Η ασφαλιστική αγορά μπαίνει σε μια εποχή όπου η ζημιά δεν αλλοιώνεται μόνο στο φανοποιείο. Αλλοιώνεται και στα δεδομένα. Και αυτό αλλάζει ριζικά τον τρόπο που αξιολογείται η ευθύνη, αλλά και το κόστος.

Για δεκαετίες, η ασφαλιστική αποζημίωση βασιζόταν σε απτά στοιχεία: φωτογραφίες, εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης και πάει λέγοντας. Όμως στη σύγχρονη εποχή που βρισκόμαστε, η εικόνα της ζημιάς δεν είναι μόνο στη λαμαρίνα. Βρίσκεται στα δεδομένα. Και αυτό γιατί τα σύγχρονα οχήματα παράγουν logs, κωδικούς σφάλματος, στοιχεία τηλεματικής, καταγραφές από τα συστήματα υποβοήθησης του οδηγού, αλλά και πληροφορίες χρήσης που επηρεάζουν άμεσα την εκτίμηση της ζημιάς και τη λήψη αποφάσεων.

Αυτή η μετάβαση δημιουργεί ένα νέο ρίσκο για την ασφαλιστική αγορά: την αλλοίωση των δεδομένων που αξιοποιούνται για την ασφαλιστική αποζημίωση. Σαφώς δεν μιλάμε για ένα μαζικό φαινόμενο σήμερα, αλλά αποτελεί ξεκάθαρα ένα νέο είδους ρίσκο.

Όταν τα δεδομένα αποκτούν αποδεικτική ισχύ

Στην πράξη, οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι πραγματογνώμονες βασίζονται ολοένα και περισσότερο σε ψηφιακά δεδομένα. Τα δεδομένα τηλεματικής χρησιμοποιούνται για να επιβεβαιωθεί η ταχύτητα, η χρονική στιγμή και οι συνθήκες ενός συμβάντος. Επίσης οι πιθανές βλάβες που έχουν καταγραφεί δείχνουν αν είχαν ρόλο στο ατύχημα και αντίστοιχα η καταγραφή των ADAS μπορούν να δείξουν αν ένα σύστημα επενέβη ή όχι πριν από μια σύγκρουση.

Όσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν αυτά τα δεδομένα για την απόδοση της ευθύνης, τόσο αυξάνεται και το κίνητρο αλλοίωσής τους. Η αλλοίωση δεν χρειάζεται να είναι ολιστική, αρκεί μια μεταβολή που αλλάζει τη σειρά των γεγονότων ή τον βαθμό ευθύνης.

Πού δημιουργείται ο κίνδυνος αλλοίωσης

Ο κίνδυνος φυσικά δεν εντοπίζεται σε ένα μόνο σημείο, μιας και τα δεδομένα ενός οχήματος βρίσκονται σε πολλαπλά σημεία. Από το ίδιο το όχημα στον πάροχο τηλεματικής, από εκεί σε cloud πλατφόρμες, στη συνέχεια σε συνεργεία, πραγματογνώμονες και φυσικά στις ασφαλιστικές εταιρείες. Αυτό, όπως είναι αντιληπτό, αυξάνει την πολυπλοκότητα, την πιθανότητα διαρροής και αλλοίωσης των δεδομένων.

Επιπλέον, ιδιαίτερη πρόκληση αποτελεί το γεγονός ότι πολλές διαδικασίες βασίζονται σε τρίτες πλατφόρμες, χωρίς ενιαία πρότυπα ακεραιότητας δεδομένων. Ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα, είναι πως δεν υπάρχει πάντα σαφής απάντηση στο ερώτημα ποιος είναι υπεύθυνος για την ακρίβεια, την ακεραιότητα και την επεξεργασία των πληροφοριών που τελικά χρησιμοποιούνται για την απόφαση της αποζημίωσης.

Η αλλοίωση δεδομένων ως ασφαλιστικός κίνδυνος και όχι μόνο ως απάτη

Σε αντίθεση με μια προφανή υπερκοστολόγηση, η αλλοίωση δεδομένων μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστεί. Τα αρχεία φαίνονται τεχνικά σωστά, οι μετρήσεις «λογικές», ωστόσο, μια μικρή απόκλιση μπορεί να αλλάξει την αφήγηση ενός ατυχήματος. Αυτό δημιουργεί πρόβλημα όχι μόνο στην απόδοση ευθύνης, αλλά και στη νομική τεκμηρίωση.

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η αλλοίωση δεδομένων δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως ζήτημα απάτης, αλλά και ως ζήτημα ασφαλιστικού κινδύνου. Επηρεάζει την ακρίβεια τιμολόγησης, τη δίκαιη αποζημίωση, τη δυνατότητα απόδοσης της ευθύνης και τη συνολική αξιοπιστία του συστήματος. Σε ένα περιβάλλον όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με βάση data-driven διαδικασίες, η ποιότητα των δεδομένων γίνεται κρίσιμος παράγοντας σταθερότητας για την ασφαλιστική εταιρεία.

Ο ρόλος του ασφαλιστή αλλάζει εκ νέου

Ο ασφαλιστικός σύμβουλος δεν καλείται να γίνει ειδικός κυβερνοασφάλειας. Καλείται όμως να αναγνωρίζει πότε τα δεδομένα αποτελούν βασικό παράγοντα μιας υπόθεσης και πότε χρειάζεται πρόσθετη προσοχή. Η κατανόηση του πώς παράγονται, μεταφέρονται και χρησιμοποιούνται τα δεδομένα αποτελεί πλέον μέρος της εργασιακής του καθημερινότητας. Η ασφαλιστική που επενδύει σε διαδικασίες ελέγχου ακεραιότητας δεδομένων, σε συνεργασίες με αξιόπιστους παρόχους και σε εκπαίδευση των στελεχών της, μειώνει την έκθεσή της σε αυτόν τον νέο κίνδυνο.

Εν κατακλείδι, ο ασφαλιστής που αντιλαμβάνεται έγκαιρα αυτό το ρίσκο και το ενσωματώνει στη στρατηγική του, προστατεύει όχι μόνο τα οικονομικά του μεγέθη, αλλά και τη θεσμική αξιοπιστία της ασφάλισης. Γιατί στο τέλος, η εμπιστοσύνη στο σύστημα είναι τόσο σημαντική όσο και η ίδια η αποζημίωση!