Ανοίγουν τα σχολεία σήμερα και οι ευχές για μια καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά περισσεύουν. Για την μεγάλη αυτή μέρα για όλους τους μαθητές αλλά και κυρίως για τα «πρωτάκια» και τους δασκάλους τους έγραψε ένας απόμαχος πια της εκπαίδευσης, ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Βασίλης Κανέλλος από την Σπερχειάδα ένα τρυφερό κείμενο που μας προκαλεί να κάτσουμε κι εμείς πάλι άλλη μια φορά στα θρανία…

Για να πούμε την αλήθεια δε θυμάσαι και πολύ τον εαυτό σου πρωτάκι στο Δημοτικό. Ούτε και θυμάσαι και πολλά όταν ήρθε ο καιρός κι έστειλες στο σχολείο τρία δικά σου  πρωτάκια. Αλλά σαν τα φέρει η ώρα η καλή και στέλνεις τα εγγονάκια στο σχολείο, ε τότε αλλάζουν πολλά.

Ξαναζείς τη σχολική ζωή μέσα από τα δικά τους μάτια και σου φαίνονται τόσο πρωτόγνωρα σαν να μην τα είχαμε ξαναζήσει. Μόνο που άλλαξαν τα πράγματα.

Μπορεί να βάρυνε η καρδιά απ΄ τα χρόνια που φορτωθήκανε στην πλάτη, αλλά εκείνο το παιδί που κρύβεται μέσα μας έχει τη λαχτάρα να ξαναζήσει την ανήλικη ξενοιασιά και τη χαρά του. Να απολαύσει εκείνα που δεν μπορούσε κι εκείνα που του στέρησαν.

Η πρώτη μέρα στο σχολείο όμως έμεινε ανεξίτηλη. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.  Έτρεμαν τα χειλάκια, πρωτάκι, σαν τέλειωσε ο Αγιασμός κι ο δάσκαλος μας είπε να περάσουμε στην τάξη. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο, βλέποντας τη μανούλα να μου κουνά το χέρι. Πρώτη φορά την ήθελα να είναι κοντά μου, μαζί μου.

Πάντα αντιπαθούσα τις «πρώτες φορές» στη ζωή μου. Με ξεβόλευαν από τις συνήθειές μου. Ένα σύνδρομο που ποτέ δεν αποχωρίστηκα. Τώρα πλέον που έχω τα χρονάκια μου κατάλαβα πόσο τυχεροί είναι αυτοί που επιζητούν και ζουν τις αλλαγές.

Ήταν αυστηρός, πολύ αυστηρός ο πρώτος μου δάσκαλος. Ένας ωκεανός γνώσεων, ένας σοφός, μα ένας λειψός παιδαγωγός. Πολλά από τα «κουσούρια» του τα κληρονόμησα κι εγώ σα δάσκαλος. Ιδιαίτερα στα σχολεία των «άγονων γραμμών».

Σαν παλιός δάσκαλος, σαν γονιός και παππούς πλέον, τώρα που ανοίγουν τα σχολεία πάντα ήθελα να μιλήσω ξεχωριστά στον καθένα δάσκαλο, στην καθεμιά δασκάλα της Πρώτης Δημοτικού:

Πάρε το παιδάκι από το χέρι, με αγάπη και στοργή. Ας μην είναι δικό σου παιδί. Άναψε σπίθα στην καρδιά και το μυαλό του, φύτεψέ του το σπόρο της μάθησης.

Μην κοιτάς το ρολόι σαν μπαίνεις στην τάξη, μη σκέφτεσαι τον κουτσουρεμένο μισθό σου, άφησε τα υπαρξιακά και οικογενειακά σου προβλήματα στο σπίτι. Όσες τιμωρίες κι αν του βάλεις, το μάθημα δεν θα γίνει πιο ενδιαφέρον. Όσες φορές κι αν του στερήσεις το διάλλειμα δεν θα πάψει ποτέ να αγαπά το παιχνίδι. Άσε την έδρα, στάσου δίπλα του και μοιράσου τις σκέψεις του, τα προβλήματά του. Μην κάνεις διακρίσεις. Διώξε τους φόβους του, λύσε τις απορίες του. Τα λάθη είναι μέρος της ζωής, αρκεί να μας διδάσκουν. Ο σεβασμός κερδίζεται με αγάπη, ήθος και προπάντων με το δικό σου παράδειγμα. Μάθε το να παλεύει στη ζωή, τίποτε δε χαρίζεται.

Μην το αποθαρρύνεις όταν δεν είναι καλός μαθητής, αλλά και να καμαρώνεις εάν αριστεύει. Η ευγενής άμιλλα και η αριστεία, όταν δεν είναι αυτοσκοπός, δεν σημαίνει ντροπή και ενοχή. Ίσα ίσα.

Σμίλεψε ελεύθερες ψυχές και στέρεες συνειδήσεις. Δάσκαλε έχεις τα χρώματα, έχεις και τα πινέλα. Μόνο εσύ. Τα τάμπλετ και τα κινητά δεν θα σε αντικαταστήσουν ποτέ.

Καλή σχολική χρονιά!