Ακούω από χθες και διαβάζω απ’ όσους είχαν την τύχη να φύγουν από την Αθήνα και να πάνε διακοπές, άλλοι σε θάλασσες κι άλλοι στα βουνά ή ακόμα και στο ταπεινό χωριό τους ορισμένοι πως ο Αύγουστος έχει μικρύνει πολύ και καταλαβαίνω πως εννοούν ότι δεν τους έφτασε το διάλειμμα από τη δουλειά ή άλλες υποχρεώσεις και αναλαμβάνουν σήμερα με βαριά καρδιά να αρχίσουν να μετράνε μέρες μέχρι το επόμενο καλοκαίρι...

Τώρα το πως έγινε και ο Αύγουστος με 30 ολόκληρες ημέρες μέσα στις οποίες κάποτε όποιος ήθελε μπορούσε να τις ζήσει μέσα στον ήλιο τρώγοντας μόνο ντομάτες, τυρί και καρπούζι και ξαπλώνοντας εδώ κι εκεί μέρα και νύχτα να κόντυνε σε μια εβδομάδα, καθένας μπορεί να το δει στον εαυτό του, στο σπίτι του, στη γειτονιά και την πόλη. Στην επισφαλή καθημερινότητα που όλοι ζούμε ένας τέτοιος στοχασμός δεν είναι εύκολο να γίνει αλλά αυτές τις λίγες ημέρες της άδειας, από εργοδότη ή την σημαία δεν έχει σημασία, είναι πολλοί εκείνοι που σκέφτονται που έγινε το λάθος και ήρθε η ζωή μας ανάποδα.

Τέλος πάντων από σήμερα αρχίζει και γεμίζει πάλι η πόλη όπως και οι άλλες πόλεις της χώρας φαντάζομαι γιατί πια όλων η ζωή είναι πια δεν έχει διαφορά αν ζει κάποιος στο Ηράκλειο, την Πάτρα, το Αγρίνιο η τας Σέρρας. Ως δε είθισται για δυο – τρεις ημέρες θα ακούμε συζητήσεις για τις διακοπές και φυσικά για όποιες αλλαγές πήραν είδηση ή άκουσαν στην πόλη καθώς αυτή ετοιμάζεται για δημοτικές εκλογές τον Οκτώβριο. Εκεί εστιάζεται το ενδιαφέρον και κυρίως για το ποιος ή ποια θα συμμετάσχει στον έναν ή τον άλλο συνδυασμό.

Άλλες αλλαγές στην πόλη αυτές τις ημέρες που έλλειπαν οι αδειούχοι δεν έγιναν. Όλα πέρασαν ήσυχα και σπιτικά καθώς και οι καλλιτέχνες ήταν όλοι σε περιοδεία ανά την χώρα δεν παρατηρήθηκε τίποτα που να κεντρίζει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Το λεγόμενο ιστορικό κέντρο ήταν γεμάτο τουρίστες και πολλά μικρά καταστήματα πλην αυτά της εστίασης παρέμειναν κλειστά ακόμα και στις γειτονιές καθώς και αυτές άδειασαν από κόσμο.

Σε όλη αυτή την εγκατάλειψη της πόλης πάντα ξεχωρίζουν και αυτοί που κάνουν τη διαφορά, εκ πεποιθήσεως περισσότερο παρά από αδυναμία και παραμένουν στις θέσεις τους. Δεν ξέρουμε πόσοι είναι καθώς το στοιχείο που τους ενισχύει την άποψη είναι η διακριτικότητα και η σιωπηλή εκτίμηση αυτών που έχουν την ίδια άποψη. Έτσι δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά πόσοι και πόσες απόλαυσαν δέκα ημέρες την ήσυχη πόλη.

Ένας απ’ αυτούς είναι ο κυρ Κώστας, επαγγελματίας μανάβης που έχει το καρότσι με τα φρούτα καθημερινά στην γωνία Πανεπιστημίου και Εμμανουήλ Μπενάκη και οποίος είναι ο μοναδικός που κάνει αυτή τη δουλειά στον άξονα Ομόνοια – Σύνταγμα. Κανένας άλλος στο κέντρο μιας μεγάλης πόλης όπου ελάχιστα είναι πια τα μπακάλικα ή μικρά σούπερ μάρκετ δεν πουλάει φρούτα εποχής και γι’ αυτό ένας σεβαστός αριθμός τουριστών στέκονταν στο καρότσι και έπαιρναν άλλος λίγα, άλλος περισσότερα. Η είσπραξη ασφαλώς και χαροποιούσε τον κυρ Κώστα αλλά ένιωθε επίσης ικανοποιημένος γιατί ένιωθε κάπως σαν να εκπροσωπεί πολλούς της πόλης κρατώντας τον πάγκο του ανοιχτό ακόμα και της Παναγίας που μόνο τα περίπτερα με τους μπαγκλαντεσιανούς υπαλλήλους ήταν ανοιχτά.

«Σαράντα χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά» είπε «και όσο μπορώ θα τη συνεχίσω. Μου αρέσει ο δρόμος, χαίρομαι να βλέπω κόσμο και φυσικά μου αρέσει που βρίσκουν ότι φρούτο θέλουν στον πάγκο μου. Νιώθω άρχοντας πάνω απ’ αυτόν»…