Αθώα ψέματα…. γεμάτα ενοχές

Χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνει η μικρή πεντάχρονη Ελισάβετ και ακούει μια φωνή να ζητάει τη μαμά της και η μαμά της από μακριά κάνει νόημα «πες πως δεν είμαι εδώ».

Η μικρή Ελισάβετ με τα μάτια κατεβασμένα και ένα κόμπο στο λαιμό, προβάρει το πρώτο της «αθώο ψέμα». Σε λίγο καιρό θα μπορεί να λέει ψέματα χωρίς να έχει κόμπο στο λαιμό και μάλιστα όταν θα καταφέρει να πει και το πρώτο ψέμα στη μαμά της, τότε θα νιώσει ακόμα και περήφανη! Θα αισθανθεί σπουδαία γιατί θα έχει μοιάσει στη μαμά! Ώσπου… μια μέρα η μαμά θα την πιάσει στα πράσα και θα την τιμωρήσει αυστηρά και τότε η μικρή Ελισάβετ θα πάθει σύγχυση γιατί δε θα καταλαβαίνει για ποιο λόγο τιμωρήθηκε. Η μαμά θα της πει φωνάζοντας «τα καλά κορίτσια δε λένε ψέματα» και τότε η Ελισάβετ θα σκεφτεί πως η μαμά μάλλον δεν είναι καλό κορίτσι.

Κάπως έτσι ή και χειρότερα, διδάσκουμε στα παιδιά μας, άθελά μας, την τέχνη του ψέματος. Αφ’ ενός εμείς οι ίδιοι τα οδηγούμε σε αυτό μέσα από το προσωπικό μας παράδειγμα γεμάτο με αθώα ψέματα, αφετέρου τα μπερδεύουμε γιατί τους δίνουμε αντιφατικά μηνύματα. Από τη μια θέλουμε να μας μοιάσουν ενώ από την άλλη θέλουμε να μη λένε ψέματα.
Ας αποφασίσουμε πιο υπεύθυνα και πιο συνειδητά πώς θέλουμε να είμαστε σαν γονείς.

*Δρ. Σμαρούλα Παντελή, Ψυχολόγος

**Τα θέματα για το παιδί είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της εφημερίδας «Παιδικός Σταθμός για Γονείς» και των ανθρώπων του νηπιακού κέντρου «Μανταρίνι».