19 χρόνια συμπληρώθηκαν από το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη της Ελληνίδας που συμπύκνωνε και συμβόλιζε το πρόσωπο μιας Ελλάδας αγωνιζόμενης ενάντια στη βαρβαρότητα με μοναδικό όπλο τον πολιτισμό. Η δήλωσή της "Γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα" όταν πληροφορήθηκε την απόφαση της Χούντας για στέρηση του δικαιώματος της ιθαγένειας θα μείνει ιστορική ενώ οι αγώνας της για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα παραμένει πάντα επίκαιρος. Το Ασφαλιστικό ΝΑΙ με αφορμή τη Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας τιμά την τελευταία Ελληνίδα Θεά.

Τι είπε η η Μελίνα για τη ζωή της

"Είμαι πολύ τσιγγάνα για να κάνω κανονική ζωή γυναίκας. Χαίρομαι να ξυπνάω αργά, να κοιμάμαι αργά, να έχω φίλους, με δυο λόγια να κάνω ζωή σουλτάνου. Θέλω η μέρα μου να τελειώνει τα χαράματα. Στην πραγματικότητα είμαι μια αδάμαστη τρελή. Είναι θαυμάσια η ζωή μου και ζητώ να κρατηθώ σ' αυτήν όσο το δυνατόν περισσότερο. Το επάγγελμα μου είναι η μοναδική φροντίδα μου, παρ' όλο που ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να φτάσει στην πραγματοποίηση του τέλειου. Είναι πολύ δύσκολο να μάθεις να περπατάς, να μιλάς, να κινείσαι όπως πρέπει"

Ποια ήταν η Μελίνα Μερκούρη

Η Μελίνα Μερκούρη (Μαρία Αμαλία Μερκούρη) (Αθήνα, 18 Οκτωβρίου 1920 – Νέα Υόρκη, 6 Μαρτίου 1994) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και πολιτικός (στη φωτογραφία αριστερά με τη μικρή Μαριάντα Σεβαστάκη). Καταγόταν από σπουδαία οικογένεια πολιτικών. Μεγάλη ηθοποιός βραβευμένη με διεθνή βραβεία και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού όλων των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ (όπως τόνισε και ο Ανδρέας Παπανδρέου "άντεξε" και στους 16 ανασχηματισμούς κυβέρνησης που έκανε), από το 1981-1989 και 1993-1994. Ο παππούς της, Σπυρίδων Μερκούρης, είχε διατελέσει για πολλά χρόνια δήμαρχος Αθηναίων και ο πατέρας της, Σταμάτης Μερκούρης χρημάτισε βουλευτής. Ο θείος της, Γεώργιος Μερκούρης, ίδρυσε το Εθνικοσοσιαλιστικόν Κόμμα Ελλάδος λίγο πρίν τον Πόλεμο, και ήταν και Διοικητής της Εθνικής Τραπέζης επί Κατοχής.

Κατά τη διάρκεια της επταετίας (1967-1974) πολέμησε σφοδρά τη Χούντα, χρησιμοποιώντας τη φήμη και τη λάμψη που είχε αποκτήσει, με συνέπεια να της αφαιρεθεί η ελληνική υπηκοότητα. Έδωσε αρκετές συναυλίες και διοργάνωσε αρκετά μεγάλο αριθμό πορειών αντιδικτατορικού χαρακτήρα. Επεδίωξε και συναντήθηκε με πολιτικούς αλλά και με πνευματικές προσωπικότητες παγκοσμίου κύρους, με σκοπό να τους ευαισθητοποίησει ενάντια στη χούντα. Κατά την διάρκεια των αγώνων της έγιναν εναντίον της απόπειρες δολοφονίας, μία από τις οποίες παραλίγο να της στερήσει τη ζωή.

Με την πτώση της χούντας επιστρέφει στην Ελλάδα όπου και εγκαθίστανται μόνιμα πλέον και συνεργαζόμενη με στελέχη της αντιστασιακής οργάνωσης Π.Α.Κ. και τον Ανδρέα Παπανδρέου ιδρύουν το Πανελλήνιον Σοσιαλιστικόν Κίνημα αργότερα [Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα]. Κατεβαίνει υποψήφια στη Β' Πειραιά το 1974 αλλά δεν καταφέρνει να εκλεγεί βουλευτής, πράγμα το οποίο επιτυγχάνει το 1977. Διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού κατά τα χρονικά διαστήματα 1981-1989 και 1993-1994, θέση η οποία της έδωσε το έναυσμα για να ξεκινήσει εκστρατεία για την επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων της Ακρόπολης από τον Λόρδο Έλγιν, τα οποία βρίσκονται στις προθήκες του Βρετανικού Μουσείου, να δημιουργήσει το θεσμό των δημοτικών περιφερειακών θεάτρων (γνωστά ως ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.) με σκοπό την πολιτιστική ανάπτυξη της ελληνικής περιφέρειας αλλά και τον θεσμό των πολιτιστικών πρωτευουσών της Ευρώπης, με πρώτη την Αθήνα το 1985. Το 1990 διεκδίκησε την δημαρχία της Αθήνας, χωρίς όμως επιτυχία.

