Σε μία συμφωνία τριών μερών (πελάτη – εταιρείας – ασφαλιστή), όταν κάποιος νιώσει προδομένος σημαίνει πως οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν δεν είναι σωστές και πλήρεις. Σε τέτοιες συμφωνίες ο στόχος πρέπει να είναι ένας! Να είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Βρισκόμαστε στην εποχή της ψηφιοποίησης των πάντων και της μετατροπής της επικοινωνίας με φυσική παρουσία σε επικοινωνία εικονικής πραγματικότητας. Μπορούμε να εκδώσουμε έγγραφα, να πάρουμε ιατρική διάγνωση, να προβάλλουμε ενστάσεις, να ασφαλιστούμε και πολλά άλλα, πατώντας ένα κουμπί. Δεν μπορούμε όμως να εμπιστευτούμε πατώντας κουμπιά!

Το ζήτημα της ασφαλιστικής κάλυψης είναι πολύ λεπτό και γι’ αυτό οι πελάτες δεν καταφεύγουν στις ηλεκτρονικές λύσεις παρόλες τις εκπτώσεις που προτείνουν οι εταιρείες. Οι περισσότεροι πελάτες επιμένουν στην προσωπική σχέση με τον ασφαλιστή τους.

Τι περιμένει ο πελάτης από τον ασφαλιστή:

• Να πάρει έγκυρες πληροφορίες για το συμβόλαιο που υπογράφει
• Να έχει τον ασφαλιστή στο πλευρό του όταν τον χρειαστεί
• Να έχει τον ασφαλιστή σαν τον δικό του άνθρωπο μέσα στην εταιρεία

Τι περιμένει η εταιρεία από τον ασφαλιστή:

• Να βρίσκει πελάτες
• Να ενημερώνει σωστά τους πελάτες
• Να διατηρεί τους πελάτες

Όλα αυτά όμως δεν μπορούν να συμβούν εάν ο ασφαλιστής δεν πατά σε στέρεο έδαφος. Αν ο ασφαλιστής δεν έχει τη σωστή πληροφόρηση από την εταιρεία του για τα προϊόντα που πουλάει, τότε παρουσιάζει στον πελάτη υποσχέσεις που δεν μπορεί να τηρήσει. Και τότε, η εμπιστοσύνη του πελάτη προς τον ασφαλιστή καταρρέει και η εμπιστοσύνη του ασφαλιστή προς την εταιρεία καταρρέει. Γίνεται δηλαδή ένα ντόμινο όπου το ένα πλακίδιο πέφτει μετά το άλλο. Και τι μένει όρθιο;

Οι εταιρείες πρέπει να σκεφτούν σοβαρά αν χρειάζονται συμβόλαια με διατηρησιμότητα. Πρέπει να σκεφτούν σοβαρά αν θέλουν να υπηρετήσουν το χώρο με εντιμότητα και ήθος. Αυτό σημαίνει πως πρέπει οι συμφωνίες με τους πελάτες να είναι πολύ καθαρές και κατανοητές. Πρέπει να μειώνονται στο ελάχιστο δυνατό οι περιπτώσεις στις οποίες οι πελάτες μένουν ακάλυπτοι γιατί κάτι δεν κατάλαβαν στο συμβόλαιο που υπέγραφαν. Εκείνο όμως που πρέπει να σβήσει από το χάρτη είναι οι περιπτώσεις των ασφαλιστών που μένουν ακάλυπτοι επειδή δεν ενημερώθηκαν σωστά από τις εταιρείες τους ή δεν κατάλαβαν καλά τι ήταν αυτό που πουλούσαν!

Ο ασφαλιστής που νιώθει προδομένος έρχεται από μια εταιρεία που έχει αποτύχει στο να τον εκπαιδεύσει σωστά και να τον υποστηρίξει. Πίσω από έναν προδομένο ασφαλιστή υπάρχει μια εταιρεία που χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει τους στόχους της και το ρόλο της.

Σε μία συμφωνία τριών μερών (πελάτη – εταιρείας – ασφαλιστή), όταν κάποιος νιώσει προδομένος σημαίνει πως οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν δεν είναι σωστές και πλήρεις. Σε τέτοιες συμφωνίες ο στόχος πρέπει να είναι ένας! Να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Μόνο έτσι δεν θα υπονομευτεί ο θεσμός της ιδιωτικής ασφάλισης και μόνο έτσι θα μπορούν οι εταιρείες να έχουν αξιόλογους συνεργάτες ασφαλιστές.

Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή με όλες τις αρνητικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης, το θέμα της εμπιστοσύνης δεν πρέπει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Και ας μην ξεχνάμε πως χρειάζεται πολύς καιρός για να οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη ενώ χρειάζονται λίγα λεπτά για να γκρεμιστεί!

Διαβάστε παρακάτω το ενδιαφέρον άρθρο της Σμαρούλας Παντελή που δημοσιεύθηκε στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 179, Ιούλιος - Αύγουστος 2019 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):