Το κράνος σε σφοδρή σύγκρουση ή πτώση περιορίζει την έκταση των τραυματισμών στο κεφάλι, αλλά δεν τα αποτρέπει πάντοτε εντελώς.

Αν από το είδος και τον τρόπο επέλευσης των σωματικών κακώσεων του θανόντος ή τραυματισθέντος η χρήση του προστατευτικού κράνους δεν ήταν ικανή να αποτρέψει το αποτέλεσμα του θανάτου ή του τραυματισμού, τότε λείπει η αναγκαίως απαιτούμενη αιτιώδης συνάφεια και η παράλειψη της χρήσης του κράνους δεν μπορεί να θεμελιώσει συνυπαιτιότητά του.

Με βάση τα ανωτέρω δεκτά γενόμενα από το δικαστήριο ως αποδειχθέντα απορρίφθηκε ως αβάσιμος κατ' ουσία ο προαναφερόμενος λόγος της έφεσης της αναιρεσείουσας, με τον οποίο είχε επαναφερθεί ο εν λόγω ισχυρισμός περί συνυπαιτιότητας του ενάγοντος στην έκταση του τραυματισμού του. Έτσι που έκρινε το Εφετείο επί του ζητήματος τούτου, το οποίο ασκεί ουσιώδη επιρροή στον καθορισμό του ύψους της επιδικασθείσας αποζημίωσης του ενάγοντος, διέλαβε συνοπτική μεν πλην όμως πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά αιτιολογία, η οποία επιτρέπει τον αναιρετικό έλεγχο της ορθότητας της εφαρμογής, τόσο της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 300 ΑΚ, όσο και των επίσης ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 914, 297 και 298 του ίδιου Κώδικα.

Με την κατωτέρω δημοσιευόμενη απόφαση τούτων κρίθηκαν απορριπτέοι ως απαράδεκτοι οι εκ του άρθρ. 559 αρ.19 και 1 ΚΠολΔ λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους ψέγεται το Εφετείο για εκ πλαγίου, άλλως ευθεία, παραβίαση των διατάξεων των ως άνω άρθρων του ΑΚ, διότι υπό το πρόσχημα των κατά τα άνω αναιρετικών παραβάσεων πλήττεται η ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμοι.

Διαβάστε εδώ την απόφαση, όπως δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου.