Χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερο αραιώνει η μικρή μας κοινότητα (όπως και κάθε άλλη στην Ελλάδα, όπως και οι γειτονιές εξάλλου στις πόλεις) και η εντύπωση πως μπορεί να αναστηθεί κάποια στιγμή περιορίζεται απελπιστικά. Η ευωχία που προκαλεί η περίοδος των εορτών αποδεικνύεται περιστασιακή και κάθε χρόνο η αίσθηση που μένει μόλις περάσει και του Αϊ – Γιαννιού και επιστρέψουν όλοι στην καθημερινότητα είναι πικρότερη…

Τα λέω αυτά μετά την φετινή αποτίμηση του Δωδεκαημέρου στο χωριό μου, ένα χρόνο μετά την επιδημία που σημάδεψε και επηρέασε πολύ την πορεία την κοινωνία μας καθώς εξαιτίας της δημιουργήθηκε η εντύπωση πως ορισμένοι που κατέφυγαν στα πατρικά τους σπίτια, συνταξιούχοι ως επί το πλείστον και άλλοι με λίγες υποχρεώσεις, θα επέλεγαν στο εξής να τα κρατήσουν ανοιχτά όλο το χρόνο. Δεν χρειάστηκε όμως να περάσει πολύς χρόνος μετά την λήξη του… συναγερμού να διαψευστούν όλοι. Οι μόνιμοι κάτοικοι γιατί περίμεναν πως θα γέμιζε το χωριό και αυτοί που επέστρεψαν ότι θα εύρισκαν το χωριό που άφησαν πριν από πολλά χρόνια αναζητώντας καλύτερη τύχη σε άλλους τόπους και πόλεις.

Από την άλλη και από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ δόθηκε και με καταιγισμό εκπομπών και αφιερωμάτων σε διάφορα μέρη της χώρας δόθηκε η εντύπωση πως δεν υπάρχει επόμενη μέρα και πρέπει οπωσδήποτε να περάσει κάποιος τις ημέρες των εορτών στον τάδε ή τον δείνα ορεινό προορισμό αλλιώς δεν θα καταλάβει γιορτές. Έτσι και υποχρεώθηκε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αυτό που είχε βεβαίως την δυνατότητα να πληρώσει τα καθόλου ευκαταφρόνητα ποσά να πάρει τα βουνά έστω κι αν και αυτά δεν είχαν χιόνι. Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει κάποια εντυπωσιακή κίνηση αυτές τις ημέρες, κίνηση που βοήθησε πολύ και η παράξενη φετινή «καλοκαιρία» που επιμένει να επικρατεί μέσα στην καρδιά του χειμώνα και δεν δείχνει να τελειώσει. Με την επιστροφή όλων πια από σήμερα στην έδρα τους μαζεύτηκαν τα στολίδια που έβαλαν οι δήμοι σε χωριά και πόλεις, μειώθηκε η κυκλοφορία στους δρόμους, όλα σιώπησαν και οι άνθρωποι κλείστηκαν πιο βαθιά στον εαυτό τους.

Στη μικρή πατρίδα το Δωδεκαήμερο πέρασε αθόρυβα και οι μόνες στιγμές που έδειχνε πως περνούσαμε γιορτές ήταν στον εκκλησία – όταν ο παπάς δεν είχε και σε άλλο χωριό λειτουργία. Ούτε γουρνοχαρές είχαμε γιατί δεν τρέφει κανένας πιά γουρούνια, ούτε κάλαντα ακούσαμε γιατί δεν υπάρχουν παιδιά να κάνουν παρέα, ούτε και καμιά μάζωξη σε σπίτι έγινε γιατί δεν υπήρχε κόσμος. Ούτε στις εξοχές παρατηρήθηκε κάποια κίνηση. Μόνο τα λίγα πρόβατα των χωριανών ζωντάνεψαν για λίγες ώρες τα παρατημένα χωράφια ενώ κανένας δεν περπάτησε στους κήπους που είναι κοντά στα σπίτια.

Έτσι έμεινε ατρύγητη μια μηλιά σε έναν κήπο κοντά στην Παναγία. Ξυνομηλιά είναι που φέτος ξεπέρασε κάθε χρονιά την καρποφορία. Τα μήλα της, μοναδικά στη γεύση που κάποτε ήταν αιτία καυγά για το μάζεμά τους, φέτος έμειναν στα κλαριά καθώς δεν έπιασε πάγος να πέσουν ενώ ούτε και πουλιά την επισκέφτηκαν να τα δοκιμάσουν. Μόνη σε μια άκρη αποτελούσε ένα στολίδι στον σιωπηλό κήπο. Ένα στολίδι που κανένας δεν έδωσε σημασία και θα μείνει εκεί μέχρι να έρθει πάλι ο καιρός να ανθίσει και ελπίζει πως αυτή τη φορά δεν θα είναι μάταια η προσπάθειά της…