Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού οικειοθελώς, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρίαν κατά πάντα. Να μη φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και λόγους της, μήτε να σταθώ κατ’ ουδένα λόγον η αφορμή του να καταλάβωσιν άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν, ή φίλον μου. Ορκίζομαι, ότι εις το εξής δεν θέλω έμβη εις καμμίαν άλλην Εταιρίαν, οποία και αν είναι, μήτε εις κανένα δεσμόν υποχρεωτικόν. Και μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν αν είχα, και τον πλέον αδιάφορον ως προς την Εταιρίαν, θέλω τον νομίζει, ως ουδέν.
Ορκίζομαι, ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της πατρίδος μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους. Θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην των και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις συγχωρήση τον εξολοθρευμόν τους. Ορκίζομαι ότι θέλει υποτάσσομαι εις την Αρχήν, θέλει ενεργώ με όλην την ιερώτητα και σέβας εις τας προσταγάς της, και δεν θέλει απομακρύνομαι ποσώς από του κανόνας της. Ορκίζομαι ότι θέλει επαγρυπνώ αόκνως δια την ασφάλειαν της Εταιρείας και των μελών της, θέλει προλαμβάνω με τον κίνδυνον της ζωής μου, κάθε επιβουλήν όπου ήθελεν ενοήσω, ή ξενικήν ή μερικήν, θέλει γίνομαι συνεργός εις τον θάνατον ενός προδότου ή παραβάτου της Εταιρείας, και αν είναι ο πλησιέστερος των συγγενών μου. Ορκίζομαι να μη μεταχειρισθώ ποτέ βίαν, εις το να γνωρισθώ με κανένα συναδελφόν, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλητέραν επιμέλειαν να μη λανθασθώ κατά τούτο, γινόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος. Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινα συναδελφόν, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλήτερος εις τον βαθμόν, και, αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλητέρα. Ορκίζομαι, ότι, καθώς εγώ παρεδέχθην εις την Εταιρίαν, να δέχωμαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, έως ου τον γνωρίσω΄Ελληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το Μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος. Ορκίζομαι να μην ωφελώμαι κατ’ ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρίας, θεωρών αυτά ως ιερόν πράγμα και ενέχυρον ανήκον εις όλον τό έθνος μου. Να προφυλάττωμαι παρομοίως και εις τα λαμβανόμενα και στελλόμενα εσφραγισμένα γράμματα. Ορκίζομαι να μην ερωτώ ποτέ κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, διά να μάθω, οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρίαν. Κατά τούτο δέ μήτε εγώ να φανερώσω ή να δώσω αφορμήν εις τούτον, να καταλάβη, ποίος με παρεδέχθη. Να υποκρίνωμαι μάλιστα άγνοιαν, αν γνωρίσω το σημείον εις το εφοδιαστικόν τινος. Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, διά να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας άλλας. Να δίδω πάντοτε το καλό παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβωμαι την ιεράν δικαιοσύνην, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατρίβω. Τέλος πάντων ορκίζομαι εις σε, ω ιερά πατρίς! ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους σου, ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα, τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν τα ταλαίπωρα τέκνα σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα εις ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου, ότι αφιερώνομαι όλος εις σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη να εξαντλήση επί της κεφαλής μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των, και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, διά να μη μολύνω την αγιότητα της Εταιρίας με την συμμετοχήν μου.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του κ. Ευάγγελου Γ. Σπύρου "Ασφαλιστές, Έμποροι και Ιστορία Ελληνικού Έθνους"