Τα παιδικά μου χρόνια στη δεκαετία του '60 -σε ένα χωριό στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού- πέρασαν σιωπηλά βλέποντας τον τόπο να αδειάζει από κόσμο και να φεύγει αλλού για καλύτερη τύχη. Στα γυμνασιακά κατόπιν, σε ένα γυμνάσιο που έχει κλείσει κι αυτό, στον Άγιο Γεώργιο Τυμφρηστού άρχισα να ακούω τους ψιθύρους και τα σκιρτήματα ενός άλλου κόσμου που ήταν παραμερισμένος και καταδικασμένος στη λήθη της επαρχίας. Με την μεταπολίτευση ξεκίνησε και η εφηβεία, πολλά υποσχόμενη καθώς μπροστά μας άνοιξε όλος ο κόσμος και η αισιοδοξία για πολλά πράγματα ήταν διάχυτη παντού.

Η μεταπολίτευση έφερε μεταξύ άλλων και αλλαγές στα ακούσματα, από το ραδιόφωνο εννοείται καθώς αυτό ήταν το πιο διαδομένο τότε μέσο επικοινωνίας και διασκέδασης. Μια πλημμύρα ήταν τα καινούργια και περισσότερα του Μίκη Θεοδωράκη, ενός ανθρώπου που μόνο από ψιθύρους είχα ακούσει το όνομά του  και καθόλου τα έργα του, καθότι απαγορευμένα από το καθεστώς. Κάτι νεολαίοι της εποχής συγχωριανοί μου που ζούσαν στην Αθήνα μίλαγαν γι’ αυτόν και τα τραγούδια του. Στο ραδιόφωνο τα γνώρισα κατόπιν.

Ήταν μια άλλη μουσική, έκανε την καρδιά μου να χτυπά παράξενα, τον νου μου να ταξιδεύει και την ψυχή μου, ανεξήγητα για τι, να πάλλει. Το ίδιο ένιωθαν και οι συμμαθητές μου κι αρχίσαμε σιγά – σιγά να ψελλίζουμε τα τραγούδια του και μέσα απ’ αυτά να ανακαλύπτουμε την ποίηση: Σεφέρης, Ελύτης, Αναγνωστάκης ονόματα άγνωστα  στο χωριό και άρχισαν να γίνονται οι αγαπημένοι μας. Ήταν δε κατόρθωμα να βρεθεί ένα δικό τους βιβλίο το οποίο διαβάζαμε (και αντιγράφαμε) γυρνώντας το από χέρι σε χέρι. Σε αυτό βοήθησαν και κάποιοι καθηγητές οι οποίοι έπαψαν να είναι διστακτικοί και απόμακροι,ξεκουμπώθηκαν  και άρχισαν να μιλάνε με άλλο τρόπο. Με αυτά τα ακούσματα και τα διαβάσματα προίκα της εφηβείας ξανοιχτήκαμε στην εποχή της μεταπολίτευσης.

Τις αλλαγές που έφερνε η νέα εποχή ακούγαμε στο ραδιόφωνο οι πολλοί, λιγότεροι στην ασπρόμαυρη τηλεόραση και φυσικά στις εφημερίδες που πια άφοβα ανοίγαμε να διαβάσουμε. Στον τόπο μας όμως τα πράγματα προχωρούσαν όπως πάντα αργά. Εκείνο όμως που έγινε πιο γρήγορα ήταν ότι σε κάποια καφενεία που ήταν λίγο και μαθητικά στέκια, τα τζουκ μποξ έβαλαν δισκάκια του Μίκη και όσο έφταναν οι δραχμές μας, ακούγαμε συνέχεια τα τραγούδια του. Τραγούδια που άρχισαν να μας διαμορφώνουν μια άλλη αντίληψη για τη ζωή, την αγάπη, τον έρωτα, την κοινωνία και τους αγώνες. Τραγούδια που δεν βάραιναν τον πόνο των ανθρώπων αλλά τον αλάφρωναν με ένα μαγικό τρόπο. Τραγούδια που δεν σπάραζαν για τον έρωτα αλλά ακούγονταν σαν βάλσαμο  στις εφηβικές μας καρδιές κι έτσι αρχίσαμε να πλάθουμε έναν κόσμο με ιδέες που δεν συνηθίζονταν ως τότε. Έτσι θεμελιώθηκε μια ενηλικίωση που πέταξε από πάνω της τον επαρχιωτισμό και γίνονταν πιο ανοιχτή στα πράγματα κι έβλεπε με θάρρος και σιγουριά τους ανθρώπους.

Τους ανθρώπους που έδενε η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη τους συνάντησα το επόμενο καλοκαίρι του 1975 στο στάδιο της Λαμίας, σε μια μεγάλη συναυλία που πρώτη φορά πήγαινα. Εμείς τα παιδιά από τα χωριά πήγαμε με το λεωφορείο και κύριο μέλημά μας ήταν που θα κοιμηθούμε το βράδυ. Θυμηθήκαμε όλους τους συγγενείς και σε αυτούς καταφύγαμε μέχρι να ξημερώσει και να πάρουμε το πρώτο λεωφορείο να γυρίσουμε. Που ύπνος όμως μετά από αυτή την εκπληκτική συναυλία. Αυτό που ζήσαμε ήταν ανεπανάληπτο. Το στάδιο γεμάτο, όλα τα πρόσωπα χαρούμενα και με την αισιοδοξία στα μάτια που τον έβλεπαν σαν αρχάγγελος να διευθύνει την ορχήστρα. Ήταν  και για την προηγούμενη γενιά και έγινε και της δικής μας. Τα όσα ζήσαμε εκείνο το βράδυ στη Λαμία ήταν το κέντρο των συζητήσεών μας για ολόκληρο το καλοκαίρι και βαλθήκαμε να ακούσουμε τα περισσότερα τραγούδια του και αυτό μας οδήγησε να γνωρίσουμε και άλλους μουσικούς, ποιητές, συγγραφείς, να μάθουμε να διαβάζουμε ιστορία.

Τον ακολουθήσαμε, ακούγοντάς τον ξέφτισε ο επαρχιωτισμός μας, νιώσαμε αν όχι Αθηναίοι οι περισσότεροι, πολίτες ολόκληρης της χώρας, όλου του κόσμου αργότερα. Μας έμαθε να ακούμε μουσική, να διαβάζουμε ποιήματα, να ταξιδεύουμε. Στο τελευταίο του ταξίδι, του ευχόμαστε να καλή συντροφιά εκεί πάνω στους ουρανούς με τους άλλους μεγάλους όλων των εποχών και καλές συζητήσεις για τα εφήμερα που άφησε πίσω του...

Από μια εξαιρετική στιγμή στον ΙΑΝΟ πριν από 11 χρόνια.

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω