Είμαστε λοιπόν εναντίον του Συστήματος.

Και του αντιστεκόμαστε με εργαλείο το αυτοκίνητο μας.
Οδηγώντας εναντίον του Συστήματος, δηλαδή των εκφραστών του, δηλαδή όλων των άλλων ομοίων μας. Και όχι απλώς επιθετικά, αλλά εχθρικά, περνώντας με κόκκινο και stop, κλείνοντας τις διασταυρώσεις, άλλα παρκαρισμένα, τις ράμπες των ΑΜΕΑ, τις εισόδους των γκαράζ, πηγαίνοντας ανάποδα στους μονόδρομους, μεθυσμένοι, στέλνοντας μηνύματα στο κινητό και πολλά άλλα και εν τέλει απειλώντας όποιον διαμαρτυρηθεί για όλα αυτά, ότι θα τον δείρουμε ( εννοείται αν είναι του χεριού μας - τζάμπα μάγκες πάντα ), ή ότι θα στείλουμε σε κάποιο κορφοβούνι τον αστυφύλακα που δεν αντιλαμβάνεται «ποιός ειμ´εγώ».

Και βέβαια, ως κορυφαία αντίσταση, σκοτώνοντας εαυτούς και αλλήλους.

Δυστυχώς το Σύστημα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και το χειρότερο, μας αρέσει και απαιτούμε να μην αλλάξει, όταν πρόκειται για το άτομό μας, βέβαια.

Πικρή, δυσάρεστη αλήθεια.