Πολλές φορές έχω αναφερθεί διαμεσολαβητές μου από αυτή την στήλη, ότι οι οικονομικές κρίσεις γεννούν τις περισσότερες φορές ευκαιρίες. Ευκαιρίες που αξιοποιούν όσοι  στηρίζονται στην αναδιοργάνωση ή και στην απόρριψη παραδοσιακών κρατικών δομών, προκειμένου να εισχωρήσουν στο νέο επιχειρηματικό περιβάλλον που επανακαθορίζεται. Ανέκαθεν και σε όλα τα κράτη διάφορες ομάδες επιχειρηματικών κλάδων, πιέζουν να αυξήσουν το μερίδιο αγοράς τους εις βάρος του κοινωνικού κράτους, που οφείλει πρωτίστως  να  προστατεύει τους  πολλούς και λιγότερο προνομιούχους πολίτες, εξασφαλίζοντας τα ελάχιστα απαραίτητα για μία αξιοπρεπή και δίκαιη κοινωνία. Το κράτη προκειμένου να αντιμετωπίσουν με εξυπνότερους τρόπους τις οικονομικές τους ανάγκες, δίνουν ηθελημένα ή αθέλητα  την ευκαιρία στους  τολμηρούς επιχειρηματίες να κερδίσουν χώρους, να καινοτομήσουν και να επιβιώσουν σε βάρος άλλων παλαιότερων κοστοβόρων ή και παρωχημένων ιδιωτικών ή δημοσίων δομών με σκοπό να αναδειχθούν στο νέο επιχειρηματικό γίγνεσθαι της χώρας. Αυτό  συμβαίνει επιτυχημένα σε πολλά κράτη που διαθέτουν ισχυρές βάσεις και οργάνωση, χωρίς να πληγούν σημαντικά οι κοινωνικές τους δομές. Σε άλλα κράτη με ισχνές διοικητικές δομές, τα παλαιά κυρίως κρατικοδίαιτα επιχειρηματικά «τζάκια», δίνουν την θέση τους σε άλλα νεώτερα, που αξιοποιούν επίσης τέτοιου είδους κρίσεις προσεγγίζοντας τους κυβερνώντες με κάποιες ιδέες , παίρνοντας  θέση στην νέα κατάσταση πραγμάτων, χωρίς όμως να αλλοιωθεί ο παλιός κρατικοδίαιτος χαρακτήρας.  Πως όμως ένα αδύναμο κράτος μπορεί να προστατέψει το δημόσιο συμφέρον την στιγμή που διαλύονται εντελώς οι δομές του και βρίσκεται στο έλεος των κάθε λογής συμφερόντων; 

Στα αδύναμα κράτη από την διαδικασία της «αποκρατικοποίησης»  δίνονται  «ευκαιρίες», κυρίως σε  διάφορους κερδοσκόπους, να αναδειχθούν ανάλογα και να κανιβαλίσουν σε βάρος της καθημαγμένης κοινωνίας,  που απεγνωσμένα  προσπαθεί να πιαστεί, απ’ αυτούς  που τους προσφέρουν δήθεν έξυπνες  λύσεις στις καθημερινές τους ανάγκες.  Για τους κερδοσκόπους βεβαίως η ηθική έχει πάει περίπατο και υπερισχύει το ρητό «Τώρα που βρήκαμε παπά να θάψουμε πέντε έξι». Για τους κερδοσκόπους και τους πλιατσικολόγους δεν υπάρχει μέλλον παρά μόνον παρόν. Παρεμβαίνουν για τα πάντα ως «μαυραγορίτες ιδεών και υπηρεσιών» κάθε μορφής, προσφέροντας λύσεις στον κάθε πικραμένο μοιράζοντας  σάπιες υποσχέσεις και σάπια υλικά. Τι συμβαίνει στην χαίουσα πληγών Ελλάδα σήμερα; Προσφορές  απ όλους και για όλα  αφού απόντος του  κράτους αφήνονται τα πράγματα στην τύχη τους. Το πρόβλημα στην Ελλάδα, λένε κάποιοι, ήταν πάντα το μεγάλο κοινωνικό κράτος και η μειωμένη ιδιωτική πρωτοβουλία.  Ξεχνούν όμως να ομολογήσουν ότι κυρίως στην Ελλάδα το μεγαλύτερο πρόβλημα, δεν ήταν το κοινωνικό κράτος, ούτε οι νόμοι που ψηφίζονταν με το τσουβάλι . Το πρόβλημα ήταν η δομημένη και ορθά κοστολογημένη οργάνωση του κράτους προς όφελος όλων των πολιτών, αντί του καθαρά πελατειακού του προσανατολισμού,  η  ανεπαρκής εφαρμογή των νόμων και ο αναποτελεσματικός έλεγχος, σε συνδυασμό με την έλλειψη αυστηρής εφαρμογής της δικαιοσύνης, προς όλους όσους ανεξαιρέτως παραβίαζαν τους νόμους. Επί της ουσίας στην Ελλάδα δεν υπήρξε διακριτή διαφοροποίηση των εξουσιών, γιατί ποτέ δεν υπήρξε ισχυρά δομημένο  κράτος, αλλά πλιατσικολόγοι και καιροσκόποι κάθε μορφής που κινούνταν στην γκρίζα ζώνη της νομιμότητας. Τα τελευταία χρόνια πέφτουν βροχή οι επονομαζόμενες «κάρτες υγείας», που μοναδικό σκοπό έχουν να παραπλανήσουν, παρά να ωφελήσουν τους καταναλωτές. Προσφέρονται αντί ευτελούς αξίας με την προτροπή να σπεύσουν να εκμεταλλευτούν την τεράστια έκπτωση 50 και 60% που προσφέρεται, με αντάλλαγμα  δήθεν δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες.  Οι αφελείς όμως αγοραστές τέτοιων «καρτών υγείας» που τις διαφημίζουν γνωστοί  ηθοποιοί ή και δημοσιογράφοι ,πληρώνουν τελικά πανάκριβα αυτές τις κάρτες μέσω των διαγνωστικών  εξετάσεων, που υποχρεώνονται να τις κάνουν με παραπεμπτικά των ίδιων των γιατρών κι έτσι ένα μέρος τους επιστρέφεται σ’ αυτούς ως προμήθεια.

