Ένα συχνό πρόβλημα για τους νέους γονείς είναι οι συχνές και έντονες –νυχτερινές ως επί το πλείστον ανησυχίες, με έντονο κλάμα των μικρών βρεφών. Πρόκειται για τους γνωστούς «κολικούς εντέρου», οι οποίοι έχουν ως έναρξη της 2η βδομάδα ζωής, έως τη 10η με 12η εβδομάδα.

Η εικόνα είναι χαρακτηριστική: Απότομη έναρξη με κλάμα γοερό και συνεχές, που μπορεί να διαρκέσει αρκετές ώρες. Το πρόσωπο του βρέφους μπορεί να κοκκινίσει, η κοιλιά να είναι σκληρή και σε διάσταση, με τα πόδια μαζεμένα στην κοιλιά ή περιστασιακά σε έκταση και τα χέρια σφιγμένα. Το επεισόδιο τελειώνει με την αποβολή αερίων ή κοπράνων ή ακόμα μέχρι της εξαντλήσεως του βρέφους. Η αιτία δεν είναι συνήθως φανερή, παρόλο που μπορεί να έχει σχέση με την πείνα ή την κατάποση αέρα που περνά στο έντερο κατά τη λήψη της τροφής. Ορισμένες τροφές, ειδικά αυτές με μεγάλη ποσότητα υδατανθράκων, μπορεί να είναι υπεύθυνες για μια υπερβολικά ζύμωση στο έντερο. Μια αλλαγή στο διαιτολόγο, μπορεί περιστασιακά να μειώσει τους κολικούς.

Όμως οι κολικοί δεν περιορίζονται μόνο σ’ αυτήν την ομάδα βρεφών. Μια εντερική απόφραξη ή κάποια λοίμωξη του περιτονίου μπορεί να μιμηθεί τους κολικούς. Απαιτείται προσεκτική εξέταση προς αποκλεισμό του εγκολεασμού, της περισφιγμένης κήλης, πυελονεφρίτιδας ή άλλων διαταραχών. Τοποθετώντας το βρέφος με την κοιλιακή χώρα μπρούμυτα στα γόνατα ή να ακουμπάει σε μια θερμοφόρα, μπορεί να προκύψει κάποια ανακούφιση. Η πρόληψη των κολικών μπορεί να αναζητηθεί στη βελτίωση της τεχνικής, στο «ρέψιμο», σε ένα οικογενειακό σταθερό και ήρεμο περιβάλλον, στην αναζήτηση πιθανών αλλεργιογόνων στην τροφή, του βρέφους ή της θηλάζουσας μητέρας και στην αποφυγή του υπο- ή υπερσιτισμού. Οι κολικοί σπάνια εμφανίζονται πέραν του 3ου μήνα ζωής. Και το σημαντικότερο, σε περίπτωση αμφιβολιών από τους γονείς, η γνώμη του παιδιάτρου θα βοηθήσει, έτσι ώστε να αποφευχθεί από τη μεριά τους μια λάθος εκτίμηση του προβλήματος.

*Το άρθρο υπογράφει ο κ. Δημήτρης Τσούσης, Επιμελητής παιδίατρος Ευρωκλινικής Παίδων