Η γυναίκα, έγραψαν οι Έλληνες φιλόσοφοι, ομοιάζει με τη Γη, που είναι καλλιεργήσιμη και βγάζει καρπούς. «Γυνή, παρά το γεννάν, ή Γη εοικέναι (ομοιάζει με τη Γη), εν τω σπείρεσθαι και γεννάν». 

Η κοιλιά της γυναίκας ονομάζετο άρουρα = καλλιεργήσιμη γη. Άροτος σημαίνει καρπός, σπορά. 

Στην Ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου εις την Υπεραγία Θεοτόκο, στους Χαιρετισμούς, οι χριστιανοί, απευθυνόμενοι προς την Παναγία, ψάλλουν, μεταξύ των άλλων, και το εξής: «...Χαίρε, άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν οικτιρμών. Χαίρε, τράπεζα βλαστάνουσα ευθηνίαν ιλασμών... Χαίρε, βλαστού αμαράντου κλήμα... Χαίρε, καρπού ακηράτου κτήμα... Χαίρε, γεωργόν γεωργούσα φιλάνθρωπον... Χαίρε, φυτουργόν της ζωής ημών φύουσα... Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον... Χαίρε, δι’ ης νεουργείται η κτίσις...». 

Άρουρα βλαστάνουσα η Θεοτόκος. Η Γη είναι άρουρα βλαστάνουσα. Η λέξη «γυνή», γράφει το βιβλίο «Ο ΕΝ ΤΗ ΛΕΞΕΙ ΛΟΓΟΣ», της Άννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου, προ- έρχεται από τη λέξη Γύης, που είναι το κεκαμένο ξύλο του αρότρου, όπου προσηρμόζετο το υνί, η υνίς. Συνεκδοχικώς, Γύαι είναι τα χωράφια, αι Γαίαι, και τελικώς η Γη, αλλά και η Γυνή που γεννά, όπως η Γη (η κοιλία της Γυναικός απεκαλείτο άρουρα = καλλιεργήσιμος γη, δεχόμενη τον Γόνον). Υνίς είναι το γυνί, το σίδερο στο άκρο του αρότρου, το τέμνον τη Γη, με το οποίον άροτρο ο άνθρωπος εσκάλισε τη Γη και την εθέρισε και έκανε ακόμα το σχήμα του γράμματος «Γ», που χρησίμευσε και ως εργαλείο χάραξης και γραφής εικόνων και γραμμάτων. 

Και ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης και ο Όμηρος και ο Ευριπίδης και ο Αισχύλος και ο Ιπποκράτης, και άλλοι φιλόσοφοι, αναφέρθηκαν στη Γυναίκα και την έννοιά της, αλλά και τη σχέση της με τον άνδρα και τα τέκνα. 

Ο άνδρας γεννά επειδή έχει τον γόνον, το σπόρο και διαιωνίζει τη γενεά. «Οι άρρενες τον θόρον (το σπέρμα) και αι θήλεαι τα ωά έχουσι», λέει ο Αριστοτέλης. «Άνευ πατρός, τέκνον ουκ είη ποτ’ αν», σημειώνει ο Ευριπίδης. Ο άνδρας φιτύει γόνον, η γυναίκα τίκτει μόλις προσλάβει γόνον. Τίκτω από το τεύχω = κατασκευάζω. Η γυναίκα είναι τοκάς. Ο Ορέστης στις «Ευμενίδες» του Ευριπίδη λέει ότι «...πατήρ μ’ εφύτευσε, η δε μήτηρ άρουρα, το σπέρμα παραλάβουσα άλλου πάρα.

Άνευ δε πατρός, τέκνον ουκ είη ποτ’ αν» (Ο πατέρας με εφύτευσε -λέγεται και Φίτυς ο πατήρ-, η δε μήτηρ είναι η Γη, παραλάβουσα παρ’ άλλου το σπέρμα. Άνευ πατρός δεν θα υπήρχε ποτέ τέκνον). «Ούτω προωκονομείται υπό του θείου εκατέρω η φύσις του τε ανδρός και της γυναικός», θα γράψει ο Αριστοτέλης. 