 Σκοπός τέτοιων καρτών είναι  η προσωρινή στήριξη των παραπαιόντων ιδιωτικών θεραπευτηρίων και διαγνωστικών κέντρων,  μέχρι  να επωφεληθούν οριστικά κάποια συμφέροντα από την διάλυση του ΕΟΠΥ και του συστήματος υγείας . Τελευταίως μάλιστα πολλές από αυτές τις κάρτες τις στηρίζουν και κάποιες ασφαλιστικές εταιρίες, χωρίς να αντιλαμβάνονται επί της ουσίας τον πραγματικό σκοπό που εξυπηρετούν, μέσω τριμερών συμβάσεων με κατευθυνόμενες  διαγνωστικές εξετάσεις προς συγκεκριμένα νοσοκομεία ή θεραπευτήρια,  χωρίς επί της ουσίας να ωφελούνται οι καταναλωτές και κατ επέκταση ο θεσμός της ασφάλισης. Το παιγνίδι αυτό των εκπτωτικών καρτών - πακέτων ακολούθησαν και κάποια μεγάλα «συνεργεία διαμεσολάβησης ασφαλίσεων αυτοκινήτων»..….. που προσφέρουν ασφαλιστήρια μαζί με δωρεάν service, λάδια και ξύδια , ανταλλακτικά κλπ . Άλλες κάρτες προσφέρουν  αμφιβόλου ποιότητας νοσηλεία σε δημόσια νοσοκομεία, παραβλέποντας ότι υπολειτουργούν λόγω της κρίσης, για όσους δεν διαθέτουν χρήματα να πληρώσουν τις εισφορές τους στο ΟΑΕΕ, κι έτσι πληρώνουν τα ελλείμματα οι υπόλοιποι επαγγελματίες και φορολογούμενοι βουλιάζοντας τον ΟΑΕΕ πιο βαθιά.  Κάρτες για «πάσαν νόσον και πάσα κακία» όπως θα παράφραζα την έκφραση χωρίς όμως να απορρίπτω και την πρωτότυπη λέξη που μάλλον θα την έκοβε ο εκδότης του NEXT. Δεν ομολογήθηκε από  τον Γ. Μαζαράκη της MetLife , στην «συνάντηση του Μεγάρου»,  ότι τα παλιά και τελικά  ζημιογόνα ισόβια νοσοκομειακά προγράμματα, στήθηκαν εξ’ αρχής λάθος ως συμπληρωματικός κλάδος του κλάδου ζωής αποτελώντας «παγκόσμια πρωτοτυπία», χωρίς  μαθηματικά αποθέματα  με αβέβαιο μέλλον, αντί να στηθούν από την αρχή ως αυτόνομοι κλάδοι υγείας με ανάλογα αποθέματα και πιο εξασφαλισμένο μέλλον;

