Θα γραφτούν πολλά για τον Κώστα Σημίτη, για όσα πέτυχε, αλλά θεωρώ ότι είναι πιο χρήσιμο να θυμηθούμε τι δεν πέτυχε, αλλά κυρίως το γιατί.

Δεν μπόρεσε λοιπόν να συγκρατήσει την κερδοσκοπία στην μεταβολή από Δραχμή σε Ευρώ: Ένα μπουκάλι νερό την μια μέρα 100 Δραχμές, την άλλη ένα Ευρώ, δηλαδή 340.

Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την φούσκα του Χρηματιστηρίου, την μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους λίγους, όλων των εποχών.

Δεν μπόρεσε να μαζέψει τις μίζες στις δαπάνες του Κράτους.

Εν όψει των Ολυμπιακών αγώνων, αντί για αναστρέψιμες κατασκευές, άφησε να κτιστούν θηριώδη κτήρια, που ακόμη δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε.

Το σπουδαιότερο όμως, το οποίο το πάλεψε μέχρι τέλους, αλλά στο τέλος υπέκυψε, ήταν το Ασφαλιστικό. Αν το είχε καταφέρει, μπορεί και να γλιτώναμε την Κρίση.

Αλλά, δεν τον άφησαν.

Και γιατί:

Ενώ εκείνος προχωρούσε μπροστά, πίσω του δεν ερχόταν σχεδόν κανείς.

Ένα θηριώδες κατεστημένο πολιτικό / συνδικαλιστικό / νεοαριστοκρατικό / νεοπλουτίστικο, με μπόλικη επιστημονικοφανή ζαχαρόσκονη και βασική τροφή την αστακομακαρονάδα, προσπαθούσε να ακυρώσει την μεταρρύθμιση του οραματιστή πρωθυπουργού και όταν είδε πως δεν θα τα κατάφερνε, με άκομψο τρόπο πήρε ότι προλάβαινε.

ΥΣ: Μήπως αυτό σας θυμίζει κάτι?