Η συμπεριφορά: Ποιος γονιός δεν έχει βιώσει την «ξεφτίλα» της παιδικής «κρίσης» στο σουπερμάρκετ (ή στο πάρκινγκ ή στο πεζοδρόμιο;) Με φουντωμένα μαγουλάκια, τα τρισχαριτωμένα πιτσιρίκια ξεφωνίζουν σαν υστερικά κι αρνιούνται να κάνουν έστω ένα βήμα, γίνονται άφαντα ή ξαπλώνουν καταγής. Αν παίξουν καλά το θέατρό τους, μαζεύουν και κόσμο. Και πόσα γεύματα σε εστιατόριο δεν πήγανε στράφι-όχι μόνο για εσάς, αλλά για ολόκληρη την αίθουσα του εστιατορίου- επειδή έπαιξε θέατρο ένας μπόμπιρας δυο χρονών;

Η αιτία της: Είναι γεγονός πως αν το παιδί θέλει να κερδίσει μια μάχη στην αντιπαράθεση δυνάμεων με τους γονείς, ο καλύτερος τόπος να τη δώσει είναι ένας δημόσιος χώρος. Εκεί, εσείς βρίσκεστε σε δύσκολη θέση και τα παιδιά μοιάζουν να το διαισθάνονται. Οι κοινωνικά αποδεκτές επιλογές σας είναι λίγες. Αν αρχίσετε και εσείς τα ξεφωνητά, κατεβαίνετε στο επίπεδο των παιδιών. Αν τα δείρετε ή τα τραβολογήσετε με το ζόρι, κινδυνεύετε να κατηγορηθείτε για κακοποίηση, όσο για την προσφυγή στη λογική, αυτό πια είναι για γέλια και τελείως ανώφελο. Όχι, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, αν το παιδί αποφασίσει να παίξει αυτό το χαρτί σε δημόσιο χώρο, τότε την έχετε πολύ άσχημα.

Η δική σας αντίδραση: Υπάρχουν μόνο τρεις τρόποι να σταματήσετε μια κρίση του παιδιού σε δημόσιο χώρο: να το «κακοποιήσετε» λεκτικά και σωματικά (βρισιές και ξύλο), να του δώσετε αυτό που θέλει, ή να το πάτε σπίτι. Οι περισσότεροι γονείς καταφεύγουν σε ένα από τα δύο πρώτα που, μακροπρόθεσμα δε φέρνουν αποτέλεσμα.

Η δική σας στρατηγική: Η πρόνοια είναι το κλειδί. Αν εκνευρίσετε ή βγάλετε έξω ένα παιδί κουρασμένο, πηγαίνετε γυρεύοντας για μπελάδες.

Πρώτη σας κίνηση: Δεν μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα, όταν το τρίχρονο ή τετράχρονο βλαστάρι σας «μουλαρώνει» μέσα στο σουπερμάρκετ και ζητάει επίμονα ένα κουτί τσίχλες. Μην ασχοληθείτε με αόριστες απειλές-δεν πιάνουν. Το παιδί θέλει τις τσίχλες και δε θα το κουνήσει ρούπι, αν δεν τις πάρει. Δώστε του δυνατότητα επιλογής: ή σταματάς ή φεύγουμε. Αν δε σταματήσει, το φορτώνετε στον ώμο ωραία και καλά-χωρίς να θυμώσετε (αυτό είναι και το δύσκολο)-ήτο αρπάζετε από το χέρι και γυρίζετε σπίτι. Να καταλάβει ότι, αν θέλει να βγαίνει μαζί σας, πρέπει να συμπεριφέρεται κόσμια. Την επόμενη φορά που θα βγείτε, αφήστε το παιδί με κάποιον δικό σας ή με μπειμπισίτερ. Και. Το κυριότερο, αφήστε το παιδί σας να σας πει το ίδιο πότε είναι έτοιμο να ξανακάνει την προσπάθεια. Πιστέψτε μας, όταν θα νιώσει έτοιμο, θα το πει.

