Ημέρα των ζώων η χθεσινή, λες και τις άλλες δεν υπάρχουν δίπλα μας ή δεν ζουν μαζί μας είτε να μας συντροφεύουν, είτε για να μας βοηθάνε στις δουλειές· είναι μια μεγάλη κουβέντα αυτή και ας την παρακάμψουμε. Σημασία έχει ότι κάποια ζώα χθες «γιόρτασαν» με κανένα έξτρα μεζεδάκι, καμιά κορδέλα στο λαιμό, έστω ένα ιδιαίτερο χτένισμα έναν μακρύτερο περίπατο, κάτι τέλος πάντων που να νιώσουν κι αυτά μια ξεχωριστή ημέρα.

Εννοείται φαντάζομαι ότι όταν λέμε γιορτάζουν τα ζώα, γιορτάζουν όλα ανεξαιρέτως και τα ήμερα και τα άγρια, τα γνωστά και τα άγνωστα ανεξάρτητα μεγέθους και τρόπου ζωής. Έτσι πιστεύω πως δεν ξεχνιούνται και κάποια που ενώ ξέρουμε ότι υπάρχουν, δεν τους δίνουμε καμιά σημασία γιατί ελάχιστα μας απασχολούν καθώς η ζωή τους είναι σαν αόρατη καθώς το μέγεθός τους συνηγορεί σε αυτό, δεν κάνουν θόρυβο ή δεν βγάζουν κανένα ήχο που να πιάνει το αυτί μας, ούτε πάλι τα μυρίζουμε ενώ δεν συμβάλλουν, ευτυχώς, και  στη διατροφή μας.

Τέτοια ζώα είναι όλων των ειδών τα μυρμήγκια, των οποίων ο αριθμός πρέπει να ξεπερνά κάθε άλλο πλάσματος στη γη, πλην των μυγών νομίζω και εν γένει των εντόμων και τα οποία δεν βλέπουμε παρά μόνο όταν αυτά εργάζονται στην επιφάνεια της γης ή περπατάνε στους κορμούς των δέντρων αναζητώντας τροφή για να την μεταφέρουν στις κουφάλες όπου ταΐζουν τα αδύναμα και όσα έχουν άλλες υπηρεσίες και φυλάνε ένα μέρος της για τον χειμώνα. Τα βλέπουμε να πηγαινοέρχονται στα μονοπάτια που ανοίγουν στα λιβάδια χωρίς να σταματάνε καθόλου αναζητώντας τροφή και την οποία μεταφέρουν στις υπόγειες φωλιές τους χωρίς να κάνουν έστω μια μικρή διακοπή να φάνε. Ποιος τους δίνει εντολές, ποιοι ελέγχουν τις κινήσεις τους δεν γνωρίζουμε, ούτε και πως επιβάλλονται ποινές και τιμωρίες σε όσα δεν ακολουθούν το πρόγραμμα. Η φύση σίγουρα τα έχει προικίσει με ικανότητες που μπορεί να τις είχε κάποτε και ο άνθρωπος αλλά σιγά – σιγά τις ξέχασε.

Τα βλέπω αυτές τις ημέρες στο χωράφι να βγάζουν κι αυτά έξω από τις φωλιές τους το χώμα που τις γέμισε η μεγάλη βροχή και τα θαυμάζω για την πρόνοια που δείχνουν καθώς κομμάτι – κομμάτι το μεταφέρουν έξω από την τρύπα τους φτιάχνοντας ένα ανάχωμα γιατί νομίζω πως με αυτό τον τρόπο θα προστατευτούν στην επόμενη νεροποντή. Ακούραστα, υπακούοντας περισσότερο στο ένστικτο παρά σε κάποια εντολή ανωτέρου ή αξιωματούχου της δικής τους κοινωνίας, ανεβοκατεβαίνουν τις στοές της φωλιάς, όπου σίγουρα έχουν κάποιους στεγανούς χώρους για να ζουν και να αυξάνονται, μεταφέροντας ανάλογα του μέγεθός τους άλλα μικρά κομμάτια κι άλλα μεγάλα μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα της άνεσης για να μπορέσουν να επιβιώσουν στις αόρατες στοές τους.

Από ένστικτο δίνουν μια ακόμη ευκαιρία στην κοινότητά τους να επιβιώσουν και τούτο μπορεί να επαναληφθεί πολλές φορές μέχρι να έρθει και γι’ αυτά η καταστροφή, είτε από μια μεγάλη νεροποντή, μια κατολίσθηση ή και από μια πυρκαγιά ενδεχομένως που θα κατακάψει την επιφάνεια της γης αλλά θα αφήσει άθικτα τα καταφύγιά τους. Όπως και να έχει όμως το πράγμα, από την μυρμηγκοφωλιά κάποια θα ζήσουν και καθώς δεν έχουν και μεγάλες απαιτήσεις από τη ζωή και δεν τα φοβίζει ο θάνατος, σίγουρα θα καταφέρουν να φτιάξουν μια άλλη κοινότητα η οποία θα κάνει τα ίδια πράγματα για να ζήσει και αυτό θα συνεχίζεται επί αιώνες μέχρι που να έρθει το μεγάλο τέλος για την ζωή στον πλανήτη

Τα μυρμήγκια, είτε μαύρα που χαρακτηρίζονται για την εργατικότητά τους, είτε κόκκινα που είναι πιο νευρικά στις κινήσεις, είτε από αυτά φωλιάζουν στα δέντρα θα επιβιώσουν και αν υπάρχει τότε πλάσμα που να τα παρατηρεί, μπορεί να υμνήσει την οργάνωση, την εργατικότητά,  τους αλλά και την αντοχή τους σε κάθε είδους καταστροφές που απειλούν τη ζωή.

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.