Μέσα σε ένα μπαράζ καταιγιστικών εξελίξεων, εσωτερικών και διεθνών, η Κυβέρνηση προσπαθεί να ανατάξει τις δυνάμεις της και παράλληλα να δώσει έμφαση στα ζητήματα της καθημερινότητας του πολίτη.

Αυτό είναι εξάλλου το μεγάλο αγκάθι για εκείνη, όπως καταγράφεται στα ποιοτικά στοιχεία σε όλες τις μετρήσεις κοινής γνώμης που βλέπουν τους τελευταίους μήνες το φως της δημοσιότητας.

Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, η μεσαία τάξη και οι ευπαθείς ομάδες, βιώνει μια σκληρή πραγματικότητα και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του μήνα. Τα ζητήματα της ακρίβειας αποτελούν εξάλλου ένα από τους βασικούς λόγους για τους οποίους, η Νέα Δημοκρατία έχει περιορίσει την επιρροή της στο εκλογικό ακροατήριο, παρά το γεγονός ότι παραμένει σταθερά πρώτο κόμμα και με μεγάλη διαφορά από το δεύτερο.

Μετά από ένα τρίμηνο συνεχούς συρρίκνωσης των ποσοστών της με την πρόθεση ψήφου να κυμαίνεται μεταξύ 20,5% και 25%, το κυβερνών κόμμα κατάφερε έστω και πρόσκαιρα να ελέγξει την κατάσταση, προωθώντας από την προηγούμενη εβδομάδα πρωτοβουλίες με κοινωνικό αποτύπωμα (επιδότηση ενοικίου, έκτακτο επίδομα για τους συνταξιούχους).

Είναι αυτές αρκετές για να της δώσουν το πλεονέκτημα εκ νέου; Η απάντηση είναι όχι όσο τα προβλήματα παραμένουν και όσο η πλειοψηφία των νοικοκυριών αντιμετωπίζει μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα. Η προσπάθεια πρέπει να είναι διαρκής και τα ποσοστά αποτελεσματικότητας να αυξηθούν δραστικά σε κρίσιμους τομείς όπως είναι η Υγεία, η Παιδεία, η Ασφάλεια και αλλού. Την ίδια ώρα το πολιτικό περιβάλλον κρύβει και άλλες παγίδες για την κυβερνητική παράταξη, όπως παραδείγματος χάριν, οι νέες εξελίξεις γύρω από την υπόθεση των Τεμπών. Η τραγωδία ή το έγκλημα αυτό παραμένει μια ανοιχτή πληγή για την ελληνική κοινωνία, ενώ το αίτημα για την απονομή δικαιοσύνης είναι κάτι παραπάνω από επιτακτικό. Εξάλλου, το θέμα αυτό αποτέλεσε την αιτία και την αφορμή για να ξεχυθούν προ διμήνου στους δρόμους εκατομμύρια Έλληνες. Τα λάθη στη διαχείριση του τα πρώτα δύο χρόνια από την πλευρά της Κυβέρνησης στοίχισαν, ενώ περιθώρια για νέες αστοχίες πάνω σε ένα πολύ ευαίσθητο θέμα δεν υπάρχουν.

Αυτή είναι η γενική εικόνα για την Κυβέρνηση. Στο πεδίο της αντιπολίτευσης τα πράγματα φαίνονται πιο απογοητευτικά, καθώς αφενός επικρατεί ένας κατακερματισμός δυνάμεων που ευνοεί τη Νέα Δημοκρατία, αφετέρου η αδυναμία συγκρότησης ενός ενιαίου μετώπου απομακρύνει την πιθανότητα μιας δυναμικής απάντησης που θα άλλαζε άρδην το πολιτικό σκηνικό.

Το ΠΑΣΟΚ ταλανίζεται από την αδυναμία  του να εκφράσει εκ νέου ένα δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας μακριά από ταμπέλες του παρελθόντος, ο Σύριζα πληρώνει τις αλλεπάλληλες διασπάσεις και τις μακροχρόνιες παθογένειες της Αριστεράς, ο Στέφανος Κασσελάκης με μια πολύ ενδιαφέρουσα στρατηγική προσπαθεί να μιλήσει στην κοινωνία μέσα από το Κίνημα Δημοκρατίας, ενώ τα κόμματα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας δεν μπορούν να σχηματοποιήσουν μια εναλλακτική πρόταση που θα άλλαζε δραστικά τα σημερινά δεδομένα. Η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου διατηρεί το momentum, αλλά η εδραίωση της ως δεύτερο κόμμα και η ανάδειξη της ως μία ενδεχόμενη κυβερνητική πρόταση προϋποθέτει τη μετάβαση της σε ένα νέο επίπεδο, όπου επιβάλλεται η άρθρωση προγραμματικού και όχι μόνο καταγγελτικού λόγου.

Κοντολογίς, η ελληνική πολιτική σκηνή θυμίζει κινούμενη άμμο, χωρίς να μπορεί να κάνει κάποιος ασφαλείς προβλέψεις για το ποια θα είναι η κατάληξη, όταν πλησιάσει η ώρα των εθνικών εκλογών. Η Νέα Δημοκρατία ίσως να έχει μια τελευταία ευκαιρία να επαναπατρίσει ψηφοφόρους, προκείμενου να μείνει δυναμικά στο παιχνίδι της τρίτης τετραετίας. Ο δρόμος είναι ανηφορικός και επιβάλλει αλλαγή πορείας σε κρίσιμα μέτωπα και αποφυγή λαθών του παρελθόντος που την απομάκρυναν έως ένα σημείο από την κοινωνική της βάση. Στο χώρο της αντιπολίτευσης η εικόνα είναι μάλλον πιο ξεκάθαρη. Αν δεν καταφέρουν να βρουν κοινό κώδικα επικοινωνίας, τότε το ενδεχόμενο απομάκρυνσης του κ. Μητσοτάκη από την εξουσία θα παραμείνει ένα ανεκπλήρωτο όνειρο.
Τουλάχιστον στις επόμενες εθνικές εκλογές.