Μόνο αγάπη… αρκεί!

Καλοκαίρι τέλος και όλοι επιστρέφουμε στις συνήθειές μας επαγγελματικές και οικογενειακές. Συνήθειες που ίσως κάποιοι πρέπει να αλλάξουν. Ανοίγουν τα σχολεία και μετά από κάποιες ημέρες «φροντίδας» για να αγοραστούν τα σχολικά απαραίτητα και μη τι γίνεται; Καινούρια χρονιά, καινούρια μαθήματα, νέες υποχρεώσεις και δυστυχώς μιλάμε για τις υποχρεώσεις των παιδιών… Πότε όμως αυτά τα παιδιά έχουν δικαιώματα; Όταν θα αποκτήσουν και αυτά παιδιά και θα έχουν άλλες υποχρεώσεις; Αρχίζουν λοιπόν οι γονείς: Γράψε! Διάβασε! Πήγαινε στα αγγλικά, γαλλικά, κινέζικα, σουαχίλι…οτιδήποτε… υπολογιστές!

Κάποια στιγμή η μέρα τελειώνει και εκεί που όλοι περιμένουμε να κάνουν οι γονείς «κάτι» ακούγεται η φράση από τη μαμά με την αυστηρή επιβεβαίωση του μπαμπά: «Έκανες τα μαθήματά σου; Ετοίμασες την τσάντα σου; Πιες το γάλα σου, πλύνε τα δόντια σου και ύπνο».
Ένα κατοικίδιο πολλές φορές δέχεται περισσότερα χάδια, αγάπη και φροντίδα από ό,τι τα παιδιά. Και μια και αναφέρθηκα σε κατοικίδιο… όπως πετούν (!) κάποιοι το σκύλο τους όταν τον βαρεθούν ή ένα παιχνίδι καλοκαιρινό που δεν έχει θέση στο σπίτι, έτσι «πετούν» και τα παιδιά τους μετά το καλοκαίρι. Τα κλείνουν σε ένα δωμάτιο από δεν βγαίνουν αν δεν έχουν τελειώσει αυτό που «πρέπει».

Με το φόβο και το άγχος της αποτυχίας στη δύσκολη σημερινή ζωή, πολλοί γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους για να γίνουν αποτυχημένοι ενήλικοι. Πολλοί γονείς δεν ασχολούνται με το τι πραγματικά θέλει το παιδί, αλλά με το τι θέλουν αυτοί για το παιδί. Αναρωτηθήκατε γονείς γιατί κάνατε παιδιά; Το γνωρίζετε όλοι; Αν όντως αγαπάτε τα παιδιά, γιατί σπάνια και μόνο όταν είναι γιορτή ή μετά από γκρίνια τους κάνετε και κανένα χατίρι; «Αν διαβάσεις τα μαθήματά σου θα πάμε στο πάρκο…». ΟΧΙ φίλε γονιέ… Αν δεν πας το παιδί σου στο πάρκο, δεν πρέπει να διαβάσει! Δημιουργούνται προβλήματα, σωματικά (από έλλειψη κινητικότητας, διάβασμα… διάβασμα…διάβασμα…-αν είναι τυχερό το παιδί και κανένα γυμναστήριο) και ψυχολογικά.

«Αν δε διαβάσεις δεν έχει γλυκό. Θα στενοχωρήσεις τον μπαμπά και θα κλαίει η μαμά» ή και το άλλο: «Αν δε διαβάσεις θα αποτύχεις στη ζωή σου». Με όλα αυτά και άλλα τόσα δημιουργούνται κινητικά προβλήματα και ενοχές με αποτέλεσμα κάποτε αυτά να εκδηλωθούν και τότε θα γίνει αυτό που φοβόσαστε. Τα παιδιά είναι το μεγαλύτερο δώρο του Δημιουργού στον άνθρωπο. Δε χρωστάνε τίποτα στους γονείς. Οι γονείς χρωστάνε για το δώρο που τους έχει δοθεί που είναι τα παιδιά τους. Σταματήστε λοιπόν να ζητάτε από τα παιδιά και δώστε τους ΑΓΑΠΗ. Μόνο την ΑΓΑΠΗ ξέρουν και μόνο αυτή ζητάνε από εσάς. Έχετε εσείς οι γονείς να μάθετε πολλά από τα παιδιά σας. Ασχοληθείτε μαζί τους και κάντε τα να αισθάνονται ότι είστε παιδιά της ηλικίας τους. Αυτός είναι και ο λόγος που τα αποκτήσατε, για να γίνετε και εσείς λίγο παιδιά και με αυτόν τον τρόπο να έρθετε για λίγο κοντά στο Δημιουργό. Ό,τι και να αποκτήσουν αργότερα, ό,τι και να πετύχουν, δεν θα έχουν ζήσει ποτέ αυτό που εσείς μπορεί να τους στερήσετε.

*Φώτης Παπαδόπουλος, Φυσικοθεραπευτής