Ο υιός λεγόταν και ύις, υός, ουιός, γυιός, εκ του γόνιμου υετού του πατρός. Υπήρχε και επίκλησις στον Δία: «ύε, κύε» - την άρουρα. Ο ανήρ ύει (βρέχει) υιόν και κύει την άρουρα κοιλίαν. Υετός = βροχή, νερό. Το κύω = φουσκώνω τη γη και καθιστά τη γυναίκα έγκυο (εν + κύω), φούσκωμα από μέσα. 

Έτσι έρχονται τα τέκνα, οι γόνοι, τα παιδιά, οι βλαστοί, οι θυγατέρες, τα βρέφη, τα νεογνά, τα έμβρυα, τα νήπια, οι νέοι, οι νεαροί, οι απόγονοι, οι γάμοι, οι νύμφες, οι σύζυγοι, οι πατέρες, οι μητέρες, τα γένη, τα αδέλφια, οι συγγενείς εξ αίματος, οι εγγονοί. 

Με αφορμή το εξαίρετο άρθρο στο παρόν «ΝΑΙ» του καθηγητή Γρηγόρη Κωσταρά, στη στήλη «συΝΑΙσθηματικά», μας προβληματίζει η ασφαλιστική αγορά, ως άρουρα γη, ως καλλιεργήσιμο χωράφι. Είναι καρποφόρα γη; Γεννά όπως η γη; Υπάρχουν άνδρες με γόνο, ώστε η γυναίκα ασφαλιστική γη να κάνει παιδιά; Έχουμε ηγέτες άρρενες, αρρενωπούς, αρσενικούς, που να συνδεθούν, να αρμόζουν, να σταθούν κοντά σε «γυναίκες» που γεννούν, που αναπτύσσουν, που παιδογονούν νέα στελέχη, νέους ηγέτες, νέους άξιους υπαλλήλους, νέους ασφαλιστές, διαμεσολαβητές, ώστε «τα λιβάδια» να ανθοφορήσουν; Κάπου κάπου ακούγεται για μερικούς, όταν «γεννούν» ιδέες, ότι έχουν θηλυκό μυαλό, «γέννησαν» μονάδες, είναι πατερά- δες κ.λπ. κ.λπ., αλλά είναι λίγοι! 

Δυστυχώς, λιγοστεύουν οι τοκετοί και ο γόνος καταστρέφεται σε πολλούς και πολλές εταιρείες. Παρατηρούμε δυστοκία στη στρατολόγηση και αύξηση χέρσων χωραφιών, εκεί που κάποτε οι «θερισμοί» και η ανθοφορία κυριαρχούσαν, με συνέπεια την έλλειψη και αρρένων και θηλέων. Να προσευχηθούμε υπέρ ευφορίας των καρπών της Γης! 

Ας προβληματίσει η αναφορά του «ΝΑΙ» στους άνδρες και τις γυναίκες, και να πλησιάσουν την αγορά μας άνδρες, δηλαδή αυτοί που σηκώνουν προς τα άνω την κοινωνία, την οικογένεια, την πατρίδα, κατά την άποψη του Πλάτωνα «ανήρ… τη άνω ροή», αλλά και θήλεα που θάλλουν, ακμάζουν, τρέφουν, επειδή «το θήλυ από της θηλής... η θηλή τεθηλέναι ποιεί... το γε θάλλειν την αύξην (αύξηση) απεικάζει την των νέων». 

Παράλληλα, υποστηρίζουμε ότι τα ουδέτερα, τίποτα από τα δύο, άρρεν ή θήλυ, ουδέν ή ολίγα προσφέρουν στην επιβίωση του κλάδου, εάν δεν είναι πρόσωπα ανδρός ή γυναικός, αλλά εφευρήματα τεχνολογίας ή λεγόμενα δίκτυα, εναλλακτικά ή μη, ή τεχνολογίας εφευρήματα. Επείγει να δούμε γυναίκες άρουρες στο χώρο μας, υπαλλήλους και διαμεσολαβητές! 

Διαβάστε τις σχετικές σελίδες για τη Γυναίκα και μην ξεχνάτε ότι «άνευ πατρός, τέκνον ουκ είη ποτ’ αν», κατά Ευριπίδη! 

Έχουμε ανάγκη τον θόρον (σπέρμα) των ανδρών και τα ωά των θηλέων, κατά Αριστοτέλη! 

Διαβάστε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 191, Ιούλιος 2021- Αύγουστος (πατήστε πάνω την εικόνα για μεγέθυνση):