Κάποιες εταιρίες που διαθέτουν τώρα «ετησίως ανανεούμενα – ισόβια νοσοκομειακά» δεν θα πρέπει να έχουν και πάλι τα απαραίτητα κεφάλαια, αλλιώς  κινδυνεύουμε να ξαναδούμε ανάλογα φαινόμενα Ασπίδας, όπως επίσης ομολογήθηκε από τον ίδιο ομιλητή;
Πως στήθηκαν συνταξιοδοτικά προγράμματα με εγγυημένες εξωπραγματικές αποδόσεις που σήμερα βουλιάζουν τις επιχειρήσεις που τα προώθησαν και πασχίζουν τώρα  να τα καταργήσουν με την συμπαράσταση του κράτους που τα προηγούμενα  χρόνια έκανε τα στραβά μάτια ;  Πως το καθημαγμένο  επικουρικό εξυπηρέτησε και ακόμα εξυπηρετεί διάφορες σκοπιμότητες και συμφέροντα  αντικαθιστώντας την κρατική ανυπαρξία, εις βάρος της υγιούς αγοράς; Γιατί μία αγορά που πασχίζει σε γλιστερό κατηφορικό έδαφος να ανέβει, αντί να παλέψει να περάσει την ανηφόρα μαζί με τους ασφαλιστικούς διαμεσολαβητές αναπτυσσόμενη,  βάζει όπισθεν στηριζόμενη στην ΤτΕ βασίζοντας την επιβίωσή της στην είσπραξη,  με τον χουντικό Ν400/70 συρρικνώνοντας τα δίκτυα;  Γιατί κάποιες εταιρίες προσπαθούν, να  παρέμβουν στην ουσία των διοικητικών πράξεων, ιδίως στο εισπρακτικό θέμα ; Αντιγράφω το άρθρο 33 του νόμου 400/70,  επί του οποίου στηρίχτηκε η απόφαση της ΤτΕ στην διαδικασία είσπραξης «Kατάθεσιν τοις μετρητοίς παρά τη επιχειρήσει ή παρά τινι τραπέζη επ' ονόματι της επιχείρησης, των υπ' αυτού εισπραττομένων ασφαλίστρων το αργότερον εις το τέλος εκάστης εβδομάδος». Το άρθρο αυτό συνδυαζόμενο με την διαδικασία είσπραξης της εταιρίας Proton που το εφάρμοσε πρώτη,  γέννησε το δικέφαλο τέρας ΤΥΠΩΝΩ – ΠΛΗΡΩΝΩ, που δεν έχει καμία σχέση με την διάταξη νόμου. Η PROTON βεβαίως ουδόλως ωφελήθηκε  αφού της αφαιρέθηκε η άδεια, γιατί άλλα ήταν τα προβλήματά της που παρόμοια υπάρχουν και σε πλήθος εταιριών. Ποια είναι η διαφορά? Ότι στην διαδικασία ΤΥΠΩΝΩ - ΠΛΗΡΩΝΩ μεσολαβεί η απαραίτητη διαδικασία ΕΙΣΠΡΑΤΩ.

Όμως γιατί οι ασφαλιστικές εταιρίες ΧΡΕΩΝΟΥΝ τον διαμεσολαβητή με την ΕΚΤΥΠΩΣΗ, πράγμα που είναι και φορολογικά και νομοθετικά μη σύννομο; Αν και αυτή η μη σύννομη διαδικασία θα δημιουργήσει νέες τριβές και νέα προβλήματα στην αγορά μας,  εν τούτοις γιατί προωθείται από τους ίδιους ή και αντιγραφείς παλαιοτέρων στελεχών; Τέτοιου είδους στελέχη του παρελθόντος δεν εφάρμοσαν εξάλλου ανάλογες τακτικές δράττοντας την ευκαιρία των αλλαγών, χωρίς να υπολογίσουν ότι θα χανόταν  ένα μεγάλο μέρος των διαμεσολαβούντων και των υπαλλήλων των εταιριών  διαμεσολάβησης, όπως θα συμβεί και τώρα ;Έτσι συμβαίνει στην Ελλάδα ! Οι ίδιοι που τόσα χρόνια διοίκησαν όπως διοίκησαν,  φροντίζουν τώρα να διαλύσουν το κράτος και πάλι με την βοήθεια νέων και παλιών τζακιών των ιδίων συμφερόντων. Πως όμως θα το καταφέρουν αυτό;Είτε με την δημιουργία νέων αυταρχικών νόμων, είτε με την κατάργηση παλιών, είτε ξεθάβοντας  παλιότερους  νόμους  έστω χουντικούς, αρκεί να γίνει η δουλειά και προκειμένου να εξυπηρετηθούν δήθεν οι ανάγκες του Solvency II. Νόμος ενός από πεντηκονταετίας αποτυχημένου επιχειρηματικού ασφαλιστικού  μοντέλου,  που βασιζόταν 43 χρόνια στην ανέχεια του κράτους και των εποπτικών αρχών, αλλά μόνον εμπιστοσύνη στην ιδιωτική ασφάλιση δεν έφερε. Αρκεί να δει κανείς τους ευρωπαϊκούς δείκτες ασφαλισιμότητας σε σχέση με το εθνικό εισόδημα συγκριτικά με την Ελλάδα, για να βγάλει τα συμπεράσματά του.

*Ο Γιώργος Νικολάκος είναι διευθύνων σύμβουλος της Fasmagroup. Aναδημοσίευση από την εφημερίδα Nextdeal, τεύχος  305.