Γράφει και σχολιάζει ο Μελάς Γιαννιώτης

Σε περισπούδαστο άρθρο του Εκδότη της ασφαλιστικής ηλεκτρονικής έκδοσης   “ Next Deal” της 28^ης Μαρτίου 2025  γράφονται και λέγονται τόσες χρήσιμες Αλήθειες και για τόσους βασικούς τομείς και θεσμούς όσες αμφιβάλλω αν μπορεί να τις αποδώσει ,συγκεντρωτικά και αλάθητα, η σύγχρονη τεχνολογία της Τεχνητής Νοημοσύνης που τείνει να γίνει και η μοναδική πηγή « ενημέρωσης», ειδικά των νέων γενεών.

Αρχίζει με τεκμηριωμένες αποκαλύψεις οικονομικών αμαρτημάτων, ειδικότερα της εμπορίας καπνών, της δεκαετίας του 1920-1930, που προσπάθησε ανεπιτυχώς να επιλύσει ο τότε φιλότιμος Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Ιωάννης Δροσόπουλος  και καταλήγει στον σημερινό σεμνό Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Ιωάννη Στουρνάρα με δίκαιους επαίνους αλλά και πολλά αιτιολογημένα αιτήματα και παραινέσεις για λογαριασμό της όλης Ασφαλιστικής Αγοράς, «ολιγοπωλιακού ανταγωνισμού», όπως την χαρακτηρίζει αρμοδίως ο Διοικητής-Επόπτης και οι ολιγοπωλιακοί απολαμβάνουν το εισαγόμενο «επίτευγμά»τους εξάγοντες τα κερδαλέα τους.

Και βέβαια εντυπωσιάζει το σπάνιο πλέον -αν όχι «απαγορευμένο»-μόνιμο αίτημα, που επί ιστορικής Προεδρίας στην κάποτε Ένωση πολλών Ελλήνων Ασφαλιστών ιδιοκτητών  Εταιριών του επιβλητικού Νάνη [Ιωάννη] Παλαιολόγου το είχαμε αναδείξει, με συμφωνία κυρίων όλοι οι Επιχειρηματίες Ασφαλιστές, σε Ανένδοτο Αγώνα επιβολής αυστηρού διαχωρισμού  των Τραπεζών από το αντικείμενο των Ασφαλιστικών, όπως ακριβώς είναι διαχωρισμένα νομοθετικά και στην πράξη τα δύο διαφορετικά αντικείμενα δραστηριοτήτων αυτά και οι Ασφαλιστικές Εταίρες δεν προβάλλουν κανένα “Insurance Bank”, όπως μεροληπτικά και άνισα προβάλλεται ένα συνεχώς  αμφισβητούμενο εφεύρημα γνωστό ως « Bancassurance».

Ποιος όμως τα προσέχει αυτά στην σημερινή εποχή  της με κάθε τρόπο και μέσο κερδοφόρας εμπορίας του Θεσμού των Ασφαλίσεων;

Ο Αριστοτέλης δίδαξε ότι «άδικον είναι το παράνομον και το άνισον, δίκαιον δε το νόμιμον και το ίσον» [Ηθικά Νικομάχεια].

Να δούμε τώρα  όχι μόνον τα καπνά «Παπαστράτου» της περιοχής Αγρινίου, που αναφέρονται στο παραπάνω  δημοσίευμα, αλλά και τα άλλα της Πελοποννήσου, Θεσσαλίας, Μακεδονίας και Θράκης, τους ιδιοφυείς και ερασιτέχνες Έλληνες Καπνέμπορους [που αναφέρει περιγραφικά ο Ευάγγελος Α. Παπαστράτος], όπως  και τους άγνωστους και αδίδακτους Έλληνες Καπνασφαλιστές, παγκοσμίως διακεκριμένους, ώστε να εκτιμηθεί η πρόσθετη αξία του άρθρου και των επισημάνσεων του πολύπειρου Εκδότη Βαγγέλη Σπύρου, που ούτε και αυτά τα προσέχει πλέον κανένας από τους σημερινούς «διανομείς αλλότριας νομής», δηλαδή εκείνους που αποκρύβουν την κατάληξη των  ασφαλίστρων που πληρώνει ο κάθε ασφαλισμένος [διαχρονικό καυτό θέμα που κανένας δεν το εγγίζει ως ασύμφορο].

