Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα! Τα σπίτια στολίζονται, οι λίστες δώρων ετοιμάζονται, τα γράμματα στον «Άγιο- Βασίλη» δίνουν και παίρνουν... Και οι γονείς, παρασυρμένοι από όλο αυτό το κλίμα των ημερών, τρέχουν να προλάβουν να ικανοποιήσουν όλες τις επιθυμίες των παιδιών τους για να είναι όλα υπέροχα και μαγικά! Και φτάνει η μεγάλη στιγμή! Όλα είναι τέλεια, τα δώρα ανοίγονται… μόνο που αντί για χαρά, αρχίζουν οι γκρίνιες!!

«Θέλω κι εγώ μια τέτοια κούκλα!» «Γιατί δεν μου πήρατε κι εμένα παιχνίδι για το Playstation?» «Δως το μου λίγο, να παίξω κι εγώ!» «Φέρ’το! Δικό μου είναι! Ας ζήταγες κι εσύ τέτοιο δώρο!» Μέσα σε δευτερόλεπτα καταστρέφεται όλο το καλό, γιορτινό κλίμα!
Οι γονείς εκνευρίζονται, αρχίζουν να θυμώνουν, αναρωτιούνται πώς γίνεται και τα παιδιά είναι τόσο αχάριστα και δεν εκτιμούν τίποτα και το γιορτινό τραπέζι μεταμορφώνεται ξαφνικά σε «πεδίο μάχης» με τη ζήλια να χορεύει ανάμεσα στα αδέρφια και το θυμό να χαϊδεύει τους γονείς!
Όλοι κάποια στιγμή της ζωής μας έχουμε γίνει μάρτυρες παρόμοιων σκηνών.

Έφτασε η ώρα να παραδεχτώ πως κι εγώ σαν παιδί ζήλευα τη μικρότερη αδερφή μου. Με ενοχλούσε που διεκδικούσε κι αυτή τους γονείς μου, το χρόνο και την αγάπη τους, που έπρεπε να μοιραζόμαστε τα πάντα, που όλα έπρεπε να τα κάνουμε μαζί, που διαρκώς με ακολουθούσε, που της «άνοιγα το δρόμο», που για ότι «κακό» γινόταν έφταιγα πάντα εγώ, σαν μεγαλύτερη… Μιλώντας αργότερα μαζί της μου εκμυστηρεύτηκε πως κι εκείνη, από τη μεριά της ζήλευε για τους δικούς της λόγους, που όλοι φαίνονται απόλυτα φυσιολογικοί και δικαιολογημένοι.

Ως εκ τούτου, μέχρι κάποιο βαθμό, είναι φυσιολογικό να υπάρχει ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια. Αυτή η μορφή ζήλιας λειτουργεί σαν κίνητρο για να εξελιχθούμε και να βελτιωθούμε προσωπικά. Ο φθόνος όμως που φωλιάζει στις καρδιές των παιδιών και αφορά κυρίως σε υλικά αγαθά που κάποιος άλλος έχει, είναι καταστροφικός, αποπροσανατολιστικός και ίσως δείχνει πως του λείπουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα. Τα βασικότερα ίσως που χρειάζεται ένα παιδί: Ασφάλεια, σεβασμό και αγάπη. Όταν υστερείς σε αυτά, όταν νιώθεις πως δεν σε «ακούει» κανείς, πως δεν σε «αγαπούν», πως σε «αδικούν» αρχίζεις να θυμώνεις και να φοβάσαι, να φθονείς αυτούς που χαίρουν αυτής της σημαντικότατης συναισθηματικής «τροφής». Και – λαθεμένα – αρχίζεις  να προσπαθείς να φτιάξεις τις εξωτερικές συνθήκες, επιδρώντας σ’ αυτές, αποκτώντας όλα εκείνα τα αντικείμενα που πιστεύεις πως θα σε κάνουν να νιώσεις σπουδαίος και αγαπητός.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να φροντίσουν από την πρώτη στιγμή της ζωής των παιδιών, να προσπαθούν να τους εξασφαλίσουν το χρόνο, την αγάπη και την προσοχή που χρειάζονται το κάθε ένα ξεχωριστά και ανάλογα με τις προσωπικές του ανάγκες. Και όταν ο ενήλικας γονιός έχει ο ίδιος μάθει να αγαπά, να σέβεται και να φροντίζει τον εαυτό του, την πιο βαθιά του ύπαρξη, έξω από υλικά αγαθά και αντικείμενα, τότε χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια αυτός ο πλούτος των συναισθημάτων της αγάπης περνάει και στα παιδιά και γίνεται ο πυρήνας της ύπαρξής τους.

*Βανέσσα Τριανταφύλλου, Νηπιαγωγός, Κηφισιά, Αττική

**Τα θέματα για το παιδί είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της εφημερίδας «Παιδικός Σταθμός για Γονείς» και των ανθρώπων του νηπιακού κέντρου «Μανταρίνι».