτι των νεότερων σε ηλικία Παλαιστινίων και να τους εγκλωβίσουν στα γρανάζια του σκληρού Ισλάμ. Παρ' όλα αυτά΄, μια πολύπλευρη και βαθιά ανάλυση για τη σημερινή κατάσταση στο Ιράν μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πτώση των ακραίων Ισλαμιστών μετά από σαράντα επτά χρόνια δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Ούτε θα επιτευχθεί μέσω των αεροπορικών βομβαρδισμών από τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς. Αρκεί κάποιος να λάβει υπόψη τα παρακάτω σημεία για να αντιληφθεί την πολυπλοκότητα του ζητήματος.

α) στο Ιράν απουσιάζει μια δομημένη αντιπολίτευση με εναλλακτική πρόταση που να δύναται στην παρούσα φάση να απειλήσει το καθεστώς.

β) ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που έχει υποστεί τα πάνδεινα στο πέρασμα των χρόνων μπορεί μεν να ξεσηκώνεται διαρκώς, αλλά δεν έχει την υποστήριξη και τη δύναμη εσωτερικά, τουλάχιστον σήμερα, για να ανατρέψει το πολιτικό status quo στην Τεχεράνη.

γ) Πολλά θα εξαρτηθούν από την έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά και από το ενδεχόμενο ανάπτυξης ξένων στρατιωτικών δυνάμεων επί του πεδίου, με ότι αυτό μπορεί να επιφέρει.

δ) Η ιρανική διασπορά είναι μεν ισχυρή, αλλά δεν διαθέτει ερείσματα στο πολιτικό περιβάλλον της χώρας.

ε) Οι παλαιότεροι σε ηλικία δεν έχουν καλές μνήμες από την περίοδο του Σάχη, με συνέπεια να αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα το σενάριο επιστροφής του Παχλαβί.

στ) Τον πιο επιδραστικό ρόλο στη διαμόρφωση του αύριο για το Ιράν μπορούν να παίξουν οι νέες ηλικίες, οι οποίες πρωταγωνιστούν στις δράσεις και τις διαμαρτυρίες κατά του καθεστώτος των Μουλάδων.

Συμπερασματικά, κανείς δεν μπορεί ακόμη να προδικάσει το πολιτικό επέκεινα για αυτήν την ιστορική και πλούσια από πολλές απόψεις χώρα. Η ανάλυση των εξελίξεων πρέπει να γίνεται βήμα-βήμα. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ενδέχεται να επηρεάσουν τα γεγονότα, αλλά μια πραγματική αλλαγή θα συμβεί μόνο από το εσωτερικό. Όπως συνέβη στο παρελθόν έτσι και για τη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει η φράση "τα κάστρα πέφτουν πάντα εκ των έσω".