Η ορεινή Βλάστη Δυτικής Μακεδονίας [γενέτειρά μου] δεν υπήρξε ποτέ καπνοπαραγωγός περιοχή [πλην ερασιτεχνών για ίδια χρήση] αλλά ανέδειξε ικανότατους Καπνέμπορους, μέχρι και προμηθευτές της Υψηλής Πύλης , ιδίως των Σουλτάνων Μουράτ και Χαμίτ στην Κωνσταντινούπολη, όπως ήταν ο Κωνσταντίνος Θωμαΐδης, Εθνικός Ευεργέτης.

Οι νεότερες γενεές  δυστυχώς δεν γνωρίζουν, επειδή δεν επιτρέπουν τα μεγάλα συμφέροντα να διδαχθούν , ότι το φυτό «καπνός» δεν κατάγεται από καμία Αμερική, όπως παραπλανητικά διδάσκεται, αλλά  από εκείνη την αδίδακτη χώρα και ήπειρο της οποίας το πραγματικό και τοπικό της όνομα, πριν ανακαλυφθεί και μετονομασθεί από λευκούς Ευρωπαίους, ήταν ΓΚΟΥΑΝΑΜΑΧΑΝΕ!

[ Έχω στην διάθεση κάθε φιλομαθούς δυσεύρετη αποδεικτική έκδοση του πολυπνευματικού «Ημερολογίου  Δυτικής Μακεδονίας» σελίδα 85 και τίτλου « ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΑ», έτους 1932, Εκδόσεις εφημερίδας «Βόρειος Ελλάς»-Κοζάνη].

Από τους γηγενείς Ερυθρόδερμους της σημερινής Αμερικής, λοιπόν, Πορτογάλοι και Ισπανοί «εξερευνητές» εκεί, έφεραν στην Ευρώπη κατά τον 16^ο αιώνα, μεταξύ άλλων «αγαθών» και το  φυτό «Ταμπάκο», που οι εκεί καλλιεργητές του το κάπνιζαν ή το μασούσαν για τις ιδιότητές του, εθιζόμενοι και εξαρτώμενοι από αυτό!

Και επειδή γνώριζαν τις εξαρτήσεις αυτές στην αρχή το προώθησαν στην Ευρώπη και στους ανύποπτους ως «καλλωπιστικό κήπων», με σταδιακή εξάπλωση-εξάρτηση ,διάρκειας δύο μετέπειτα αιώνων, με τελική εμπορική ανάπτυξή του στην Ανατολική Μεσόγειο με τα περίφημα «Ανατολικά» άριστης ποιότητας καπνά «Μπασμάς», καλύτερα των οποίων ήταν της Σμύρνης , ιδίως όμως των περιοχών Ξάνθης-Δράμας-Σερρών και βιομηχανικό κέντρο επεξεργασίας των την Καβάλα, που αναδείχθηκε ως παγκόσμιο κέντρο καπνού, δια των περίφημων  Καπνέμπορων και 160 Καπνεργοστασίων-Καπναποθηκών με 12000 εργαζομένους  που ανέδειξε και απασχολούσε, αλλά και τους δαιμόνιους Καπνασφαλιστές της Γενικών Κλάδων Ασφαλίσεων σε μία ανθούσα οικονομικώς και πολιτιστικώς «διεθνή» κοινωνία, όπου τα ημερομίσθια ανδρών και γυναικών  ήταν και τα μεγαλύτερα στην όλη Ελλάδα του μεσοπολέμου και με νόμο «νέου χρυσορυχείου» μάλιστα!

Είναι ο μεθοδικά «πνιγμένος» Ν. 5817/8-10/1933 που ίσχυσε 20 συνεχή χρόνια και καταργήθηκε επί Παπάγου με τον Ν.2343/1953!

[Η μεγάλη συνέχεια στο υπό έκδοση βιβλίο μου με τον ίδιο τίτλο]

Φωτογραφία: Εξωτερική άποψη του εργοστασίου της Παπαστράτος στον Πειραιά (papastratosmazi.gr)