Πρακτικές συμβουλές: Κατά πάσα πιθανότητα, το χειρότερο μέρος για «κρίση» είναι το εστιατόριο. Όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά, τόσο περισσότερο δυσκολεύονται να καθίσουν δυο ώρες στο τραπέζι και να συνεργαστούν. Πηγαίνετε στο εστιατόριο προετοιμασμένοι με πολλές πιθανές «λύσεις κρίσεων», όπως βιβλία ζωγραφικής. Και πάντα να συμπεριλαμβάνετε στη συζήτηση τα παιδιά. Διαλέξτε φασαριόζικα μέρη, εκεί που για να σας ακούσουν πρέπει να φωνάζετε. Φροντίστε να ξέρουν από πριν τους κανόνες όλοι. Αν ξανακάνουν σκηνή, πάρτε τους και φύγετε. Εσείς μπορεί να μη φάτε ή να φάτε στο σπίτι μέσα από τη χαρτοσακούλα, το παιδί όμως θα μάθει. Ν θυμάστε, ούτε το παιδί θέλει να φύγει από το εστιατόριο πριν την ώρα του. Αν βγαίνετε για επαγγελματικά γεύματα και τα παιδιά το γνωρίζουν, μην αρχίσετε να πηγαίνετε σε εστιατόρια με λευκό τραπεζομάντιλο και πορσελάνινα σερβίτσια πριν το παιδί κλείσει τα έξι.

Αποφεύγετε την υπερβολική αναστάτωση. Παρόλο που το παιδί τρελαίνεται για σαματά, είναι εκπληκτικό το πόσο γρήγορα κουράζεται με τη φασαρία. Για να αποφύγετε την «υπερφόρτωση του δικτύου», μην προγραμματίζετε πολλά πράγματα στην έξοδο. Για τα πολύ μικρά παιδιά, μια ώρα στα μαγαζιά συνήθως αρκεί. Μην τα πάτε ποτέ σε δύο πράγματα μαζί, σινεμά και Μακντόναλντς, ας πούμε.

Δώστε στο παιδί να καταλάβει ότι έξω ισχύουν κάποιοι κανόνες: δεν τρέχουμε, δεν κλαψουρίζουμε ζητώντας πράγματα, και τα λοιπά. Ρωτήστε το αν είναι σίγουρο πως μπορεί να φερθεί έτσι.

Όταν είστε με παιδιά, καταπνίξτε την παρόρμηση για ψώνια. Αποφασίστε (με τα παιδιά) τι θέλετε να αγοράσετε, πριν μπείτε στο κατάστημα. Αυτό μειώνει τις πιθανότητες να ζητήσει το παιδί κάτι και να κάνει σκηνή αν δεν το πάρει.

Αναθέστε του βοηθητικό ρόλο. Στο σουπερμάρκετ, πείτε στο παιδί σας να βάλει πατάτες στη σακούλα. Στο κατάστημα ρούχων, ρωτήστε το αν, κατά τη γνώμη του, το συγκεκριμένο χρώμα θα άρεσε στη γιαγιά. Αυτό λειτουργεί ιδιαιτέρως για τα παιδιά που επιζητούν την προσοχή, γιατί έτσι παίρνουν αυτό που θέλουν (με τρόπο θετικό).

ΣΗΜΕΙΟ ΚΛΕΙΔΙ: μην υποχωρείτε, για να σωπάσουν, γιατί έτσι θα επιτείνετε τη συμπεριφορά τους. Αυτό είναι το δυσκολότερο σημείο, τα παιδιά όμως διαισθάνονται ότι σε δημόσιο χώρο φέρεστε διαφορετικά και είναι αρκετά έξυπνα ώστε να επωφεληθούν.

*Πηγή: «Απαντήσεις σε Ερωτήσεις Γονέων», Στάνλεϊ Σαπίρο-Κάρεν Σκινούλις-Ρίτσαρντ Σκινούλις, Εκδόσεις Άγκυρα