Ολυμπιακός Ύμνος καλείται η μουσική σύνθεση, η οποία συνετέθη για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 από τον συνθέτη Σπύρο Σαμάρα, σε ποίηση και στίχους του Κωστή Παλαμά. Ήταν αφιερωμένη στον τότε διάδοχο Κωνσταντίνο.

Γράφτηκε ένα χρόνο νωρίτερα και ακούστηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1896 στο Φιλολογικό Σύλλογο "Παρνασσός", όπως και στις 25 Μαρτίου 1896, όταν ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ στο Παναθηναϊκό Στάδιο κήρυξε την έναρξη των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.

Κατά τις επόμενες Ολυμπιάδες και μέχρι το 1956, η εκάστοτε διοργανώτρια χώρα ήταν υποχρεωμένη να παρουσιάζει τον δικό της Ολυμπιακό Ύμνο, κάτι το οποίο δεν αποδείχθηκε πάντοτε ευχερές. Έτσι το 1936 ο "Ύμνος των Αγώνων" του Βερολίνου, τον οποίο ειχε συνθέσει ο Ρίχαρντ Στράους, αποφασίστηκε να είναι ο μόνιμος ύμνος των Ολυμπιακών Αγώνων, απόφαση όμως η οποία λίγο αργότερα ανακλήθηκε. Το 1954 προκηρύχθηκε διεθνής διαγωνισμός για τη σύνθεση του επίσημου Ολυμπιακού Ύμνου, βασισμένου στους στίχους των «Επινικίων» του Πινδάρου. Η επιτροπή, που απαρτιζόταν από μεγάλα ονόματα της λόγιας μουσικής, όπως η Νάντια Μπουλανζέ, ο Τζιανφραντσέσκο Μαλιπιέρο, ο Πάμπλο Καζάλς, ο Ααρών Κόπλαντ, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς και Κάρλος Τσάβες, επέλεξε τη σύνθεση του Πολωνού Μίχαλ Σπίζακ.

Όλα αυτά όμως μέχρι το 1958 όταν ο ύμνος των Σαμάρα και Παλαμά επελέγη από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ως ο επίσημος ύμνος του Ολυμπιακού Κινήματος και από την Ολυμπιάδα της Ρώμης το 1960 ανακρούεται στις τελετές έναρξης και λήξης κάθε αγώνων, συνήθως στη γλώσσα της διοργανώτριας χώρας. Να σημειωθεί ότι ο Ολυμπιακός Ύμνος έχει μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες, ωστόσο είναι αρκετές οι διοργανώτριες χώρες οι οποίες προτιμούν να ακουστεί στην ελληνική γλώσσα, όπως και εχθές στο Παρίσι.

Η αρχική παρτιτούρα βρίσκεται στην έδρα της ΔΟΕ στη Λωζάνη, οι δε στίχοι στο πρωτότυπο είναι οι ακόλουθοι:

Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατον, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού,
κατέβα, φανερώσου κι άστραψ’ εδώ πέρα
στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού.
Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι,
στων ευγενών Αγώνων λάμψε την ορμή,
και με τ’ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί.
Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου
σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός,
και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου,
Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, κάθε λαός.