Γράφει ο Ευάγγελος Γ. Σπύρου,
Η Κλειώ, είναι η Μούσα της Ιστορίας. Η λέξη προέρχεται από το κλέος που σημαίνει δόξα. Αυτό εσήμαινε για τους αρχαίους Έλληνες που πρώτοι έγραψαν ιστορία ότι δεν μπορεί η ιστορία τους να είναι κάτι άλλο, αλά δοξασμένη. Άδοξη Ελληνική ιστορία δεν νοείται. Η λέξη ΙΣΤΟΡΙΑ ετυμολογείται από το οίδα, είδω=γνωρίζω. Άρα καταγράφω όσα γνωρίζω. Με μετριοφροσύνη έγραψαν όχι τι εγένετο, αλλά τι γνωρίζουν έγραψε κάποιος. Ο πρώτος που έγραψε Ιστορία είναι ο Ηρόδοτος γι’ αυτό και τον ονόμασαν πατέρα της ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
Γράφουν ιστορία άνθρωποι, εταιρείες, θεσμοί. Οι ασφαλιστές είναι χρήσιμο να γνωρίζουν την ιστορία τους. Ειδικότερα οι ασφαλιστές Ζωής αξίζει να μάθουν περισσότερα από όσα διδάσκονται για τις ρίζες των ασφαλειών Ζωής στην Ελλάδα, 100 χρόνια πριν.
Η Εθνική ασφαλιστική ήταν η μοναδική εταιρεία Ζωής που ξεκίνησε λίγο πριν το 1900, στα 1891. Το 1898 κατήργησε τον κλάδο δίνοντας το χαρτοφυλάκιο σε ξένες εταιρείες.
Το 1902 ιδρύθηκε η «Αμοιβαία» Ασφ. Εταιρεία Ζωής και Πρόνοιας. Βασίσθηκε στο σύστημα των συνεταιρισμών. Οι συνεταιρισμοί είχαν ξεκινήσει από τον 14ο αιώνα στη Φλωρεντία και επεκτάθηκαν στη Γαλλία από το γιατρό Τόντι και ωνομάζοντο Τόντειαι (Tontines)… Οκτώ χρόνια μετά λόγω κακής οργάνωσης έκλεισε.
Το 1906 ιδρύθηκε η «Ανατολή» σαν αλληλοασφαλιστικός συνεταιρισμός (σύστημα Tontines). Στους ιδρυτές της ήταν ο Γ. Αβλερωφ, ο Αγ. Σλήμαν, ο Φίλων. Η διοίκηση κάλεσε ξένους οργανωτές να οργανώσουν τον κλάδο ζωής. Στην αρχή ήταν υπόδειγμα. Όμως το 1939 μπήκε υπό κρατικό έλεγχο και επτώχευσε .
Κλάδο ζωής άσκησε και η εταιρεία «ΕΘΝΙΚΗ ΖΩΗ» που ιδρύθη το 1920. Ιδρυτής της η Τράπεζα Εθνικής Οικονομίας που το 1918 είχε ιδρύσει και την εταιρεία «Καλή Πίστις». Οι ιδιοκτήτες Αδελφοί Εμπειρίκου τις συγχώνευσαν το 1928 με το όνομα «Εθνική Ζωή και Καλή Πίστις».
Το 1918 ήταν ένας σημαδιακός χρόνος για τις θαλασσασφαλιστικές επιχειρήσεις όπου αρκετοί Έλληνες ένιωθαν την ανάγκη παρουσίας ασφαλιστικών εταιρειών μετά τα συντρίμμια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου του 1914.
Η Κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου εψήφισε τον νόμο 1023 περί ιδιωτικής επιχειρήσεως ασφαλίσεως που ρύθμιζε την άσκηση δημόσιας εποπτείας και λειτουργία των ασφαλιστικών επιχειρήσεων. Ο Νόμος ακολουθούσε Γερμανική νομοθεσία.
Στο διάστημα 1917-1918 ιδρύθηκαν δεκαεννέα εταιρείες (19). (10) Δέκα στον Πειραιά (Αθηναϊκή, Γενικαί Ασφάλειαι Ελλάδος, Καλή Πίστις, Μεσόγειος, Πανελλήνιος Ασφ. Εταιρεία, Πειραϊκή Θαλασσασφάλεια, Ναυτασφαλιστική Πήγασος, Ποσειδών, Προποντίς, Χριστόφορος), (5) Πέντε στην Αθήνα (Αρχιπέλαγος, Εταιρεία Ασφαλειών Θαλάσσης, Πρόνοια, Πρώτη, Τιτάν).
Ιδρύθηκαν οι εταιρείες Άγκυρα, Εθνικό Ελληνικό Λοϋδ και Ελπίς για τις οποίες δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία και μια ακόμη ναυτική ασφαλιστική εταιρεία στη Σύρο η «Ελλάς».
Στο τέλος του Α’ παγκοσμίου πολέμου και μετά την Μικρασιατική καταστροφή μαζί με τους πρόσφυγες ήρθαν και Κωνσταντινοπολίτες και Σμυρνιοί ασφαλιστές, προοδευτικοί και ικανοί που έδωσαν ώθηση στο ασφαλιστικό επάγγελμα.
Λίγο πριν τον Β’ Πόλεμο του 1940 οι ασφαλιστικές εταιρείες στην Ελλάδα έφταναν τις (85) ογδόντα πέντε, 76 αλλοδαπές και 10 Ελληνικές.
Όπως αναφέρει ο Γεώργιος Ι. Κούτσης στα ιστορικά του σημειώματα «Η ΕΞΕΛΙΞΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ» (α’ έκδοση 1944-β’ έκδοση 2002) έκδοση εταιρείας μελέτης ελληνικής ιστορίας «εύχεται και ελπίζει η προσπάθειά του να ανοίξει το δρόμο για μια βαθύτερη και επιστημονικότερη έρευνα» και το www.nextdeal.gr με τα σημερινά στοιχεία που πήρε από το βιβλίο του μαζί με την ευγνωμοσύνη του, προτείνει στον κ. Δ. Ζορμπά Πρόεδρο του Επικουρικού Κεφαλαίου να δώσει στοιχεία στον καθηγητή Μιλτιάδη Νεκτάριο του Πανεπιστημίου Πειραιά και όποιον άλλον ενδιαφέρεται για επιστημονικότερη έρευνα της πορείας των Ελληνικών ασφαλιστικών εταιρειών χωρίζοντας σε δυο μέρη το όλο έργο: σ’ αυτές που πέτυχαν και παρέμειναν και σ’ αυτές που έσβησαν χωρίς να καταφέρουν ούτε την ιστορία τους να γράψουν… Το ίδιο να κάνει και ο πρόεδρος της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος κ. Κώτσαλος.
Ίσως μελλοντικοί υπηρέτες του θεσμού να ωφεληθούν από τα συμπεράσματα… μιας ιστορίας που επαναλαμβάνεται.
