Στις μέρες μας, τόσο η μορφή της οικογένειας όσο και ο ρόλος των γονέων φαίνεται να αλλάζουν σταδιακά, καθώς οι επαγγελματικές υποχρεώσεις και των δύο φύλων αυξάνονται αλματωδώς, ενώ το άγχος και η κούραση της καθημερινότητας μεταβιβάζονται και στα παιδιά τα οποία περνούν ελάχιστο χρόνο πλέον με τους δικούς τους, κάτι το οποίο τα αποξενώνει και μπορεί να ενέχει πολλούς κινδύνους για τη μελλοντική τους ψυχοκοινωνική εξέλιξη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν καλούνται πλέον και οι μπαμπάδες να μεταβάλουν το ρόλο τους και από την παραδοσιακή πατρική φιγούρα η οποία ταυτιζόταν με την εικόνα του υπεύθυνου για την εισροή των υλικών αγαθών στην οικογενειακή εστία, να μεταβληθούν σε έναν πιο στοργικό πατέρα παρόντα σε όλες τις στιγμές της ζωής ενός παιδιού και με μεγαλύτερη επιρροή στο χαρακτήρα και την προσωπικότητά του, επιδράσεις που θα το συνοδεύουν για πάντα στην ενήλικη ζωή του.

Ο πατέρας λοιπόν στις μέρες μας εκτός από τις καθημερινές του υποχρεώσεις απέναντι στην οικογένειά του και το σπιτικό του, καλείται λόγω διαφορετικών επαγγελματικών υποχρεώσεων της μητέρας να είναι αυτός που πολλές φορές θα ξαγρυπνήσει στο προσκεφάλι του άρρωστου μικρού φίλου μας, αυτός που θα φροντίσει για τη σωματική του καθαριότητα και υγεία, αυτός που θα το συνοδεύσει σε αθλοπαιδιές και εξωσχολικές δραστηριότητες και εν τέλει αυτός που θα το διαβάσει και θα το βάλει για ύπνο. Μάλιστα σύμφωνα με τελευταίες έρευνες ξένων πανεπιστημίων φαίνεται πως άρρωστα παιδάκια που έχουν δίπλα τους ενεργά τον πατέρα τους κατά τη διάρκειά της (οποιασδήποτε φύσης) νόσου τους, ανταποκρίνονται καλύτερα και ταχύτερα στη θεραπεία.

Η σημασία του ρόλου του πατέρα είναι εμφανής σε παιδάκια, τα οποία για τον οιονδήποτε λόγο τον αποστερήθηκαν. Μάλιστα φαίνεται ότι όπως και στην περίπτωση έλλειψης της μητρικής φιγούρας, έτσι και ο πατέρας επηρεάζει διαφορετικά το γιο του ή την κόρη του. Είναι χρήσιμο σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσουμε πως η φυσική παρουσία του πατέρα και μόνο δεν είναι αρκετή για τη διασφάλιση της υγιούς του σχέσης με τα παιδιά του. Κι αυτό φαίνεται από μελέτες στις οποίες έλαβαν μέρος μπαμπάδες που δεν ήταν αρκετά «λειτουργικοί» στο ρόλο τους, λόγω των δικών τους ψυχικών διαταραχών. Εκεί λοιπόν φάνηκε πως τα ψυχιατρικά νοσήματα του πατέρα θέτουν σε μεγαλύτερο κίνδυνο για ψυχοκοινωνικά προβλήματα τους γιους τους παρά τις κόρες τους. Σε σύγκριση με τις ψυχικές παθήσεις της μητέρας, οι αντίστοιχες παθήσεις του πατέρα σχετίζονται περισσότερο με πρόκληση προβλημάτων συμπεριφοράς στα παιδιά του, παρά με διαταραχές συναισθημάτων, ενώ φαίνεται πως τα προβλήματα ψυχικής υγείας του πατέρα –άσχετα με τη βαρύτητά τους-αυξάνουν τον κίνδυνο εκδήλωσης από μέρους του παιδιού κατάθλιψης, αγχώδους διαταραχής, κατάχρησης ουσιών και αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Το εντυπωσιακότερο στοιχείο της έρευνας είναι ότι η ψυχική υγεία του πατέρα φαίνεται να επηρεάζει τα παιδιά του ήδη από την πρώτη μέρα της γέννησης, κάτι που αποδεικνύει ακόμη περισσότερο τη σπουδαιότητα του ρόλου του.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να τονίσουμε πως για να επιτύχει ένας άνδρας στο ρόλο του ως πατέρας, πρέπει απαραίτητα να θέσει την οικογένειά του στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων του. Επιπρόσθετα, ο χρόνος που θα δίνει ως πατέρας στα παιδιά του πρέπει να είναι της καλύτερης δυνατής ποιότητας. Θυμηθείτε πως οι αναμνήσεις του ιδιαίτερου χρόνου που περνά το παιδί με τον πατέρα του θα το συνοδεύουν σε όλη του τη ζωή.

*Ελένη Παπαβασιλείου, Παιδίατρος, Επιμελήτρια Α’
Βασίλειος Τρωίζος-Παπαβασιλείου, Φοιτητής Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών
Παύλος Τρωίζος-Παπαβασιλείου, Φοιτητής Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών

**Τα θέματα για το παιδί είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της εφημερίδας «Παιδικός Σταθμός για Γονείς» και των ανθρώπων του νηπιακού κέντρου «Μανταρίνι».