Η πόλη λιώνει αυτές τις ημέρες – έτσι γίνεται κάθε καλοκαίρι και χρόνο με το χρόνο τα πράγματα χειροτερεύουν καθώς οι βαθμοί της θερμοκρασίας αυξάνονται. Από την κλιματική αλλαγή λένε οι ειδικοί και οι λογής – λογής δημοσιολογούντες σχολιάζουν το φαινόμενο, καθένας από την σκοπιά που υπηρετεί και όλοι περιμένουν να φυσήξει λιγάκι και ονειρεύονται ένα χώρο που να έχει δροσιά και ας την πληρώσουν κάτι παραπάνω.

Γιατί το ζητούμενο, η δροσιά δηλαδή και ένας χώρος που η θερμοκρασία δεν θα χτυπάει κόκκινο είναι ένα αγαθό που δυστυχώς αποτιμάται ακριβά πλέον, είτε λόγω των συσκευών που την παράγουν, είτε του κόστους για ενέργεια που απαιτείται γι’ αυτό. Ο κλιματισμός ιδιωτικών και δημόσιων χώρων έχει εξελιχθεί σε μια βιομηχανία που απευθύνεται πλέον σε όλους και ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών που ασχολούνται με αυτό είναι σκληρός.

Η πόλη, στην μακρά εμπειρία της από καλοκαίρια είχε βρει διάφορους τρόπους να μετριάζει τις υψηλές θερμοκρασίες και ο βασικός ήταν η διατήρηση ελεύθερου χώρου γύρω από τα σπίτια και άλλα οικοδομήματα για να κινείται ελεύθερα ο αέρας καθώς και η διατήρηση κήπων και αλσυλλίων πολλά από τα οποία βάφτιζε και ιερά έτσι ώστε να προστατεύονται μέσω της πίστης και των αόρατων θεοτήτων που κατοικούσαν σε αυτά.

Όταν άρχισε να πυκνώνει η κατοίκηση της πόλης, κάποιες δεκαετίες πίσω όπως φαίνεται σ κάποιες γειτονιές που διατηρούν ακόμη κάποια στοιχεία από εκείνη την εποχή, οι νοικοκυραίοι άφηναν σε ένα μέρος του οικοπέδου ένα χώρο που λειτουργούσε σαν αυλή ή μικρός κήπος και ο οποίος φιλοξενούσε και κάποια δέντρα, συκιές συνήθως που κρατάνε ίσκιο το καλοκαίρι αλλά τον χειμώνα που έπεφταν τα φύλλα του δεν εμπόδιζαν τον ήλιο.  

Ήταν θεσμός για κάθε σπίτι αυτές οι αυλές και σήμερα το βλέπουμε αυτό σε ορισμένα σπίτια στις απόμακρες γειτονιές από τα οποία δυστυχώς τα περισσότερα είναι παρατημένα στην τύχη τους. Είναι αυτά τα σπίτια που προκαλούν να τα επισκεφτείς (μετά από παραβίαση βεβαίως της σφαλισμένης πόρτας) και να απολαύσεις, μετά από ένα γενναίο καθαρισμό του χώρου την δροσιά που συνεχίζουν να προσφέρουν τα παρατημένα δέντρα.

Είναι αυτά τα σπίτια που θυμίζουν πως οι παλιότεροι σκέφτονταν και αντιμετώπιζαν την ζέστη του καλοκαιριού και πως παράλληλα διατηρούσαν νησίδες δροσιάς στις γειτονιές τους. Πράγματα δηλαδή που δεν κατάφεραν να κάνουν οι νεότεροι, όχι τόσο για την έλλειψη ευαισθησίας αλλά λόγω του κέρδους που απέφερε κάθε εκατοστό χτισμένης γης.

 Στην οδό Πλάτωνος, στον Κολωνό, μια αυλή που έγινε δάσος.

Στην οδό Πλάτωνος, πίσω από ένα μαγαζί που έκλεισε.

Στην οδό Διδύμων, κοντά στην Πλατεία Βικτωρίας.

Στην οδό Ηπείρου, πριν από τον Σταθμό Λαρίσης.