Η δύναμη της αίσθησης του ήχου και πιο πολύ του μουσικού ήχου, αυτού δηλαδή που μορφώνεται μέσα από τη συγκεκριμένη δομή ενός μέτρου, ενός ρυθμού και μιας μελωδίας είναι αυτή που ίσως θα καθορίσει από τη γέννηση του παιδιού, όλη τη μετέπειτα ψυχική του εξέλιξη.
Σε συνδυασμό με το πιο διαδεδομένο παιχνίδι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα που είναι ο λόγος. Είτε με τη μορφή μικρών ρυθμικών αυτοσχέδιων τραγουδισμάτων, είτε με τη μορφή γλωσσοδετών, είτε με τη μορφή παροιμιών, είτε στην πιο εξελιγμένη του μορφή που είναι ο έμμετρος λόγος ή η μελοποιημένη ποίηση.

Μαζί με την κούκλα και μάλιστα την αυτοσχέδια κούκλα, μουσική, λόγος και κίνηση απετέλεσαν τα θεμέλια της έκφρασης του παιδιού και της αρμονικής του εξέλιξης. Της προέκτασης του ίδιου του του εαυτού, μιας και όλα αυτά (η μουσική δηλαδή, ο λόγος και η κίνηση) υπάρχουν μέσα του έμφυτα και μάλιστα γίνονται τα μέσα με τα οποία συνεχώς επικοινωνεί, επιβεβαιώνει και επιβεβαιώνεται απ’ τους άλλους και αυτοεπιβεβαιώνεται επίσης.

Η ήρεμη ατμοσφαιρική μουσική, η πλούσια σε χρώματα, ήχους και αισθήματα, έχει τα εξής πλεονεκτήματα:

• Δημιουργεί εικόνες και συντελεί σε μια «ψυχοδιανοητική απόδραση», σε ένα ταξίδι ονειρικό.
• Ελευθερώνει το λόγο, μέσα από αυτόματους συνειρμούς.
• Ενεργοποιεί τη φαντασία.
• Ενθαρρύνει την έκφραση των προσωπικών βιωμάτων.
• Διευκολύνει την επικοινωνία
• Δημιουργεί πάνω από όλα ήρεμη ατμόσφαιρα

Από τη μήτρα κιόλας της μητέρας, το παιδί βιώνει και μετέχει στον καρδιακό της παλμό, η πρώτη ρυθμική αίσθηση.
Η ανάσα της μητέρας, μια δεύτερη αίσθηση παλμική, γίνεται αντιληπτή από το έμβρυο και λειτουργεί αντιχρονιστικά με την πρώτη.
Από τη γέννηση του παιδιού, ήχοι θα συνοδεύουν όλη την υπόλοιπη ζωής του. Νανουρίσματα, ήχοι από το περιβάλλον του σπιτιού, ήχοι από τη φύση, ήχοι από το ραδιόφωνο, ήχοι από τα οικεία του πρόσωπα, τραγούδια που περνούν από γενιά σε γενιά, ρυθμοί αυτοσχέδιοι και παιχνιδοτράγουδα.

Μετά τις πρώτες εξερευνήσεις στον οικείο του χώρο μέσα από τις βασικές του αισθήσεις, το βρέφος και αργότερα το νήπιο, θα παίξει με τα πρώτα του παιχνίδια και θα σιγοτραγουδήσει τους πρώτους ρυθμούς.
Είτε αυτοσχέδιοι θα είναι αυτοί, είτε κληρονομημένοι από τη λαϊκή μας παράδοση, γεγονός είναι πως θα αποτελούν μόνιμη συντροφιά στο παιχνίδι τους.

Μα και πριν τη γέννησή του ο άνθρωπος φέρει φύσει την ανάμνηση και την αρμονία του Σύμπαντος, αφού η ψυχή του συγκινείται, συνδονείται από την αρμονία της μουσικής που είναι η ίδια με αυτήν του σύμπαντος. Είναι επομένως ο άνθρωπος δημιούργημα θεϊκό, πλάσμα που έγινε καθ’ ομοίωσή του, θεϊκή επομένως είναι και η μουσική, αντίληψη που στηρίζει εξάλλου και η αρχαιοελληνική φιλοσοφία που θεωρεί τη μουσική την ανωτέρα των τεχνών.

*Το άρθρο υπογράφει ο κ. Γιώργος Λαπαδάκης, Δάσκαλος, Μουσικός