Στη δεύτερη θητεία της στο υπουργείο πολιτισμού δίνει μεγάλη σημασία στην εισαγωγή του πολιτισμού και της θεατρικής αγωγής στα σχολεία, αλλά καταβεβλημένη από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Memorial της Νέας Υόρκης, την Κυριακή 6 Μαρτίου του 1994.

Η σορός της έφτασε στην Ελλάδα στις 8 Μαρτίου του 1994 και τέθηκε σε διήμερο λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος. Την Πέμπτη 10 Μαρτίου του 1994 ψάλλεται η νεκρώσιμος ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και αμέσως μετά εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι τη συνοδεύουν ως το Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν η πρώτη Ελληνίδα που κηδεύτηκε με τιμές αρχηγού κράτους. Ενταφιάστηκε σε οικογενειακό τάφο.

Ο θάνατός της προκάλεσε εκδηλώσεις συγκίνησης σε όλο τον κόσμο. Πολλοί πολιτικοί ηγέτες στέλνουν συλλυπητήρια μηνύματα στην οικογένειά της και στην Ελλάδα. Την ώρα της κηδείας της τα θέατρα και τα μαγαζιά στο Μπρόντγουεϊ παραμένουν κλειστά.

Επίσης έχει ιδρυθεί, σύμφωνα με επιθυμία της, από το σύζυγό της Ζυλ Ντασέν και με τη συμμετοχή προσωπικοτήτων παγκόσμιας ακτινοβολίας, όπως ο νομπελίστας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, ο Γάλλος πολιτικός Ζακ Λανγκ κ.ά. το Πολιτιστικό Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη, το οποίο έχει ως στόχο την επιστροφή των κλαπέντων μαρμάρων της Ακρόπολης.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Άλλος ένας εορτασμός που λειτουργεί ως άλλοθι για το έλλειμμα το οποίο διαπιστώνεται διαρκώς στην ισότητα των φύλων ή μια ευκαιρία καταγραφής των βημάτων που έχουν γίνει, αλλά και όσων χρειάζεται να πραγματοποιηθούν ακόμα;
Η ισότητα παραμένει μακρινό όνειρο, αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι έχει σημειωθεί κάποια μικρή πρόοδος, σύμφωνα με ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα των «Νέων».

Μόνο οι μισές μετέχουν στην οικονομία
«Ανοιχτό μέτωπο» για την ισότητα των δύο φύλων παραμένει η απασχόληση. Τα ευρωπαϊκά στοιχεία για τα ποσοστά εργασίας δείχνουν ότι το 53,9% των Ελληνίδων είναι επαγγελματικά ενεργές, με το ποσοστό των ανδρών να ξεπερνά το 79%..

Μόλις 5% στα ΔΣ επιχειρήσεων
Υπάρχουν χώρες όπου το 2011 οι μάνατζερ με φούστα ήταν σχεδόν ισάριθμες με τους άνδρες, όπως η Λιθουανία (45%) ή η Γαλλία (40%). Η χώρα μας, ωστόσο, δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία, κατέχει ένα από τα χαμηλότερα ευρωπαϊκά ποσοστά αντιπροσώπευσης των γυναικών σε επαγγελματικές θέσεις κύρους: 25% των Ελληνίδων αναλαμβάνουν θέσεις στελέχους - μάνατζερ ενώ στα διοικητικά συμβούλια αποτελούν μόλις το 5%.

Υψηλότεροι 22% οι μισθοί των ανδρών
Οι  Ευρωπαίες κερδίζουν κατά μέσο όρο 16,4% λιγότερα χρήματα από τους άνδρες για μία ώρα εργασίας.

Περισσότερο μορφωμένες οι Ελληνίδες
Πάντως στα γράμματα τα πάνε καλύτερα οι γυναίκες.  Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, την 9χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση ολοκληρώνουν το 87,2% των Ελληνίδων και το 79,5% των ανδρών. Οι γυναίκες στη χώρα μας εγκαταλείπουν δυσκολότερα το σχολείο – 10,8% και 16,5% αντίστοιχα.
Οι Ελληνίδες παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά και στην κατοχή τίτλων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Ετσι, το 2010 το 31,4% των γυναικών και το 25,7% των ανδρών στη χώρα μας είχαν πτυχίο ΑΕΙ ή ΤΕΙ.